Volgens BBC is Kees (Stichting Ambulance Wens) een van de meest inspirerende personen

Door Britte Kramer 13 augustus 2019

Met Stichting Ambulance Wens vervult onze Rotterdammer van de Week, Kees Veldboer, laatste wensen van terminaal zieke mensen. Deze zomer was hij te zien bij Zomer Met Art, eerder won hij al een belangrijke prijs van de BBC en noemde de burgemeester hem tijdens een nieuwjaarstoespraak.

Kees was twintig jaar lang ambulancechauffeur in Rotterdam. In november 2006 regelde hij dat een terminale patiënt nog één keer door de Rotterdamse havens kon varen. Die dag sprak hij de bijna legendarische woorden ‘Ik ga een stichting starten!’ Hij vroeg aan zijn werkgever of hij een oude ambulance kon kopen. Die zei: ‘Je kan voorlopig de normale gebruiken, zodat je zelf kan sparen voor een nieuwe ambulance.’ Binnen drie maanden had hij, dankzij donaties, het geld bij elkaar.

Hoe Rotterdams ben je?

“Ik ben geboren in het oude Franciscus, in 1959. Op de Schiekade, bij de nonnetjes. Ik ben altijd in de buurt gebleven: in Schiedam en Spijkenisse, en nu in Rhoon. En ik heb natuurlijk twintig jaar in Rotterdam op de ambulance gezeten. Wat ik heel bijzonder vind: je loopt heel veel door Rotterdam, maar beseft eigenlijk niet hoeveel je van de stad weet. Totdat er een terminaal patiënt van buiten Rotterdam komt en je een soort gids gaat spelen. Dan sta je op de Euromast en zeggen ze: ‘Jij weet echt veel van Rotterdam’.”

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Stichting Ambulance Wens (@ambulancewens) op

Wat is je favoriete plek?

“Bij het nhow Hotel heb je een bar. Als je daar zit, dat vind ik zalig. Dan kijk je over de brug heen, en het water… Daar ga ik vaak met m’n vrouw heen. Dat vind ik het mooiste plekkie van Rotterdam.”

Bijzondere herinnering aan Rotterdam?

“Ik werd een keer uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Rotterdam, op het stadhuis. Sta ik daar met mijn vrouw, zegt Aboutaleb tijdens de toespraak dat hij trots is dat ik een Rotterdammer ben. Toen kreeg ik echt een brok in m’n keel. Dat mijn naam ineens genoemd werd in een zaal vol hoogwaardigheidsbekleders… Aboutaleb heeft de zaak hier trouwens ook geopend. Hij zou een kwartier blijven, maar is anderhalf uur blijven hangen, zo bijzonder vond hij het.”

Welke Rotterdamse wensen komen jullie tegen?

“Er zijn regelmatig mensen van buiten Rotterdam die binding met deze stad hebben, en nog één keer Rotterdam willen zien. Negen van de tien keer weten mensen zelf wat ze willen, maar soms moet je een beetje rondvragen. Wat wil je allemaal? Door de havens? Waarom ga je dan niet een rondvaart doen? Spido helpt ons al belangeloos sinds 2007 en met de Euromast werken we ook regelmatig samen. Ik vind het geweldig dat we vanuit de Rotterdamse ondernemers zoveel hulp en medewerking krijgen. Bij Diergaarde Blijdorp mogen we vaak achter de schermen en bij de Markthal kennen ze ons inmiddels ook. Daar lopen we dan dwars doorheen. Veel winkeliers weten inmiddels wie we zijn en waar we mee bezig zijn. Die geven de patiënt dan allemaal gratis dingetjes, zoals ijsjes of bonbons.”

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Stichting Ambulance Wens (@ambulancewens) op

Welke wens is je bijgebleven?

“Een mevrouw wilde nog één keer op zaterdag met haar gezin pootjebaden in Hoek van Holland, op het tijdstip dat de Stena Line wegvoer richting Engeland. Toen ik de pier over reed stonden haar kinderen allemaal al te wachten. Haar zoon had gevraagd of ze de hoorn wilden laten afgaan. Dus wij staan daar, die boot gaat weg, gaat ineens die hoorn en staan er twee witte overhemden te zwaaien op het dek. Daarna zijn we naar een strandtentje gegaan. De eigenaar hoorde het verhaal en zei: ‘Jullie bestellen nog wat extra’s, en dat krijgen jullie allemaal van mij.’ Zulke dingen zie je gebeuren. Maar ook de kleine dingen zijn heel mooi. Zo hebben we een keer iemand opgehaald uit een hospice die afscheid wilde nemen van haar huis. Ze heeft een uur lang op de brancard in de rondte gekeken. Je zag gewoon dat dat heel veel betekende voor haar.”

En hoe zat het nou met die prijs van BBC?

“In 2016 heb ik een prijs van de BBC mogen ontvangen. Begin dat jaar werd ik door een Nederlandse BBC-verslaggeefster geïnterviewd. Daar hebben ze toen een groot item van gemaakt op de website van het programma Outlook. Toen ze vijftig jaar bestonden hadden ze het idee om aan al hun luisteraars en kijkers te vragen wie ze de meest inspirerende persoon vonden. Uiteindelijk werd ik gebeld: ‘Vind je het goed dat je op de lijst staat? Meerdere mensen hebben jou aangedragen. Stel dat je bij de laatste drie zit, dan moet je wel naar Londen komen.’ Dat gebeurde, dus ik daar naartoe. Een privéchauffeur stond al klaar op het vliegveld, het hotel was geregeld en de volgende ochtend was de feestelijke uitzending daar bij BBC. Daarna werd ik als een soort ster overal heengevoerd. Mensen wilden met me praten, maar nee: bodyguards om me heen. Ik heb op het dak daar nog een interview gegeven, dat live te zien was op Facebook. Zag je al die reacties binnenstromen uit de hele wereld. Hartstikke mooi om dat te mogen ontvangen natuurlijk. Toen ik weer landde op Rotterdam Airport stonden daar alle vrijwilligers. Dat was een grote verrassing.”

Stichting Ambulance Wens vervult zo’n zeven wensen per dag, met behulp van 270 vrijwilligers, zeven ambulances en vele donaties. Wil je ook een donatie doen? Dat kan hier. Het idee is inmiddels internationaal overgenomen, onder meer in Australië en Japan.

adv.