Utrecht

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Utrechter Tom knipt thuis- en daklozen: ‘Bij het verhaal van Wilma hield ik het niet droog’

Door Bonnie Dekkers 1 december 2020

Als kapper hoor je elke dag nieuwe verhalen. Daar weet Tom Deux (30) alles van, hij is namelijk al zes jaar werkzaam als barbier. Toen hij op een dag documentairemaker Wieke Kapteijns in zijn stoel kreeg, maakte hij een van zijn dromen kenbaar: werken met mensen op straat. Geen onbekend terrein voor de Utrechter, want zijn opa was dakloos. Wieke kon zich daarin vinden en samen maakten ze de documentaire In de stoel van Tom. Hierin vertellen (ex) dak- en thuislozen hun verhaal, terwijl ze geknipt worden door Tom. 

In de laatste aflevering spreekt Tom de Utrechtse Wilma. Zij bleef hem het meest bij. “Dat is niet normaal. Wilma was…” Hij valt even stil. “Toen ik thuiskwam van haar knippen, het was drie uur ’s middags, ben ik gelijk daar bed gegaan. Het was heel emotioneel en ik kon het niet droog houden. Iedereen heeft zijn manier van een verhaal vertellen. Wilma maakte alles mee dat je als mens tegen kunt zitten. Daar schrok ik van. Ik was helemaal gesloopt na afloop.”

Wilma groeit op in een groot gezin waarin mishandelingen dagelijks plaatsvinden. Hoewel ze op jonge leeftijd uit huis wordt geplaatst, zijn mishandelingen de rode draad in haar leven. Het resulteert in een leven op straat, berooid en verslaafd. Het verhaal van Wilma bekijk je hier. 

Barberschool

In eerste instantie was Tom niet van plan om barbier te worden. Hij verhuisde van Nijmegen naar Utrecht voor de studie culturele maatschappelijke vorming. “Het bleek toch niet wat ik wilde.” Hij sprak met vrienden en stelde zichzelf de vraag ‘waarvoor ben ik bereid alles te geven’. Het bleek het kappersvak te zijn en Tom begon met een opleiding aan de Barberschool in Amsterdam.

Geen klok en internet

Tom was enthousiast, zo vertelt hij: “Ik had het idee dat deze branche veel te geven had en dat je als barbier een belangrijke rol kunt vervullen. In de werfkelder waar ik nu werk, hangt geen klok en is geen internet. Mensen de mij bezoeken zeggen: ‘ik ga nu naar de kapper, je kunt mij over een uur bereiken’.” Volgens Tom zien mensen een bezoek aan hem als een uitje, helemaal tijdens corona. “Het komt nu meer op de voorgrond, dat mensen vereenzamen. Het is heel mooi als je er op zo’n manier voor mensen kunt zijn, met een open houding en geen oordeel. Je komt zo meer over mensen te weten.”

Tom zijn eigen zaak in Utrecht. Tekst loopt door onder de post.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Tom (@tomdeuse90)

Opa die op straat leefde

De droom om met mensen op straat te werken, had Tom al lang. “Ik vroeg me af: waarom daklozen? Waarom geen vluchtelingen of transgender mensen? Ik ben gaan graven om uit te zoeken waar dat vandaan komt. Ik kwam toen uit bij mijn opa, hij leefde op straat en is vroeg overleden. Toen ik nog in Nijmegen woonde, werkte ik bij Stichting Straatmensen. Zo kwam ik erachter hoe mijn opa leefde. Hoe die wereld is. Terwijl ik daarin kwam, raakte ik gefascineerd door de mensen. Er gebeurt van alles op straat, het is een kleine wereld.”

Eten uitdelen en een luisterend oor bieden

Van zijn zeventiende tot negentiende werkte Tom daar twee keer per week met ‘superveel plezier’. Hij vertelt: “Ik heb nog nooit arbeid verricht waar ik zo’n voldoening uitkreeg. We stonden met andere vrijwilligers op straat, soep en brood uit te delen. En je bent een luisterend oor.” Al die verhalen van dak- en thuislozen inspireerde Tom om op straat te gaan knippen. “Zodat zij kunnen vertellen wat de stad voor hen betekent.”

In de stoel van Tom

Anderhalf jaar geleden werd de documentaire In de stoel van Tom opgenomen. Het team waarmee hij die maakte, leerde hij kennen toen zij per toeval bij hem in de stoel zaten. Nadat Tom zijn interesse voor het maken van een documentaire deelde met beginnend documentairemaker Wieke, ging het balletje rollen. De geïnterviewden zijn benaderd door de documentairemakers. “Ik denk dat ik in twee knipsessies meer te weten kom dan iemand die sociaal werker is. Deze mensen hebben niet veel vertrouwen in het systeem. Als jij jarenlang heel weinig hebt, wil je direct resultaat zien. Als je knipt en praat, zien ze gelijk verandering en zijn ze meer open.”

‘Ik denk dat ik in twee knipsessies meer te weten kom dan iemand die sociaal werker is’

Tekst loopt door onder de foto

Dimitri is een van de daklozen die Tom spreekt. Still uit de documentaire.

Eenzame ouderen en jongeren

Wie hij in de toekomst nog wel op zijn stoel wil hebben? Tom vertelt: “Lang geleden heb ik een oudere man leren kennen op straat. Tijdens het knippen merkte ik dat hij eenzaam was. Ik vroeg toen of hij zin had om een kopje koffie te drinken. Dat is alweer een tijdje geleden. Daardoor zou ik wel eenzame ouderen of jongeren willen knippen.” Tom heeft in ieder geval het plan om nog een aantal van dit soort documentaireseries te maken, afhankelijk van hoe de coronacrisis loopt. “Iedereen heeft een bijzonder verhaal.”

Lees ook:

De eerste vegan studentenvereniging van onze stad is een feit: ‘Dit laat zien hoe klaar Utrecht is voor zoiets’

In Utrecht zijn er ontzettend veel verenigingen waar je je als student bij kunt aansluiten. Bijvoorb...

Utrechter Jens runt een minibieb vol kinderboeken: ‘Nieuwe boeken zijn de beste reactie’

Utrechter Liza maakt inclusieve wenskaarten: ‘Veel mensen zien zichzelf nu pas voor het eerst terug op een kaart’

Dit Utrechtse gezin gaat met een brandweerwagen de wereld over reizen: ‘Dit plan is niet zomaar geboren’

Utrechter Marjon is IC-buddy in het St. Antonius ziekenhuis: ‘Hier hebben ze me nodig en kan ik toch iets doen’

adv.