Annemijn en Jeroen: ‘Acht weken leven tussen hoop en vrees’

Door Annemijn ter Wee 16 oktober 2018

Je boeltje pakken om in het buitenland opnieuw te beginnen. Er zijn zoveel mensen die – al dan niet geïnspireerd door ‘Ik vertrek’ – praten over dat soort dingen. Maar het ook daadwerkelijk doen…? Annemijn ter Wee en Jeroen Zwetsloot uit Woerden doen het echt, zij zijn een Bed and Breakfast gestart in Oostenrijk! En houden jou op de hoogte van hun avontuur. Met dit keer een heel persoonlijk verhaal.

Door Annemijn ter Wee

Als je vertrekt uit Nederland om in een buitenland te gaan wonen, dan weet je dat er momenten komen dat je vervelend nieuws krijgt van het thuisfront. Gelukkig weet je nooit van te voren wanneer en van wie dat nieuws komt. Maar dat we al begin augustus, toen we het ontbijt van de gasten aan het afruimen waren, een videobelletje van mijn moeder kregen en dat het slechte nieuws haarzelf betrof, dat hadden we nooit kunnen voorzien.

‘Ik moet je iets vertellen’

‘Annemijn, is Jeroen daar ook, want ik moet iets vertellen…’ Nou (video)bellen we regelmatig met het thuisfront, maar dat gebeurt meestal op een moment van de dag dat we even klaar zijn met het werk. Dat was begin augustus wel even anders toen mijn moeder videobelde en zij samen met haar zus op de achtergrond in beeld verscheen.

(Lees verder onder de foto)

Samen met mijn tante (links) en mijn moeder (rechts) tijdens hun verblijf bij ons. Een week vol emoties en spanning.

Deelname aan het bevolkingsonderzoek had op de mammografie afwijkingen laten zien en mijn moeder was ontboden bij de huisarts. Een moeilijk telefoongesprek met ons in Oostenrijk, extra onderzoeken en een week lang afwachten tot het verlossende woord eruit kwam: er was borstkanker bij mijn moeder geconstateerd. Dan stort de wereld om je heen even in en weet je dat er een langere periode van onzekerheid aankomt.

Emotioneel weerzien

Op de dag dat mijn moeder de uitslag kreeg, stapte zij samen met mijn oom en tante in de auto om aan hun vakantie te beginnen, via het Franse land richting Oostenrijk. Een emotioneel weerzien tussen ons volgde met daarna een bizarre maar ontzettend fijne week waarin we veel gepraat hebben, gelachen, gehuild, vragen gesteld en vooral heel veel grapjes gemaakt hebben. Wetende dat er iets in het lichaam van mijn moeder zat dat daar niet hoorde en eruit moest, wat een nare gedachte is dát.

Uiteindelijk kwam 8 weken na het eerste telefoontje een telefoontje met ontzettend goed nieuws. Mijn moeder heeft een engeltje op haar schouder gehad, de operatie is geslaagd en er zijn geen uitzaaiingen geconstateerd! Wat een opluchting, ongelofelijk!

Rustig ademhalen

De spanning over dit alles was enorm geweest, we kunnen weer wat rustiger adem halen. Nu volgt een periode van bestralingen, herstellen en revalideren. Maar voor dat traject begint hopen we dat ze nog even naar Oostenrijk kan komen om hier tot rust te komen, weer wat conditie op te bouwen en een fijne tijd met ons door te brengen. Om na het hele traject op zoek te gaan naar een nieuwe toffe baan in Woerden en omgeving.

(Lees verder onder de foto)

De herfst in al z’n pracht, 50 tinten herfst bij de Klammsee in Kaprun

Met gebeurtenissen als deze word je met je neus op de feiten gedrukt. Wij zitten hier in Oostenrijk, zij in Nederland. Wij hebben gasten die verwachten dat we er voor ze zijn (ze hebben immers geboekt) en wij moeten het van de zomer en winter hebben om ook de tussenseizoenen te overbruggen, we kunnen dus echt niet zomaar dicht. Ook hebben we hier (nog) geen achterwacht en konden we niemand inschakelen zodat een van ons even weg zou kunnen. Moeilijke dingen.

Vangnet in Nederland

Toch moet ik toegeven dat het idee om naar Nederland te gaan en mijn moeder bij te staan (tijdens het wachten?!) niet direct in me op kwam. Dit ook omdat mijn ooms en tantes mijn moeder bij hebben gestaan bij elke stap in de afgelopen twee maanden en als ik in iemand vertrouwen heb dan is het in hen!

Mijn dank is dan ook ontzettend groot dat ze zoveel voor mama gedaan hebben, zonder dat vangnet ín Nederland had ik hier niet ‘rustig’ mijn werk kunnen doen en hadden we voor lastige keuzes gestaan. ‘Rustig’ is natuurlijk niet de juiste afspiegeling van de realiteit, het waren twee ontzettend emotionele maanden met veel pieken en dalen, en verschrikkelijke onzekerheid. We hebben dan ook veel afleiding gezocht in het werk hier, klussen en uitstapjes, je moet wat om je zinnen te verzetten… Maar nu kunnen we weer met een geruster hart vooruit kijken.

Bij de Klammsee in Kaprun, spelen met schaduwen tijdens een heerlijke herfstwandeling
Wassen, klussen, kussens vullen, tussenseizoen-klusjes die de nodige afleiding bieden.
Men neme een rode kool, slacht de rode kool, stop hem in een pan met allerlei lekkere ingrediënten en roer met liefde. Voorbereidingen voor de winter
Experiment! We hebben de paar geraniums die we ertussen hadden hangen gestekt, kijken hoeveel we volgend jaar kunnen gebruiken van deze kleintjes.
Wandelen door Zell am See in de herfst
De foto samen met mijn moeder, tijdens ons afscheid na een gekke week, hopelijk zien we elkaar heel gauw weer!
Samen met mijn tante (links) en mijn moeder (rechts) tijdens hun verblijf bij ons. Een week vol emoties en spanning.
De herfst in al z'n pracht, 50 tinten herfst bij de Klammsee in Kaprun

Nieuws uit Oostenrijk: Storm in een glas water en feesten met de locals

Je boeltje pakken om in het buitenland opnieuw te beginnen. Er zijn zoveel mensen die – al dan niet ...

Nieuws uit Oostenrijk: ‘Waanzinnig om eind augustus in ruim 40 centimeter sneeuw te staan’

Je boeltje pakken om in het buitenland opnieuw te beginnen. Er zijn zoveel mensen die – al dan niet ...

Meer over

Woerdenaren

adv.