Zwolle

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Zwolse Elsemiek (28) verloor haar vader aan een hersentumor: ‘Ik ben hem verschuldigd iets moois te maken van dit leven’

Door MichellevdMolen 11 augustus 2020

Je vader verliezen – op welke manier dan ook – is een groot verlies. Een pijn die je je niet kunt voorstellen, wanneer je het zelf niet hebt meegemaakt. Voor Elsemiek (28) en haar familie begon de nachtmerrie vorig jaar november, toen haar vader van de één op de andere dag in het ziekenhuis lag met een – bleek later – ongeneselijke hersentumor. “Hoe kunnen wij nou bij de pakken neerzitten, als mijn vader dat met zo’n uitzichtloze prognose niet deed?”

Een aantal dagen na zijn zestigste verjaardag, voelde de vader van Elsemiek zich niet zo lekker. Hij was warrig en haalde plaatsnamen door elkaar of wist niet meer wat hij nu precies wilde pakken. De dokter dacht aan een burn-out, maar een paar dagen later werd hij op een ochtend wakker met een verlamming aan zijn gezicht. Hij werd direct doorgestuurd naar het ziekenhuis in Zwolle, waar een aantal scans werden uitgevoerd. Daar kwam het verscheurende nieuws: de meest agressieve vorm van een tumor, in de hersenen. Beter worden kon niet meer, een levensverlengende operatie werd de volgende stap. “De dokter liet ons even alleen, om het nieuws te verwerken. Maar er was geen tijd voor besef. We hadden zoiets van: wat doen we hier nog? Het moet eruit!”

Niet meer praten

Van een fitte en relatief jonge man, zag Elsemiek haar vader veranderen in iemand die afhankelijk werd van de zorg van anderen. “Mijn vader was zo’n sociale man, ik had een hele goede band met hem. Ook al waren mijn broertje en ik het huis uit, elke zaterdag was nog steeds ‘patatdag’. Kwam je niet, dan was hij toch een beetje teleurgesteld. Maar in de periode voor de operatie kon hij niet eens meer praten. Als hij zijn handen wilde wassen, zag ik dat hij de zeep uit zijn elektrische tandenborstel probeerde te ‘pompen’. De tumor drukte zo op bepaalde functies in zijn hersenen, dat hij overal hulp bij nodig had. Vanaf die dag moest hij dan ook in het ziekenhuis blijven, hij mocht niet mee naar huis. Ik heb mijn spullen gepakt en ben die nacht bij hem gebleven. Na dit nieuws was ik absoluut niet van plan om mijn vader alleen te laten. Slapen deden we niet, we hebben elkaar alleen maar aangekeken.”

Tekst gaat verder onder de foto.

Elsemieke en vader
Foto | Elsemieke met haar vader, eigen foto

Lijdensweg

Dat hij niet meer kon praten, frustreerde haar vader nog het meest. “Hij kon alleen maar ja en nee knikken. Hem zo zien lijden, mijn hart is de afgelopen maanden wel honderd keer gebroken. Het nieuws was inmiddels ingedaald: mijn vader ging dood. Maar na een operatie, chemo en bestralingen, zou hij nog een jaar kunnen leven. Dan hadden we in ieder geval de tijd om aan het idee te wennen.” De operatie – die oorspronkelijk drie uur zou duren – werd een zenuwslopende rit van 8 uur lang. “Als gezin, zaten we bij mij thuis in Zwolle te wachten. Het ging om een overlevingskans van 80 procent, dus dat hij eruit kwam, was nog niet eens zeker.”

Revalideren

Haar vader overleefde de operatie, maar de rechterkant van zijn lichaam was compleet verlamd. “Hij kon in ieder geval weer praten, dat was voor hem het allerbelangrijkste. Nu moest hij revalideren, zodat hij met de chemo en bestralingen kon beginnen. Maar hij zat direct in een rolstoel en was te zwak om zichzelf aan te kleden. We zagen de bui al hangen.” Hij moest revalideren in IJsselheem, drie weken later zou hij te horen krijgen of de behandeling zou worden voortgezet. “Eindelijk een paar weken rust, voordat we een nieuwe mokerslag zouden krijgen. Hij heeft daar een hele mooie tijd gehad en werd behandeld zoals hij dat verdiende: niet als een zielige man, maar als een super sociaal persoon. Zelfs daar maakte hij nog nieuwe vrienden.”

Tekst gaat verder onder de foto. 

Zwolse Elsemieke en haar familie
Foto | Samen kerst vieren in het ziekenhuis. Eigen foto

Op de been

Waar hij eerst alleen zijn gezin en naaste familie wilde ontvangen, werd er later in IJsselheem een groot bezoekersschema aangemaakt. “Dat was voor ons ook fijn. Mijn vader wilde wel bezoek, maar alleen van ons. Te veel prikkels, dat lukte hem eerst niet. Ondertussen bleven we allemaal werken, want dat was voor ons afleiding. Door het bezoekersschema kregen wij iets meer rust, ademruimte. Want ons eigen ding blijven doen, dat vonden we erg belangrijk, zo kregen we weer genoeg energie om met de situatie om te gaan.” Elsemiek geeft les op een middelbare school in Hilversum, wat in die tijd voelde als een warm bad. “Er waren zoveel lieve, begripvolle collega’s. Mijn leerlingen schreven lieve berichtjes op het bord of namen wat lekkers voor mij mee. Dat heeft mij al die tijd op de been gehouden.”

De laatste keer

Elsemiek haar vader zag bestraling niet langer meer zitten. “Moest hij dat allemaal doorstaan, voor een maandje extra?” De keuze werd voor hem gemaakt: tijdens het langverwachte gesprek in januari bleek hij inderdaad te zwak voor verdere behandeling. “De prognose wilde hij niet weten, maar de dokters gaven hem nog maximaal een half jaar. Het werd precies een maand. In die tijd is hij nog één dagje thuis geweest. Dat vond hij zo spannend, de hele rit naar huis heeft hij mijn hand vastgehouden. Ik denk dat hij besefte dat het de laatste keer zou zijn. Een mooie, maar emotionele dag. Daarna ging het bergafwaarts: aan het einde van de week kon hij niet meer rechtop zitten, een paar dagen later, op 7 februari, overleed hij.”

“Hoe kunnen wij nou bij de pakken neerzitten, als mijn vader dat met zo’n uitzichtloze prognose niet deed?”

Niet bij de pakken neerzitten

Na het afscheid – waar zo’n 700 mensen hun steun kwamen betuigen – heeft Elsemiek nog twee weken gewerkt, maar toen kwam corona. “Verschrikkelijk, ik was er heel bang voor. Ik wilde niet te veel nadenken, ik wist niet wat er dan zou gebeuren. Maar uiteindelijk bleek het heel goed om even stil te staan. Met ons gezin hebben we de tuin en de woonkamer van het ouderlijk huis verbouwd, iets wat mijn ouders vorig jaar al hadden willen doen. Dat was heel fijn, om dat samen te kunnen doen. Je probeert door te gaan. Wij zeggen dan ook altijd tegen elkaar: je mag huilen, als je maar niet blijft liggen. Want hoe kunnen wij nou bij de pakken neerzitten, als mijn vader dat met zo’n uitzichtloze prognose niet deed?”

Tekst gaat verder onder de foto.

familie Zwolse Elsemiek
Foto | Elsemiek en haar familie, deze zomer. Eigen foto

Positieve energie

Hoewel het elke dag nog een groot gemis is, vindt Elsemiek haar steun in vrienden en familie, haar werk en in het uitproberen van nieuwe hobby’s: zo heeft ze in de afgelopen periode leren motorrijden. “Het waren elf emotionele, zware, maar ook mooie weken, waarin we bewust afscheid konden nemen van elkaar. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ver vooruitkijken deed ik al niet vaak, maar nu helemaal niet meer. Ik heb inmiddels wel geleerd dat je dat toch nergens brengt. Ik heb zo verschrikkelijk veel respect voor mijn vader, hoe hij ook de laatste weken van zijn leven, zo ontzettend positief bleef. Die positieve energie neem ik met mij mee, dat ben ik mijn vader wel verschuldigd: om iets moois te maken van dit leven.”

Annelien autisme

Zwolse Annelien heeft autisme: ‘Een gezin beginnen? Dat werd mij afgeraden’

Op haar vijftiende kreeg Annelien - nu 35 - de diagnose: PDD-NOS, tegenwoordig: Autismespectrumstoor...

adv.