Nijmegen

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Clemens uit Nijmegen (28) overleefde een criminele jeugd: ‘Ik wil er niet meer voor weglopen’

Door Thijs Stevens 9 oktober 2018

[LONGREAD] Kun je het je voorstellen? Je wordt op de eerste dag op de middelbare school opgepakt door de politie. Vanaf je twaalfde blow je vrijwel dagelijks en jaren later heb je al meerdere keren in het ziekenhuis gelegen na wéér een zware vechtpartij. Dit en nog veel meer overkwam Clemens van Thillart (28). Je ziet het niet aan hem af en in zijn huidige omgeving weet bijna niemand van zijn oude leven. “Het gaat eigenlijk heel goed, maar voor ik verder kan is er nog één ding dat ik wil doen: vertellen wie ik was.”

Cruciale keuze

Als zijn ouders er 9 jaar geleden niet voor hem waren geweest, had Clemens nu waarschijnlijk niet zijn verhaal verteld. “Het ging destijds zo slecht met me dat mijn vader me voor de keuze stelde: of ik veranderde drastisch, of alle banden met mijn ouders zouden worden verbroken. Koos ik voor het eerste, dan wilde mijn vader me op alle mogelijke manieren helpen. Ik koos verandering.” Een keuze die cruciaal zou zijn, want het leven wat hij tot dat moment leidde kon hij onmogelijk volhouden.

ADHD

Om te verklaren waar het fout ging bij Clemens, moeten we helemaal terug naar de basisschool. “Ik heb ADHD en op de basisschool gingen ze daar niet echt goed mee om. Als je constant hoort dat je te druk, vervelend of niet goed genoeg bent dan heeft dat een behoorlijke impact op een kind. Het enige wat ik te horen kreeg was dat ik Ritalin moest slikken, want daar werd ik tenminste rustig van.”

Drempel weg

Precies die Ritalin is de grote boosdoener volgens Clemens. “Ritalin is in feite gewoon speed. Het is een drug waarvan je al op jonge leeftijd hoort dat het goed voor je is. Het neemt alle drempels weg. Want als volwassenen zeggen dat je dat moet nemen en je merkt dat het op de korte termijn werkt, waarom zou je dan niet ook nog andere dingen gaan uitproberen?”

Middelbare school

Ook in het voortgezet onderwijs ging het fout. “Op de eerste schooldag besloot ik met een vriendje stenen over een muurtje te gooien. We kwamen er daarna achter dat er aan de andere kant auto’s stonden geparkeerd. In plaats van geschrokken te zijn, maakten we er een wedstrijdje van om stenen van dak naar dak te gooien. Ik werd opgepakt door de politie en werd op mijn eerste schooldag door mijn ouders opgehaald bij het politiebureau.”

clemens
Foto: indebuurt

Blowen

Behalve dat ‘steen-incident’ ging het ook niet goed op school. “Ook hier vonden leraren me vooral die vervelende, irritante druktemaker. Ik kwam in contact met oudere scholieren die wiet voor me regelden. Mijn eerste jointje rookte ik op mijn twaalfde,” vertelt Clemens met enige schaamte in zijn stem. “Ik kwam erachter dat ik daardoor een stuk rustiger was in de klas. Als ik stoned in de les zat, werd ik niet opeens meer aangepakt door leraren. Dus ja, vanaf toen bleef ik blowen.”

Het leven van de straat

Na twee jaar belandde Clemens op de Sint Jorisschool, voor speciaal onderwijs. “Daar ging het aanvankelijk wat beter, in kleinere klassen en met gespecialiseerde docenten. Er was alleen één probleem: er zaten op deze school veel meer impulsieve probleempubers. Ik blowde voor, tijdens en na school. Mijn vriendjes vonden het ook doodnormaal. Helaas bleef het daar niet bij. We hingen steeds meer rond op straat. Braken voor de lol in bij huizen, gewoon voor de kick. Dat ging steeds verder en ook op straat bleven we niet onopgemerkt. We kregen steeds vaker ruzie met andere groepen jongeren.”

Clemens

Hersenschade

Regelmatig belandde Clemens en zijn vrienden in een vechtpartij. “Er was zó weinig voor nodig. Ik zocht nooit zomaar mijn slachtoffers uit, maar er was weinig voor nodig om me gek te krijgen. Het ging ook regelmatig fout, ik ben enkele keren in het ziekenhuis beland.” Een keer ging het compleet verkeerd. “Ik kreeg ruzie met iemand en had niet gezien dat hij met vijf vrienden was. Dat ging ik niet winnen, want ik was maar met één vriendje. Ik werd in elkaar geslagen en liep hersenschade op, leidde lang aan korte termijn geheugenverlies. Het is dat die vriend mij letterlijk met zijn hele lichaam beschermde, want anders had het nog erger kunnen aflopen.”

Reddingsboei

Zelfs na die – bijna fatale – vechtpartij kwam Clemens nog niet tot inkeer. Pas toen hij een jaar of 19 was, veranderde zijn leven. “Mijn vader was er helemaal klaar mee. Hij zei: ‘Ik geef je nog één kans. Of je gaat het helemaal anders doen of je vertrekt en we verbreken alle banden.’ Ook zei hij dat als ik voor verandering koos, hij mij daar op alle mogelijke manieren mee zou helpen. Ik heb toen gekozen voor de hulp van mijn vader, gelukkig. Mijn ouders waren op dat moment echt mijn reddingsboei.”

Sporten, sporten, sporten

Zijn ouders merkte dat er heel veel woede in Clemens zat. En waar vooral zijn moeder veel geduld met hem had, daar nam zijn vader hem op een dag mee naar de sportschool. Clemens kan die dag zich nog precies herinneren. “Ik vond het geweldig. Ik kon alle woede eruit hengsten, gewichten verplaatsen tot ik er helemaal doorheen zat. Het gaf me direct een goed gevoel dus ben daarna naar de balie gelopen en heb meteen een jaarabonnement afgesloten. Vanaf die dag ging ik vijf keer per week twee uur naar de sportschool. Ik verbrak al mijn banden met ‘vrienden’ uit mijn oude leven. Had alleen nog sport en mijn familie. Maar het voelde veel beter zo.”

Clemens
Clemens in de sportschool.

Nieuwe wereld

Het sporten beviel Clemens zo goed dat hij besloot zich aan te melden voor het CIOS in Arnhem, een sportopleiding. “Toen kwam ik voor het eerst uit mijn bubbel van vroeger. Ik zag studenten en docenten die zó bezig waren met hun passie. Ze waren inspirerend en openden mijn ogen. Ik was nog steeds een ongeduldige jongen, maar ik leerde er steeds beter mee omgaan en liep niet weg van tegenslagen. Het gaat er niet om waar je last van hebt, hoe je er mee omgaat is wat maakt of kraakt dat je iets kunt bereiken. Dat heb ik echt in die periode geleerd.”

Enorme dreun

Alles leek de goede kant op te gaan voor Clemens. Zijn ouders hadden hem weer op het goede pad gekregen. Het ging goed met zijn studie, hij sportte veel en kreeg nieuwe vrienden die niks te maken hadden met alles wat hij op zijn kerfstok had. Alleen toen gebeurde er iets vreselijks. Uitgerekend zijn vader Wim – zijn reddingsboei – kreeg kanker en zou ruim twee jaar later overlijden. Clemens zat er helemaal doorheen.

Clemens, inmiddels 23, viel weer terug op oude gewoonten: hij gebruikte weer drank én drugs. “Mijn vader was mijn steunpilaar. Door hem – en mijn moeder – ging het steeds beter met me, maar nu viel hij weg. Ik wilde hem trots maken en van hem horen dat ik goed bezig was, maar daarvoor was het te laat. Ik kon dat niet aan, maar in plaats van naar buiten, keerde ik me steeds meer naar binnen. Ik gebruikte weer drugs en drank en kwam niet veel meer buiten. Ik kwam er ook achter dat de vrienden die ik tot mijn echte vrienden rekende, dat niet waren. Het voelde alsof ik weer terug bij af was.”

Opkrabbelen

“Ik besloot mezelf daarna twee weken te geven om me helemaal naar de klote te zuipen. Daarna moest ik van mezelf weer opkrabbelen, mezelf herpakken. Dat was niet makkelijk, want je gaat jezelf steeds zieliger vinden. Iedereen zei tegen me dat mijn vader trots op me was. Dat was lief, maar ik wilde het van hem horen en dat kon niet meer. Ik denk dat ik daarom ook tot op de dag van vandaag bewijsdrang heb. Heb moeite wanneer iets niet lukt en ben bang om fouten te maken.”

Clemens

Op de goede weg

Gelukkig lukte het Clemens om weer uit het dal te komen. Alweer. Hij rondde zijn opleiding af, werkte als fitnessinstructeur en besloot daarna een eigen onderneming te beginnen, genaamd ‘Movement personal training & coaching’. “Ik wil individuele begeleiding geven aan wielrenners. Dat kon alleen als ik voor mezelf begon. Ik fiets inmiddels een paar jaar op serieus niveau, dus ben ik mij ook in mijn werk gaan richten op wielrenners. Ik begeleid ze op het gebied van kracht, conditie en mentale weerbaarheid. Vooral op dat laatste gebied ben ik natuurlijk een ervaringsdeskundige. Al weet geen geen enkele klant dat.”

Openheid

Het feit dat bijna niemand in zijn ‘nieuwe leven’ weet heeft van zijn verleden (alleen zijn familie en één oude jeugdvriend), zit hem nu dwars. “Niemand kent deze kant van me en dat knaagt. Ik wil het graag vertellen, maar ben bang om veroordeeld te worden. Toch moet ik het doen, vind ik. Ze kennen me gelukkig zoals ik nu ben en dat moet ook vooral zo blijven, want het gaat hartstikke goed. Alleen wil ik niet meer voor weglopen. En ik wil zorgen dat anderen niet hetzelfde gebeurt.”

Levenslessen

Clemens ziet dat bij andere kinderen met ADHD hetzelfde dreigt te gebeuren als bij hem. “Nog steeds worden ADHD’ers in een bepaalde hoek gezet. Ze worden enkel bestempeld als druktemakers. ‘Geef ze een pilletje en ze zijn weer beter’, denken mensen. Die gedachte is zo verkeerd. Het gemak waarmee kinderen aan Ritalin worden gezet en er verder geen omkijken naar is, kan me echt boos maken. Ik ken een hoop mensen van mijn leeftijd met ADHD en ik ken er geen één die momenteel géén drugs gebruikt. Daar zit echt een verband tussen en ik wil dat mensen dat beseffen. Soms zie ik op straat gastjes die er precies zo bij lopen als dat ik vroeger deed. Dat moet echt stoppen.”

Clemens

De toekomst

Clemens zit nu goed in zijn vel. Het gaat goed met zijn eigen onderneming en vorig jaar blies hij samen met een paar andere wielrenners de vereniging R.&T.C. Groenewoud nieuw leven in. Eind september deed hij zelfs als wielrenner mee aan het NK voor clubteams met de club waar hij in het bestuur zit. “Soms denk ik wel eens: als ik niet 10 jaar die rommel in m’n lijf had gestopt en wel de juiste mentaliteit had gehad, was ik misschien wel prof geweest, haha. Dat gaat nu niet meer lukken, maar mijn grootste ambitie is dan ook om ooit als trainer bij een profploeg te werken. Het lijkt me geweldig om bijvoorbeeld met Lotto Jumbo al die grote rondes te doen. Dus mochten ze nog iemand zoeken, dan hierbij een open sollicitatie.”

Oproep

Clemens zou graag in contact willen komen met mensen ADHD. Ook wil hij kinderen die onhandelbaar zijn de optie geven hem te mailen. Het lijkt Clemens leuk om een groep op te zetten voor deze doelgroep zodat mensen hun verhaal kunnen vertellen en zodoende elkaar kunnen helpen. Lijkt je dat wat? Stuur hem even een mailtje.

Lees ook:

Reno rijdt op de wagen bij Dar: “Samen met mijn jeugdvriend Diego haal ik nu vuilnis op”

Reno Busser (26) zorgt er samen met zijn collega's van Dar voor dat Nijmegen schoon blijft. Deze wee...

Nijmegenaar van de week: Boswachter en Twitterkoning Tim Hogenbosch

Boswachter Tim is 'terug' in Nijmegen. Dat wil zeggen: vanaf nu is het Nijmeegse bos weer zijn terre...

adv.