Bye-bye Archimedeslaan! Nikita moet haar flat uit: ‘De viezigheid weegt niet op tegen de gezelligheid’

Door Redactie indebuurt Utrecht 20 april 2019

Van de buitenkant is de Archimedeslaan 16 een troosteloos gebouw dat al jaren op de slooplijst staat, maar er gaat een bijzondere wereld in schuil. Het pand telt vierhonderd bewoners: een mix van studenten en werkenden. Achter iedere deur woont een bewoner met zijn eigen verhaal. Over een paar maanden wordt het gebouw gesloopt en daarmee komt ook een einde aan een bijzondere tijd. In deze reeks komen daarom (oud)-bewoners aan het woord. Deze week: Nikita van Hunnik (19).

Tekst en beeld: Loes Vijgen

Hoe ben je bij de Archimedeslaan terechtgekomen?

“Het eerste moment dat ik naar binnen ging, weet ik nog als de dag van gisteren. De buitendeur die niet goed sluit, overal afval op de grond, geslachtsdelen die op de muur vereeuwigd staan en andere ongepaste leuzen die het daglicht niet verdragen. Mijn kamernood was echter zo hoog dat ik ondanks de grote mate van vervallenheid ontzettend graag op ‘de Archi’ wilde wonen. En het is een goede keuze geweest. Het is een enorm pand, met grote gemeenschappelijke ruimtes en bijna even zo grote kamers. Er zijn meerdere gangen en iedere gang voelt een beetje als een eigen familie. We leven hier eigenlijk met allemaal families bij elkaar. Regelmatig zijn er feestjes, waar je vrijblijvend naartoe kunt gaan, maar als je liever vroeg naar bed gaat, kijkt niemand daar raar van op.”

Wat maakt de Archimedeslaan voor jou zo bijzonder?

“Ik heb hier heel veel nieuwe, creatieve mensen leren kennen. Ook ben ik een stuk zelfstandiger geworden en ik ga naar veel meer feestjes. Het meest bijzondere is misschien wel mijn muzikale ontwikkeling. Er wonen ontzettend veel mensen in dit gebouw die van alternatieve muziekstijlen houden, en dat heeft ervoor gezorgd dat ik ook veel meer naar alternatieve muziek ben gaan luisteren. Mijn muziek heeft zich vooral ontwikkeld door de feestjes die hier gehouden worden en huisgenoten die naar bepaald soort feesten gaan.”

De flat aan de Archimedeslaan. Foto: Loes Vijgen

Wat is je leukste herinnering aan wonen op de Archimedeslaan?

“Iedere gang heeft zijn eigen gangbeheerders, die opletten of de taken op het schoonmaakrooster wel gedaan worden. Gebeurt dat niet, dan krijgt de desbetreffende bewoner een boete. Het geld wordt op een grote hoop gegooid en daar wordt een keer per jaar een gigantisch feest van georganiseerd, met gratis drank voor alle bewoners. Dit feest heet het boetefeest. Ik vond het vooral leuk omdat je met alle mooie mensen die het pand te bieden heeft een feest viert. Het wakkert het optimale gevoel van vrijheid aan. Het dieptepunt van hier wonen was voor mij toch echt het moment dat ik de doucheputjes moest schoonmaken en ik er proppen met lange, vieze haren en andere modderzooi uit haalde. Alsof het al jaren niet was schoongemaakt. Maar de viezigheid weegt echt niet op tegen de gezelligheid die dit pand biedt.”

Hoe is het om met zoveel mensen op een gang te wonen?

“De meeste mensen schrikken ook van het aantal mensen waarmee je een gang deelt. Maar dat werkt twee kanten op. Door de vele huisgenoten – vierentwintig in mijn geval – heb je altijd gezelligheid om je heen, maar het valt ook niet op als je je terugtrekt. In een veel kleiner huis voel je je misschien verantwoordelijker om af en toe gezellig te doen, maar dat is in dit huis absoluut niet nodig. Er zijn mensen die elke avond in de keuken chillen, samen boodschappen doen en koken, uitgaan en gamen. Sommige mensen zie je echter nooit. Ik ben zelf middelmatig actief. Ik zit regelmatig in de keuken, maar vind het ook heerlijk om me terug te trekken in mijn kamer. Het massale karakter van dit huis zorgt ook voor anonimiteit.”

Wat ga je het meest missen aan dit pand?

“Ik vind het verschrikkelijk jammer dat dit pand tegen de vlakte gaat. Het is niet zomaar een betonnen, vervallen gebouw, met de sloop gaat ook een hoop creativiteit verloren. Het mooie aan dit huis is dat het niet een standaard studentenhuis is, maar ook mensen die al werken wonen hier. Dat geldt ook voor internationale bewoners. Deze mix van mensen zorgt voor zo’n grote mate van creativiteit en alternativiteit, dat vind je niet snel in een ander complex. De herinneringen blijven, maar alles wat je hier nu ziet en met elkaar opgebouwd hebt zal verdwijnen. En dat doet pijn.”

Nog meer verhalen over Utrechters en hun huis:

binnenkijken bij

Binnenkijken bij Clen: ‘Ik hou van drukte om mij heen, dus ik wilde een huis in het centrum’

Altijd al willen wonen middenin het centrum? Waar je kan rollen naar de hotspots in de stad en je ‘s...

Binnenkijken bij Anne en Jedidja: ‘We wonen klein, dus we moeten slim zijn met de spullen’

Binnenkijken bij Hilde: ‘Ik houd van overdaad in mijn interieur’

Meer over

Utrechters

adv.