Zwolle

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Een column van Adrian: Paracetamol

Door Adrian Knol 25 maart 2020

Boodschappen doen. Nooit vervelend gevonden.
Op je gemak door de supermarkt slenteren, terwijl je beetje bij beetje je karretje vult.
Ik doe altijd week-boodschappen. Een beste kar vol dus.

Een week na de maatregelen, ga ik weer op pad.
Iets minder relaxed dan normaal. Door de hamster-verhalen.
Geneigd direct naar het schap met wc-papier te lopen, maar ik hou mij in.
Doe gewoon mijn rondje zoals altijd. De sfeer voelt anders.
Idee dat ik mij moet verantwoorden.
Veelal winkelen in stilte. Sommigen met handschoentjes.

Wc-papier genoeg. Ik koop een pak.
Ja, sorry. Dat moet ik uitleggen. Voordat je denkt dat ik hamster.
Wij, gezin van vier, poepen allemaal.
Echt waar, elke dag ook wel.
Tja, sorry. Soms wel meerdere keren op een dag.
Kunnen we niets aan doen. Sorry nogmaals.

Paracetamol staat ook op mijn lijstje. Die is op thuis.
Zal ik uitleggen. Als er bij ons in huis dingen op raken, kopen we dat weer.
Ja sorry, rare eigenschap. Zo zijn wij nu eenmaal.
We kopen het dan gewoon weer. Doen we trouwens met meerdere producten. Als het op is, kopen we het gewoon weer. Sorry, sorry, sorry.

Maar goed, het schap is leeg. Van de goedkope variant dan.
De dure is er nog wel, maar ja, Nederlanders hè.
Liever hoofdpijn, dan een euro meer betalen.
Ook ik ben Nederlander, dus maar even naar de drogist om de hoek.
Schappen vol. Er staat dat er 1 pakje per klant verkocht mag worden.
Ik geef het personeel complimenten voor hoe ze het aanpakken.
Een schermpje tussen klant en caissière, lijnen op de grond, handschoentjes aan. Netjes.

Een medewerker zegt dat niet iedereen dat vindt.
Zo zijn ze vandaag al meerdere keren uitgescholden, omdat ze niet meer meegeven.
Lopen klanten boos weg, omdat ze niet mogen hamsteren.
Iemand die gooit met de pijnstillers die hij niet mee mag.
Klanten die opbellen of ze paracetamol achteruit willen leggen, omdat ze vaste klant zijn. Als ze zeggen dit niet te doen, hangen ze boos op en dreigen om naar de baas te stappen.
Als een kind dat geen ijsje mag. Stampvoetende volwassenen.
Als de man praat, krijg ik tranen in mijn ogen.

Ik loop met m’n aankopen naar de auto.
Snap niets van de mensen die dit doen.
Ik ben blij en dankbaar met mijn boodschappen.
Een week eten. Een week schone billen.
Alweer. Al jaren. Nooit heb ik iets te kort gehad.
Zelfs geen paracetamolletje.

Meer over

Column

adv.