Ankie scheurt met haar Kunstbus door de hele Hoeksche Waard om juffen en meesters te ontzien

Door Heleen Schrijvershof 26 maart 2019

Misschien heb je Ankie voorbij zien komen terwijl ze een schilderij maakte voor Paleis voor een Prikkie of heb je haar opvallende Kunstbus weleens door de Hoeksche Waard zien scheuren. Ze vertelt ons wat ze precies met dat busje doet en hoe ze op het idee is gekomen.

Als zzp-er werkt Ankie  onder de naam van ankieSstudio.  De Kunstbus is een vrij nieuwe toevoeging. Voor ons dan, want Ankie is er al jaren mee bezig: “Het overkomt me een beetje wat er nu gebeurd. Het is heel lang zaaien geweest en nu komen er heel kleine bloempjes tevoorschijn. Eigenlijk ben ik een laatbloeier. Het idee van een Kunstbus had ik al heel lang. Het is een rijdend reclamebord voor wat ik doe,” vertelt Ankie.

Niet zomaar een middagje knutselen

Ze werkt aan een aantal projecten. Bijvoorbeeld: SOS, de juf is ziek. Bedoeld om kunst op een educatieve manier in te zetten op scholen. En daarnaast Koffie en Kunst. Hoe kunst en cultuur meer kleur kunnen geven aan de zorg.

“De druk voor  juffen en meesters die nu voor de klassen staan is enorm. Ik probeer de juffen of meesters dan ook te ontzien en kom eigenlijk een soort feestje brengen. Als er een leerkracht ziek is gaan we kijken of ik er kan zijn. We hebben een hele poule met kunstenaars die ik kan oproepen. We gaan niet zomaar wat doen en we gaan ook zeker niet knutselen. Het is echt vanuit kunst, cultuur en geschiedenis als basis. Als er bijvoorbeeld een thema over de Grieken en de Romeinen besproken wordt op school kunnen we Romeinse vlaggen ontwerpen. Stoffen erbij en de naaimachines op tafel. We hebben leskisten, gemaakt door mensen die daarvoor hebben gestudeerd.”

“Hoe eenzaam is het om met je kopje thee met 30 vreemden aan tafel te zitten?”

Een kopje thee met 30 vreemden aan tafel

Haar project Koffie en Kunst richt zich op ouderen. Ankie: “Kunst en cultuur doen ontzettend veel voor de leefomgeving en mensen zelf. We gaan aan de slag samen met mensen die heel eenzaam zijn. En dan bedoel ik mensen zo eenzaam zijn dat ze hun huisje niet meer uit komen. Via de hulpverlening kom ik er achter wie die mensen zijn. We gaan dan niet aan tafel zitten met een kopje thee, want hoe eenzaam is het om met je kopje thee met 30 vreemden aan tafel te zitten?”

Door met een groep projecten te doen, gaan mensen vanzelf contact maken. Ankie ziet het elke keer weer. “Die eenzaamheid durven te doorbreken, dat is het doel.”

Het is niet haar plan om de problemen in de zorg en het onderwijs op te lossen. “Dat kan ik niet. Maar ik kan er wel voor zorgen dat waar we komen, we het heel even wel leuk kunnen maken.”

Dyslexie als beperking en kracht

Toen Ankie vier was en de kleuterjuf vroeg: wat wil je laten worden, wist ze al: ik ga iets doen met mode en kunst en ik word model.  “Ik ben enorm dyslectisch. In die tijd was je dan gewoon dom. Dat beperkt je natuurlijk wel in heel veel dingen. Aan de andere kant heb ik het zelf gelukkig nooit als een beperking gezien. Wel is het lastig dat anderen me niet begrepen. Dat is heel naar.”

Haar werk als kunstenaar wordt enorm gevormd door dyslexie. Het brengt haar waar ze nu is. “Als je de letters niet goed kunt lezen, waar ga je dan naar kijken? Dan ga je andere dingen zien. Je hoort ook anders. Als je niet ziet wat er staat en iemand anders vertelt het, kun je daar op meevaren. Je gaat heel goed luisteren.”

Startersprijs Hoeksche Waard

Ankie is een van de genomineerden voor de Startersprijs Hoeksche Waard en heeft net gehoord dat ze bij de laatste zes finalisten hoort. Ze vertelt lachend: “ik kan soms niet eens lezen wat ze me schrijven. Ik durf nu wel te praten over die beperking, dat helpt me enorm. Als ik een brief niet begrijp vraag ik het ook gewoon.”

Volkswagenbusje als SRV wagen

“Via mijn ankieSstudio heb ik gezien dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is dat je naar kunst toe kunt. Als je eenzaam bent of als je ouders minder geld hebben, lukt dat niet zomaar. Met het idee van oude SRV wagens van vroeger in m’n achterhoofd kwam het idee om kunst naar mensen te brengen.”

Tegen het Volkswagenbusje liep ze heel toevallig aan. ” Ik had met de auto door de polder geracet en de modder zat op het dak. Ik was mijn auto nooit en ging voor het eerst door de wasstraat. En toen zag ik dat busje dat mij vanaf de parkeerplaats riep: koop mij. Die mannen van de garage keken me een beetje vreemd aan toen ik dat zei.” Het was niet zomaar geregeld. “De bus was eigenlijk niet te koop en heel duur. Mijn man Marcel zit in de auto-industrie en dacht: o nee! Een oud busje betekent onderhoud. Daar komt ook weer mijn dyslexie om de hoek kijken: daardoor ga ik gewoon vechten. Het kan niet? Wat als het nou eens wél kan?”

Afgekeurde plannen

Om het plan echt te laten slagen moest Ankie een voorstel schrijven voor de gemeente Binnenmaas dat telkens werd afgekeurd omdat mensen het plan te groot en te breed vonden. Ankie dacht: “Ja, maar toch laat ik het zo. In totaal heb ik het plan vier keer herschreven. Dat schrijven is voor mij bloed, zweet en tranen.”

Op het Bram Roza festival voor een busje

Vorig jaar werd het weer afgewezen. Toen zei Carla van Beverwijk – Dijkman, een vriendin: je moet gewoon op het Bram Roza festival gaan staan. Daar pak je je podium en ga je vertellen wat je in je hoofd hebt.

“Toen heb ik alle kunstwerken die ik had op het Bram Roza festival neergezet.Voor een donatie mochten mensen kunst kopen. Ik dacht: ik ga het gewoon verkopen voor wat de mensen ervoor willen geven.” Na een poosje kreeg Ankie  een waarderingssubsidie van gemeente Binnenmaas en er kwamen sponsoren. Dat alles bij elkaar heeft ervoor gezorgd dat mensen nu de Kunstbus kunnen inschakelen voor mooie projecten.

 


Meer over Stichting Kunstbus ontdekken?

Stichting Kunstbus gemeente en lokale diensten

, Hoeksche Waard

Bekijk meer:gemeente en lokale diensten

adv.