Rotterdam

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Karen: ‘Mensen lopen soms weg als ik vertel wat voor werk ik doe’

Door Britte Kramer 28 februari 2020

Karen is pas dertig, maar werkt al acht jaar als uitvaartbegeleider. Ze wil met Buitengewoonafscheid niet alleen mooie uitvaarten begeleiden, maar probeert met haar Instagramaccount de dood ook beter bespreekbaar te maken.

Wie dit seizoen Over Mijn Lijk keek heeft het vast niet droog gehouden bij het prachtige afscheid van de Rotterdamse Lotte. Die bloemenzee op het podium waar de kist stond, en Lottes dochters die daaromheen speelden, terwijl haar man een toespraak hield. Het was Karen die dit samen met de familie regelde. De locatie was de plek waar de meisjes op dansles zitten. “Lastig, maar juist een mooie plek omdat het zo vertrouwd is.”

“Lotte was een hele mooie vrouw. Tachtig procent van de mensen leer ik vooraf kennen, maar helaas heb ik haar niet ontmoet tijdens haar leven. Ze wist wel wat ze wilde, maar had het met haar man Pieter besproken. Hij heeft alles zelf gedaan, haar zelfs met de auto vervoerd naar het theater. De begeleiding van Lotte was intensiever dan de ‘gemiddelde’ uitvaart. Veel te vroeg moest Lotte haar prachtige gezin loslaten. Dat raakt mij dan ook intens. Aan het einde was ik daarom zelf ook echt op. Ik blijf een mens.”

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Karen Admiraal (@buitengewoonafscheid) op

Weglopers

“Het allermooiste aan dit werk is dat ik steeds weer een week lang onderdeel ben van de situatie en een vertrouwensband opbouw die heel speciaal is. Er ontstaan in zo’n periode heel veel magische momentjes. Het moet daarom ook wel echt klikken. Ik hoop dat in de toekomst mensen steeds meer bewust op zoek gaan naar een begeleider die bij ze past. En dat mensen op een verjaardag net zo makkelijk over een uitvaart praten als over een bruiloft. Nu lopen mensen wel eens weg als ik zeg wat ik doe. Ook in een café. Dan zeggen ze dat ze naar de wc gaan en komen ze niet meer terug. Vooral als ik vertel dat ik ook de verzorging van de lichamen doe zie ik mensen met hun ogen draaien. Al zijn er natuurlijk ook mensen die oprecht geïnteresseerd zijn en het juist mooi vinden.”

Dankbaar voor elke dag

“Ik vind ook dat mensen meer mogen stilstaan bij hun eigen sterfelijkheid. We leven heel erg zonder stil te staan en het besef dat we hier tijdelijk zijn mag van mij wel wat bewuster. Ik ben zelf heel dankbaar voor elke dag die ik heb. Na zo’n hele dag vind ik het soms lekker om even wat nonsens te kijken. Gisteren keek ik Twee Handen Op Een Buik en zag ik een zwanger meisje heel de dag cola drinken. Dan denk ik: hou op! Leef gezond, ben elkaar dankbaar, heb elkaar lief. Verspil je leven niet.”

Van theater naar uitvaart

Karen begon op haar 22e met dit ‘vijftigplusvak’. “Sterfelijkheid fascineerde me als kind al. Waarschijnlijk omdat ik in die tijd veel te maken had met loslaten, afscheid en groot verdriet. Omdat ik veel van mensen en verhalen hou ben ik uiteindelijk de studie Regie en Theater gaan doen, maar ik merkte al snel dat juist het theater me een beetje in de weg zat. Ik wilde échte thema’s en verhalen. De dood maakt je heel erg in het hier en nu, zonder masker en filter.” Na haar studie besloot ze om stage te lopen bij een uitvaartonderneming in Berlijn. “Voor mij was dat heel logisch, en voor hen ook. Ze voelden mijn verhaal en interesse meteen. Ik was van mening dat we de dood anders konden vormgeven, en het verhaal van een overleden dierbare op een andere manier konden presenteren. Ik haal mijn inspiratie bijvoorbeeld vaak uit de trouw- en geboortewereld.”

Verzorgen van het overleden lichaam

“Je het het stukje ‘uitvaart begeleiden’, maar ook het verzorgen van het overleden lichaam. Met dat laatste startte ik. Die eerste keer vond ik reuzespannend, maar het raakte me zodanig en ik vond het zo mooi, dat ik dat nog steeds heel graag doe. De eerste laatste verzorging, zoals ik het wassen en kleden van een overledene noem, was Anna, 94 jaar. Ze had een prachtig lijf, heel mooi verzorgd. Ik dacht nog: ik hoop dat mijn voeten zo mooi blijven. Haar dochter smeerde haar helemaal in met olie en parfum en ze ging zo lief met haar lijf om… Als je eenmaal de dood hebt aangeraakt voel je ook dat de ziel weg is en het echt een omhulsel is, helemaal niet eng. Ondertussen vind ik het een van de mooiste stukjes. Samen met de familie verzorgen we het lichaam dat we zo lief hebben gehad – het is een manier van danken, eigenlijk – en dan geven we het afscheid vorm.”

Nog steeds heel traditioneel in Rotterdam

“Ik werkte eerst in Berlijn, toen in Alkmaar en nu in Rotterdam. In eerste instantie wilde ik in loondienst, maar ik vond geen organisatie die het doet zoals ik het wil, dus ben ik Buitengewoonafscheid begonnen. Ik verbaas me erover dat we het hier in Rotterdam nog steeds zo traditioneel doen, terwijl er heel veel rauwe Rotterdammers zijn die heel eigen zijn. Dat past niet goed bij dat traditionele. Mensen moeten weten dat een afscheid echt een weerspiegeling van hun leven kan zijn, en dat het ook kan plaatsvinden op een plek die bij hen past, zoals Maak-Rotterdam, het SS Rotterdam, Boompjes, Parqiet of Dudok in het Park.”

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Karen Admiraal (@buitengewoonafscheid) op

In je eigen beddengoed

“Ik probeer ook altijd aan te moedigen dat als een dierbare ergens heel lang heeft gewoond, we dat niet zomaar doorbreken als de dood er is. Als mensen dat lastig vinden kom ik met alternatieven. Dan vraag ik of een kamerscherm zou helpen, of dat we een mobiel tuinhuisje kunnen plaatsen. Laatst hebben we iemand naar haar volkstuintje gebracht. En een kist hoeft ook niet altijd: het is wat beschermender voor de mensen eromheen, maar een stoffen wade – in combinatie met een draagbaar – is heel zacht en open, niet benauwend. Iemands eigen beddengoed is ook een optie.”

Betrek de kinderen erbij

“Omdat ik zelf jong ben komt er heel veel jong publiek naar me toe. Veel kindjes ook, jammer genoeg, want kindersterfte mag eigenlijk niet bestaan. Ik vind het belangrijk om andere kinderen in het afscheid te betrekken. Laatst zei een vader: ‘Ze hadden zo graag met de nichtjes Jan Huigen in de ton willen dansen en zingen. Toen zijn we met z’n allen in een kring gaan staan en dat gewoon gaan doen. Bij het maken van de kaart betrek ik kinderen ook vaak. Een meisje tekende een bloem voor de rouwkaart van haar moeder. Toen heb ik de foto zo geplaatst dat-ie in het hart van van de bloem stond, met de blaadjes eromheen, dus was het echt háár kaart. Een uitvaart is absoluut niet iets dat volwassenen moeten bedenken. Kinderen hebben vaak hele mooie ideeën. Laatst stond er een hele rij knuffels als publiek voor een moeder. De vader dacht in eerste instantie dat dat niet ‘hoort’ tijdens een uitvaart. Dan is het mijn taak om die barrières weg te nemen.”


Meer over Buitengewoonafscheid ontdekken?

Buitengewoonafscheid uitvaart

Franselaan 236b, Rotterdam

Bekijk meer:uitvaart

Meer verhalen van Rotterdamse uitvaartverzorgers:

Sereen Uitvaartbegeleiding Petra

Petra gooide het roer om en werd uitvaartbegeleidster, zonder mantelpak

Misschien heb je je wel eens afgevraagd wat die grote rieten mand in de etalage doet, daar in dat pa...
CVU Uitvaartzorg Herma

Herma is uitvaartverzorger bij CVU: ‘Gaat mijn opa in een grote magnetron?’

Achter die grote poort op de Bergweg zit CVU Uitvaartzorg Rotterdam. Doordat ze hier alle expertise ...
Monuta Rotterdam Memoriam

Monuta-uitvaartverzorger Mieke: ‘We mogen met de rouwauto De Kuip in’

Als je iemand verliest, zijn zorgen rond de uitvaart het laatste wat je nodig hebt. Wij gingen in ge...

adv.