Utrecht

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Lisanne verloor haar moeder en schreef een boek over rouwen: ‘Ik wist niet waar ik het zoeken moest’

Door Janine Guijt 19 mei 2020

Rouwen, hoe doe je dat eigenlijk? Dat daar geen eenduidig antwoord op bestaat, laat stáán dat je er een stappenplan voor kunt maken, ontdekte Lisanne van Sadelhoff (30) drie jaar geleden, toen haar moeder overleed.

Uitgaan, veel van de wereld zien, carrière maken, tijd investeren in relaties, sporten: Lisanne leidde tot 2016 het leven van ‘een typische millenial’. Of zoals ze zelf zegt: “Ik zag het leven als een feestje waarop ik alle gasten wilde spreken. Ik leidde een leuk en zorgeloos bestaan.” Dat veranderde allemaal toen haar moeder darmkanker kreeg. Kans op genezing was er niet, de moeder van Lisanne zou overlijden. “Al onze hoop werd meteen de grond ingestampt.” Lisanne harkte haar overvolle agenda leeg om zoveel mogelijk tijd met haar moeder en de rest van het gezin door te brengen. Na acht maanden stierf haar moeder.

Voorrouwen

“Ik weet nog dat ik vlak voordat ze overleed probeerde ‘voor’ te rouwen. Dan hebben we dat al alvast gehad, dacht ik.” Zo luisterde Lisanne in die periode vaak naar een liedje waarin The Cranberries ‘I’ll miss you when you’re gone’ zingen. “Om het alvast te voelen. Maar dat was een voorbereiding van niks. De dood is zóiets ongrijpbaars en rouw is zó grillig. Daar kun je je niet op voorbereiden.” De periode na het overlijden van haar moeder viel Lisanne ontzettend zwaar. “Het was heel donker. De band met mijn moeder was het allermooiste dat ik had. We konden alles bespreken met elkaar, echt alles.”

‘Gelukkig heb je de herinneringen nog’

Lisanne ken je misschien wel van (onder andere) het AD Utrechts Nieuwsblad, waarin iedere vrijdag haar column verschijnt. In de periode dat haar moeder ziek was en daarna lukte het de Utrechtse niet om luchtige observaties over het leven in de Domstad neer te pennen. En dus schreef ze over haar moeder en haar rouwproces. Als ze niet aan het schrijven was, zat Lisanne met haar neus in de boeken over het verlies van een dierbare. “Daar heb ik veel aan gehad, maar ik miste een specifiek ervaringsverhaal van een jong persoon die zijn of haar moeder verloor.” En dus schreef Lisanne zelf zo’n boek: ‘Je bent jong en je rouwt wat’. Het werd geen handleiding, maar ‘een goudeerlijk boek dat pijnlijk duidelijk maakt dat alles beter is dan zwijgen’. Boven elk hoofdstuk prijkt een cliché over verlies en de dood. Van ‘tijd heelt alle wonden’ tot ‘gelukkig heb je de herinneringen nog’. Want ineens ontpopten vrienden en kennissen zich tot tot rouwexperts en kreeg ze liefdevolle steunbetuigingen te horen waar ze soms van schrok (‘‘Ik hoop dat je moeder rustig is gestorven’) en een andere keer juist heel veel aan had (zoals de opmerking ‘je moeder is elke traan waard’). “Maar niets is fout. Ik vond het altijd fijn als mensen íets zeiden.”

Met haar boek wil Lisanne naar eigen zeggen de gekte die bij rouw komt kijken normaliseren.”Dat je niet weet waar je het zoeken moet. En dat het een grillig proces is: rouw gaat niet alleen om verdriet, maar ook om angst, jaloezie, paniek. En om acceptatie en liefde.”

Geen tijdslimiet

Nu – drie jaar na het overlijden van haar moeder – overheerst dat laatste. “Ik rouw nu niet meer omdat ze dood is, maar omdat ze geleefd heeft. Het is nu niet verstikkend, maar de meest zuivere vorm van liefde.” Als er iets is wat Lisanne de afgelopen periode geleerd heeft, dan is het dat rouwen geen tijdslimiet heeft: je kunt het niet aanvliegen als een taakje en wegstrepen van je to-do-list. “Maar alle pijn went. En de mens is veerkrachtiger dan ‘ie denkt.”

Je bent jong en je rouwt wat‘ is te koop bij verschillende Utrechtse boekenwinkels (en ligt het er niet, dan kunnen ze het boek vast voor je bestellen).

Utrechter van de week

Ken jij ook een Utrechter met een bijzonder verhaal? Laat het ons weten.

De Utrechtse Wisse en Femke maken een docu over de homoseksuele Dima uit Rusland ‘Dit verhaal móet verteld worden’

Twee jonge filmmakers uit Utrecht duiken in het leven van een geadopteerde jongen uit Rusland, die o...

De Utrechtse Esma over de ramadan in tijden van corona: ‘Jammer dat ik nu mijn ouders niet kan zien’

Willem (32) is dominee van de Domkerk: ‘Met een bloedend hart houden we de deur dicht’

De Utrechtse Anne en Elrike bloggen over duurzame en eerlijke kleding: ‘Vroeger gaf ik maximaal €30,- uit aan een kledingstuk’

 

adv.