Viora (26) heeft leukemie en blogt daarover: ‘Positief zijn gaat automatisch’

Door Anne-Meike van den Berg 17 augustus 2017

‘Je hebt leukemie en als we je nu niet gaan behandelen, ga je dood’, deze boodschap kreeg de Utrechtse Viora Rebergen (26) in januari 2016 te horen. Het betekende het begin van een lange behandelperiode. Op haar blog schrijft Viora over het verloop van haar ziekte. “Dat andere mensen kracht zouden halen uit mijn verhaal had ik nooit verwacht.”

Viora heeft acute lymfatische leukemie, een vorm van bloedkanker waarvan is gebleken dat een lange behandeling het beste effect heeft. In totaal duurt de behandeling van Viora zo’n 2,5 jaar, daarvan is 1,5 jaar achter de rug. Na een heftige eerste periode met zware chemokuren gaat het nu redelijk goed met Viora. Werken lukt nog niet, maar ze doet veel aan yoga en zwemt en fiets regelmatig. En ze schrijft. Over de bijwerkingen van de chemo en prednison, ziekenhuisbezoeken en baalmomenten, maar ook over de vakantie op Ibiza met haar vriend Joost.

Online dagboek

“Schrijven gaat vanzelf”, vertelt Viora. “Ik schrijf gewoon op wat ik me opkomt, alsof het een dagboek is.” Viora begon al in de eerste paar weken na de diagnose met bloggen over haar ziekte. “Toen ik in het ziekenhuis lag werd ik helemaal gek van alle appjes en vragen die ik kreeg, hoe lief die ook bedoeld waren. Het leek me handig om daarom af en toe een update online te zetten zodat iedereen dat kon lezen. Ik had nooit verwacht dat mijn blog zo snel zo groot zou worden.”

Het bloggen helpt Viora om dingen op een rijtje te krijgen. “Als ik opschrijf wat er allemaal gebeurd is, voelt het alsof ik die periode afsluit en lukt het beter om vooruit te kijken. Ik lees ook heel veel terug. Als ik dan weer lees dat ik een jaar geleden nauwelijks kon slikken en met tranen in mijn ogen een kop thee aan het wegwerken was, ben ik heel blij met hoe het nu gaat.”

Een vreemd lichaam

Natuurlijk is dat terugblikken ook confronterend, zeker als Viora foto’s ziet van voor haar ziekte. Door de prednison is ze 25 kilo aangekomen en ze verloor haar lange, blonde haar. “Het is heel vreemd om jezelf niet te herkennen van de buitenkant. Als ik in de spiegel kijk dan denk ik: dit ben ik niet. Omdat ik vijf keer in de week sportte, had ik altijd een supersportief lichaam. Ik wil dat heel graag weer terug, maar ik heb ook geleerd om blij te zijn met hoe je eruit ziet, ook al is dat niet perfect.”

“Vanaf het eerste moment dacht ik: ik ga ervoor”

Wat Viora heel vaak te horen krijgt als reactie op haar posts? “Dat ik zo enorm positief ben. Maar voor mij is dat niet iets bijzonders, maar iets wat automatisch gaat. Vanaf het eerste moment dacht ik: ik ga ervoor. Ik blijf gewoon steeds vooruit kijken en probeer alles in kleine stapjes te zien.” Over vooruit kijken gesproken: nog een jaar en dan is Viora klaar met haar behandeling. En dan? “Ik kijk er naar uit, maar zie er ook tegenop. Al is de kanker straks helemaal weg, er bestaat altijd een kans dat het terugkomt. Met die angst moet ik leren leven.”

‘Fuck it!’

Viora is in ieder geval niet van plan om haar hele leven om te gooien en dingen helemaal anders aan te pakken. “Als ik straks weer op mijn oude niveau kan sporten en werken is dat voor mij al enorm groot. Ik doe nu wel dingen sneller zonder er eerst heel lang over na te denken. Joost en ik hebben bijvoorbeeld veel sneller dan verwacht een huis gekocht. ‘Fuck it’, dachten we. We doen het gewoon!”

Utrechter van de week

Ken jij ook een Utrechter met een bijzonder verhaal? Laat het ons weten!

Foutje gezien?