Simin vluchtte uit Iran en helpt nu zelf nieuwkomers: ‘Hier vond ik mezelf, als mens en als vrouw’

Simin Sangian in de Tuin van Geluk. Foto: Jessica Heijmans

Op 22-jarige leeftijd vluchtte Simin Sangian vanuit haar geboorteland Iran naar Nederland. Hoewel het even duurde voordat de liefde voor Nederland zich openbaarde, wil ze nu nooit meer weg. En ze doet graag iets terug voor deze maatschappij. Met haar nieuwste initiatief – de Tuin van Geluk – helpt ze nieuwkomers in verbinding te komen met zowel zichzelf als de samenleving.

In 2007 startte Simin TalenTonen, een organisatie die nieuwkomers helpt om hun kracht te vinden en hen actief te laten participeren in de samenleving. Tuin van Geluk is een van de initiatieven die daarbij helpt.

Eeuwenoud idee

“Eigenlijk wilde ik Tuin van Geluk al jaren geleden opzetten, maar het idee zelf is nog een stuk ouder. Filosoof Epicurus stichtte 2.500 jaar geleden een moestuin waarin mensen bij elkaar kwamen, aten, dansten, schreven, poëzie maakten en met elkaar van gedachten wisselden. Voor hem stond persoonlijk geluk centraal. Dit inspireerde mij en begin dit jaar was het dan zover. In de Tuin van Geluk hebben we al allerlei activiteiten opgezet: van schilderen tot naaien en van boeken lezen tot biljarten.”

”Een collega wees mij op dit pand en nadat ik foto’s en een filmpje zag, zei ik ‘dit is de Tuin van Geluk’. Technisch gezien is het geen tuin – het is binnen – maar je kunt het wel maken zoals een tuin. Ik wil dat iedereen die binnenkomt, zich veilig en op zijn gemak voelt. We zijn bruggenbouwers; we willen iedereen samenbrengen en gelukkig laten voelen.”

Geen allochtoon, maar mens

De Tuin van Geluk is voor iedereen. Maar, er is één dilemma: er moeten ook kosten betaald worden. Dus kunnen mensen alleen meedoen in opdracht van de gemeente. “Het is voor mensen die problemen hebben, uit huis willen, eenzaam zijn. En het is niet alleen voor allochtonen. Alle soorten mensen zijn welkom: er zijn hier Syrische mensen, Afghanen, Surinamers, Hollanders en Iraniërs. Voor ons ben je geen autochtoon of allochtoon, je bent mens. Als mensen naar de tuin komen, doen we eerst een intake. We kijken wat het doel van de dagbesteding is en bepalen samen wat diegene nodig heeft.”

Lees verder onder de foto >

Creatieve hoek in de Tuin van Geluk. Foto: Jessica Heijmans

Stappen zetten naar geluk

Maar het gaat om meer dan een leuke tijd hebben, de Tuin van Geluk draait om ontwikkeling. “Er zijn mensen die na een aantal maanden totaal veranderd zijn. Zo was er een vrouw die jarenlang door haar man werd mishandeld, maar hem niet durfde te verlaten. Bij de Tuin van Geluk kwam ze in contact met lotgenoten en na een aantal keer hier, heeft zij toch de stap gezet om te scheiden. Ieder mens wil zichzelf zijn, maar niet iedereen durft dat door opvoeding of sociale controle. Hier kun je jezelf zijn: doe maar gek, het leven is gek. En als mensen gelukkig zijn, dan kunnen ze stappen nemen naar succes, carrière maken of vrijwilligerswerk doen.”

Terug in Iran miste ik Utrecht, m’n stadsie

Simin snapt als geen ander hoe het is om opnieuw te beginnen in een ander land. “Ik ben op 22-jarige leeftijd gevlucht met mijn kinderen en toenmalige man, vanwege de oorlog in Iran. Daarna ben ik naar Irak gegaan en heb meegedaan in het verzet tegen het Iraanse regime. Maar toen dacht ik: ‘dit is niets voor mij, vechten met pistolen of wapens tegen een regime’. Ik keerde terug naar Nederland, leerde de taal op de universiteit van Groningen en zocht naar werk.”

“Toch wilde ik terug naar Iran: ik miste m’n familie en wortels. Twintig jaar later keerde ik terug en dat was het moment waarop mijn liefde voor Nederland zich openbaarde. Ik miste Nederland, mijn stad Utrecht, krentenbollen en mijn huis. Toen besefte ik mij wat Nederland voor mij heeft betekend. Dit is mijn land.”

Lees verder onder de foto >

Huiskamer in de Tuin van Geluk. Foto: Jessica Heijmans

Voorbeeld van goede inburgeraar

“Nederland heeft mij veranderd en veel gegeven. En ik vind het mooi dat ik mezelf zo heb gevonden als mens en als vrouw. Ik kom uit een land waar vrouwen beperkingen ondervinden. Voor veel allochtonen ben ik nu een voorbeeld. Mensen denken: ‘als een Iraanse vrouw, moeder van vier kinderen en oma van zeven kleinkinderen het kan, kan ik het ook.”

“Het mooie van Nederland is dat je de kans krijgt om jezelf te ontwikkelen. Maar soms zien mensen dat niet, door eenzaamheid, verdriet of trauma’s die zij hebben opgelopen. Wij geven mensen hoop en proberen hen stappen te laten maken. Maar je moet het wel zelf doen. Nederland is een mooi land, je moet dus goed gebruikmaken van de mogelijkheden die je hebt. En voor mij is het een gave dat ik nu ook kan teruggeven.”

Landelijke ambities

En Simin heeft nog een heleboel te geven. “In 2019 startte we het mama-oma-project in Hilversum. We koppelden allochtone mama’s en autochtone oma’s. Kinderen kregen zo een gratis opa en oma. Dat was zo’n succes dat de oma’s gewoon door willen gaan met het project. Vorige week ontving ik een foto en een appje waarin een oma zei ‘kijk, ons kleinkind gaat naar school!’ Ik kreeg er tranen in m’n ogen van. We gaan dit ook in Nieuwegein en Utrecht doen. Maar uiteindelijk willen we al deze projecten ook landelijk uitvoeren.” 

“Ik ben hartpatiënt en heb tegen mijn kinderen en collega’s gezegd ‘als mij iets overkomt, dan wil ik dat TalenTonen doorgaat’. Het is voor Nederland, en Nederland heeft mij veel gegeven. Het is mijn dankbaarheid naar dit land.”

Lees ook:

Meer in deze categorie

Nieuwegeiner van de Week

Ga naar “Jolijn is operatieassistent in het St. Antonius Ziekenhuis: ‘Mijn langste operatie was ongeveer 7 uur’”

Jolijn is operatieassistent in het St. Antonius Ziekenhuis: ‘Mijn langste operatie was ongeveer 7 uur’

Ga naar “Van drugsverslaafde naar heilsoldaat in opleiding: ‘Ik had nog nooit een kerk van binnen gezien’”

Van drugsverslaafde naar heilsoldaat in opleiding: ‘Ik had nog nooit een kerk van binnen gezien’

Hans Stelte voor het Leger de Heils
Ga naar “Robert is vrijwilliger op de wijkbus Vreeswijk: ‘Mensen zijn heel blij dat de bus weer rijdt’”

Robert is vrijwilliger op de wijkbus Vreeswijk: ‘Mensen zijn heel blij dat de bus weer rijdt’

Robert achter het stuur van de wijkbus

In onze gids