Rotterdam

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Koos en Tony Voorrips zijn al bijna 80 jaar verliefd: op elkaar én op Crooswijk

Door Britte Kramer 5 mei 2020

De Crooswijkse buurkinderen Koos en Tony Voorrips waren op hun vijfde al ‘vriendje en vriendinnetje’. Afgelopen 16 en 18 april werden ze 83. Ze zijn inmiddels 58 jaar getrouwd en wonen nog altijd in Crooswijk, waarvan de laatste 34 jaar op de Boezemstraat.

De twee zijn nog altijd heel fit en actief. Ze werken beiden, hebben veel sociale contacten en gaan graag samen op pad. Door de coronacrisis moeten ze dat nu missen. Koos: “De vakantie gaan we afzeggen. We hadden zo’n riviercruissie geboekt, maar om nou met allemaal ouwe mensen op een bootje te gaan zitten… Plus, als dat wel zou kunnen dan kan je nog geen zaakie in.”

Vertel! Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

Koos: “We woonden destijds allebei in de Slachthuisstraat. Mijn vrouw aan het begin en ik halverwege. Op onze manier hadden we als kind al verkering. Ik had een fiets met een klein poppetje erop. Dat was ons kindje, zeiden we dan. Aan het eind van de Slachthuiskade had je een abattoir, waar ik nou op woon. In het houten gebouw zetten we op ons twaalfde harten met pijlen en ‘KV’ en ‘TZ’. Die hebben er jaren gestaan. Toen we een jaar of zestien waren zijn we een poosje uit elkaar geweest, maar toen ik in dienst zat dacht ik: ik heb nog een ouwe liefde zitten! Over twee jaar zijn we zestig jaar getrouwd. Dat hopen we mee te maken; dat we niet doodgaan van dat spul, die corona.”

Lees verder onder de foto >

Koos en Tony Voorrips huwelijk
De huwelijksdag in 1962, aan de Slachthuisstraat 4b

Wat hebben jullie gedaan met de verjaardagen?

Koos: “Normaal hebben we dertig mensen op visite, maar toch zijn onze verjaardagen heel stiekem geweldig gevierd. Om acht uur werden we wakker gebeld en kwam m’n dochter met een ontbijt. Om negen uur kwamen de kleinkinderen een stickie brengen; alle vrienden en kennissen hadden een boodschap ingesproken. Een uur later kwamen ze met tompoezen, maar die hadden we zelf ook besteld. Er kwam natuurlijk haast niemand – zaten we met zestien gebakkies. Dat ging zo de hele dag door. Uiteindelijk kwamen ze nog even op anderhalve meter langs. Toen hebben we ze uitgezwaaid en dachten we: we zijn er vanaf, maar later kwamen ze nog pyjama’s brengen. Toen konden we naar bed. Dat was donderdag, en zaterdags was m’n vrouw jarig. We dachten: onze dochter heeft een restaurant, dat zal wel niks worden. Maar het hele spul werd weer herhaald.”

Het beroemde ‘plashuis’ tijdens de marathon bleef dit jaar ook leeg…

Koos: “Ja, normaal hebben we tijdens de marathon een plashuis, met zo’n grote discjockeytoestand voor de deur. Maar dat zijn de minst erge dingen. Persoonlijk heb ik de meeste zorgen over mijn kinderen.” Tony: “Ik vind dit een beetje hetzelfde idee als de oorlog. Alleen toen had je een luchtalarm, dan mocht je niet meer naar buiten. Nu mag je sowieso weinig naar buiten, alleen de bommetjes vallen niet. Destijds had je ook lege schappen in de winkels. Ik vond dat wel een beetje eng, en nog hoor. Je denkt aan je kinderen. Onze kleinzoon is achttien. Die moet kunnen dollen en doen. En wat doet-ie? Zit hij bij z’n moeder boven in een hokje. Z’n eindexamen loopt ook in de rommel. Soms lopen we langs vrienden en kennissen, dan gaat de telefoon: ‘Kom even naar het raam!’ Staan ze daar te zwaaien. Dat vind ik nog wel lief, maar ik denk: ooo, wat een ellende… Als het nou maar goedkomt!”

Geldt dat ook voor Koos?

Koos: “Nou, de hongerwinter was het ergste wat ik ooit van m’n leven heb meegemaakt. Want als je als kind honger hebt en je kan geen boterham krijgen, dat is hard hè. Als de bommen vielen was je een uur in het bombardement, en als de bommen weg waren ging je weer verder leven. Hier zie je geen toekomst aan. Wat dat aangaat is het een waardeloze tijd. We schamen ons soms om oud te zijn, want vanaf vijftig jaar overlijden mensen pas. Door daar rekening mee te houden gaat dit hele land economisch voor jaren naar de donder, en ons pensioen gaat gewoon door. Waarom dat nou zo erg aangepakt moet worden? Het heeft een hoop nadelen. Maar als ik één been breek zeg ik altijd: ‘Ik ben blij dat ik er geen twee gebroken heb’. Zo moet je leven, anders is het niet te doen.”

Lees verder onder de foto >

Koos en Tony Voorrips

Slaat de verveling al toe?

Tony: “Vrijdags gaf ik zwemles bij de PTT, aan kinderen en volwassen mensen – vrouwen uit alle landen vandaan. Héél leuk werk, maar ik moet maar afwachten of ik het na de crisis nog mag en kan doen. Dat zou ik wel heel erg vinden, als ik dat moet laten gaan. Maar het gaat goed. We zijn een hele hoop dingen aan het opruimen en weggooien. Schoonmaakwoede krijg je ervan.” Koos: “We hebben alle foto’s uitgezocht en we hebben een nieuwe hobby: op de trap heen en weer lopen, in de portiek. Verder wandelen we in de buurt en kijken we tv. Het scheelt dat we een goed huis hebben met een groot balkon, en dat we redelijk overweg kunnen met sociale media. Ik heb geen moeite om dingen te bestellen. Mijn vrouw heeft gewoon kleren gekocht die ze van de zomer aan moet. Maar daar heeft ze nu niks aan, dus die gaat dadelijk show lopen voor mij! We kunnen gelukkig goed met elkaar opschieten. Dat hebben we geleerd in die 75 jaar dat we met elkaar omgaan.”

Waarom zijn jullie altijd in Crooswijk gebleven?

Koos: “Mijn vrouw was, wat we nu noemen, mantelzorger voor haar ouders, dus die wilde nooit verder dan driehonderd meter bij ze vandaan. Wij hebben geen cent problemen met Crooswijk, maar het is natuurlijk de armste wijk van Nederland. Ik heb altijd een redelijke job gehad en moest het hele land door. Als Rotterdammer had je een beetje de naam dat je een bluffer was. Dan moest je eerst een karweitje maken en kregen ze een beetje vertrouwen. Maar dan zat ik in een vergadering, in Groningen ofzo, en vroegen ze ‘Waar woont u, meneer Voorrips?’ Dan zei ik ‘Crooswijk’ en werd het stil. Maar ik zei het altijd met trots hoor, en ik vind het steeds beter worden hier.”

Lees ook:

UVV Myrthe en mevrouw Buijs

Mevrouw Buijs (77) over telefoonmaatje Myrthe (22): ‘Ze brengt een stukje geluk’

Als redacteur bij indebuurt is interviewen aan de orde van de dag. Ieder verhaal is bijzonder, maar ...
Juf Demi Fatimaschool Rotterdam

Thuis lesgeven: Rotterdamse juf Demi geeft tips!

Demi van Vliet (25) is juf op de Fatimaschool in Schiebroek. Ze heeft 5 toptips voor ouders die nu t...
Rien Vroegindeweij

Schrijver Rien Vroegindeweij: ‘Rotterdam ziet er nu uit als een zondagmorgen in de jaren vijftig’

Rien Vroegindeweij is schrijver, met een fascinatie voor Rotterdam. Laatste bracht hij de dichtbunde...

adv.