Liefs uit Leiden #3: De Leidenaar, de student en de zombies

Door Lotte van den Elsen 11 april 2019

In deze columnreeks schrijft onze redacteur Lotte (25) wekelijks over wat zij meemaakt in de stad. Deze week over een ritje in de NS-bus en een nachtelijke conversatie. 

Het is woensdagnacht. Ik ben gestrand op Schiphol na een uitstapje naar de hoofdstad. Daar begon deze week namelijk een leuk filmfestival, waarvan ik de première heb bezocht. Omdat Leiden Centraal nog steeds midden in zijn Extreme Makeover zit, moet ik omreizen via Schiphol en vanaf daar een snelbus nemen. (Ja, het is irritant die werkzaamheden, maar als Leiden dan straks weer trots is op zijn strakke sporen en volle wagonnetjes, dan moet het maar.)

Op Schiphol kan ik met geen mogelijkheid ontdekken waar de NS-bussen stoppen. Ik vraag het een aantal conducteurs, maar zij kijken me alleen maar peinzend aan: ”Geen idee, maar je kunt het hier vast wel ergens vinden.” Alsof ik ze heb gevraagd wat de zin van het leven is. Uiteindelijk krijg ik een massa haastende mensen in het vizier en besluit hen te volgen, daar vind ik inderdaad de NS bussen. Én een onmogelijk grote groep wachtende passagiers.

Nu is ’s nachts gestrand zijn op Schiphol zonder vervoer naar huis sowieso al een beetje een horrorshow. Maar wat ook niet meehelpt is dat in de film die ik zojuist gezien heb, een keurige schooljuffrouw met haar kleuterklasje in de bus zit en the wheels of the bus go round and round zingt, terwijl ze achtervolgd wordt door een leger hongerige, vleesetende zombies. Ik probeer uit alle macht niet aan die scènes te denken terwijl ik met de stroom mensen de bus in wordt gespoeld.

Onder het motto ‘je kunt er beter om lachen dan huilen’, zal ik jullie nu uitvoerig de situatie in de nachtbus schetsen. Voorin de bus ruikt het alsof iemand zojuist een zak sour cream chips heeft opengetrokken, maar wel eentje die al twee keer eerder is verteerd. Achterin de bus zit een groep dronken Ajaxieten, de meeste met het bier nog in hun handen, te praten over ballen. Ik zal in het midden laten welke soort. Naast mij zit een jongen met een levensmoe gezicht voor zich uit te staren. Om de tien minuten laat hij zijn Iphone met een harde klap uit zijn handen vallen, waarvan hij dan zelf weer even wakker schrikt.

‘Ik probeer niet te denken aan de tanden van die zombies’

Ik sta in het midden van de bus, wordt een beetje heen en weer geslingerd door de snelle vaart waarmee we rijden, en probeer niet te denken aan de tanden van die zombies in de hoofden van de kindertjes. En dan vang ik een leuk gesprek op. Achter me zit een man met een téerrring Leids accent aan een jongen te vertellen over een concert waar hij is geweest. De twee raken verder in gesprek. De man vraagt of de jongen ook uit Leiden komt. ”Nee uit Castricum, maar ik studeer in Leiden.” ”Ah,” zegt de man. ”Jij bent nog van de studeerrr.”

De man begint verder te vertellen. ”Ik heb een dochter van jouw leeftijd. We wonen in de bekendste studentenstad van Nederland, en wat denk je? Ze is in Groningen gaan studeren. Snap jij dat nou?” De jongen lacht en antwoordt heel eerlijk: ”Ja, dat begrijp ik wel. Kinderen willen toch altijd weg waar ze vandaan komen, een beetje loskomen van hun ouders.” De Leidenaar antwoordt verontwaardigd: ”Maar ik ben toch harrrrtstikke gezellig!”

Het gesprek kwabbelt gezellig voort. Over studentenhuizen, verenigingen, roeien en stamkroegen. ”Het is vast wel heel leuk om in Leiden te studeren, of niet?” vraagt de man. ”Ja, ik vind het helemaal fantastisch,” zegt de student. De man is heel content met dit antwoord. Wanneer we een paar seconden later het stationsplein op rijden begint hij te roepen: ”Leiden, Leiden, Leiden!” Een aantal andere passagiers volgen enthousiast zijn voorbeeld. Als de student de bus uitstapt draait hij zich om naar de man en salueert. ”Broodje van Kootje!” Voor ik zelf ook de bus verlaat hoor ik de Leidenaar nog zachtjes tegen zijn vrouw zeggen: ”Zie je nou Fien, hartstikke leuk. We hadden ook moeten gaan studeren.”

Lees ook:

Liefs uit Leiden #1: Een slippertje op de Hogewoerd

In deze nieuwe columnreeks schrijft onze redacteur Lotte (25) wekelijks over wat zij meemaakt in de ...

Liefs uit Leiden #2: de Mango

In deze columnreeks schrijft onze redacteur Lotte (25) wekelijks over wat zij meemaakt in de stad. D...