Nijmegen

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Bert was ‘de held’ van de Kolping: ‘Verslavingen en heling waren aan de orde van de dag’

Door Babs Bingen 15 februari 2020

[ LONGREAD ] In de televisieserie ‘De Kolping: een volkswijk in renovatie’ maakten we afgelopen december kennis met een beruchte wijk in Nijmegen. Alle bewoners moesten vanwege een grote renovatie in een korte tijd twee keer verhuizen. Eerst naar een wisselwoning, daarna naar hun nieuwe of gerenoveerde huurwoning. Een gigantisch project, met veel impact op de Kolpingnaren. Bert van den Hurk stond, samen met een team van woningcorporatie Talis, de bewoners bij door dik en dun. Bert: “Bij mij op kantoor werd, gerookt en gedronken. Dan kwamen we de verhalen pas.”

Toen hij zeventien jaar geleden solliciteerde, had Bert géén idee wat voor soort wijk de Kolping was. Een beruchte achterstandswijk, met de bijbehorende problemen van dien. Drank, drugs, heling, werkloosheid: allemaal aan de orde van de dag. Bert: “Talis zocht een nieuwe buurtconciërge. Over welke wijk het ging, werd mij eerst niet verteld. Mij maakte het niets uit, ik kon altijd al wel met alle soorten mensen goed omgaan.”

Solliciteren bij bewoners

De Kolping en haar bewoners verdienden extra aandacht. Het was een moeilijke wijk. Niet voor niets zaten bij de sollicitatie ook bewoners. Zíj konden pas echt goed beoordelen wie de wijk het beste aankon. Bert: “Er waren ook andere kandidaten, maar de bewoners kozen mij. Dat vond ik een eer, ik werd warm ontvangen. Tot ze erachter kwamen dat ik bij het GAK (toenmalige UWV, red) had gewerkt, toen hadden ze wel spijt.”

Straathoekwerk

“In het begin was het veel straathoekwerk dat we deden, we waren toen nog met z’n tweeën. Veel lullen met mensen, hun vertrouwen winnen en erachter komen wat de problemen zijn en ze daarmee helpen. Wat het ook is. Mijn collega timmerde als eerste klus een konijnenhoek voor Jackie, hij komt ook voor in de serie. Voor Hanne heb ik toen nog gordijnen opgehangen. Zo veel mogelijk geven, laten zien wat we voor de mensen kunnen betekenen, om zo de wijk verder te helpen.”

Engelengeduld

Dat is precies hoe we Bert in de televisieserie leren kennen. Niets lijkt hem te veel. Als het de bewoners verder helpt in het heftige proces van twee keer verhuizen, dan doet hij het. Hij begreep als geen ander dat de twee gedwongen verhuizingen de bewoners veel stress opleverde. Dus groef hij een in de tuin begraven hond op, verhuisde hij koikarpers in een oude papiercontainer, sjouwde hij meubels en installeerde hij televisies waar hij kon. Dat alles met engelengeduld, een warm hart en bovenal geen enkel oordeel.

Andere keuzes

Bert: “Sommigen maken inderdaad keuzes die ik niet zou maken, maar de meesten zijn ook op een andere manier opgegroeid dan ik. Als ik een andere achtergrond had, had ik misschien ook heel andere keuzes gemaakt. Sommige mensen hebben wat extra hulp nodig. Het liefst ga ik dan gewoon met ze in gesprek. Een praatje maken, kop koffie erbij, dat helpt.”

‘Bij mij op kantoor mocht gerookt worden’

De bewoners wisten Bert in al die tijd goed te vinden. In zijn wijkkantoor in de Kolpingstraat mocht alles. Bert: “Alles kon daar. Zeventien jaar lang kwam bewoonster Hanne met haar hondje in haar badjas ’s ochtends koffie drinken. Dan sloten andere bewoners aan, soms met een paar blikken bier, ja. Er mocht bij mij ook gewoon gerookt worden binnen. Dan kwamen de verhalen wel.”

‘We deden gewoon ons werk’

Bert: “Of ik trots ben op het resultaat? Natúúrlijk! De wijk ziet er een stuk beter uit en uiteindelijk heeft niemand geweigerd te verhuizen. Dat is fijn. Ook de serie is mooi geworden. Elly en ik hadden geen idee dat wij zo’n prominente rol zouden spelen. Al snel waren we gewend aan de camera’s, we deden gewoon met volle overtuiging ons werk. Ik vond die tijd ook niet extra zwaar, lag er nooit van wakker. Echt niet. Met een heel team overigens, niet alleen wij twee.”

Bert met het hondje van Hanne in het nieuwe kantoor in de Kolping (Eigen foto)

Trots

Ook de bewoners zijn trots op het resultaat van de serie. Bert: “Ze vinden dat de wijk waardig in beeld gebracht is. De eerste aflevering keken we met z’n allen. De bewoners waren met name nieuwsgierig naar zichzelf. Hier en daar hadden ze kritische opmerkingen, maar dat viel mee.”

Bewaarde liefdesbrieven

De serie heeft impact gehad. Bert wordt herkend in de supermarkt, op autobeurzen en gewoon in de auto op het Keizer Karelplein. Rinus en Ietje hebben verwaterde contacten met familie uit Haarlem weer opgepakt. Bert bewaarde jarenlang liefdesbrieven die ooit door een voormalige bewoonster waren achtergelaten in haar woning. Bert: “Ik dacht altijd, dat ga ik niet weg doen. Dus dat heb ik nooit gedaan. Ze lagen altijd op kantoor. Sinds de verhuizing liggen ze thuis. De oude bewoonster is inmiddels verhuisd, maar door de serie heeft een familielid contact opgenomen. Nu kan ik de brieven terugsturen. Daar doe je het voor.”

Afscheid van de Kolping

Inmiddels heeft Bert, na zeventien jaar Kolping, afscheid genomen van ‘zijn wijk’. Nu is hij wijkconciërge in Lindenholt. Bert: “Daar was ik het ook wel mee eens. Na al die jaren de Kolping en twee jaar fulltime er zijn voor de renovatie, was het wel genoeg en is het tijd voor iets nieuws. Ik heb nog wel contact met de bewoners hoor, met sommigen app ik gewoon. En hier heb ik het ook naar mijn zin.”

Lees ook:

Rachel zet tijdelijk restaurant Happietaria op: ‘We hebben alleen nog geen pand’

Elke twee jaar stampen studenten van christelijke studentenverenigingen in Nijmegen een tijdelijk re...

Anki helpt vrouwen afvallen met haar gratis #lazyfitgirl-methode

'Een uit de hand gelopen hobby', zo noemt de Nijmeegse Anki de door haar ontwikkelde Lazy Fitgirl me...
lotte de schouwer

Nijmeegse Lotte schreef boek over de dood van haar vriend: ‘Sterfelijkheid is een taboe’

De Nijmeegse Lotte de Schouwer verliest in augustus 2018 haar vriend aan een hersentumor. Om haar ei...

adv.