Jasper herinnert: ‘Met de tractor naar school, dat was op het Wellant heel gewoon’

Door Jasper van Everdingen 9 juni 2019

Het schooljaar is bijna voorbij, de zomervakanties naderen. Dit is de tijd dat vierdeklassers van middelbare scholen als het Wellant College jaarboeken cadeau krijgen. Met daarin onder meer foto’s van hun laatste schooljaar en persoonlijke berichtjes over hoe iedereen bijvoorbeeld zichzelf over tien jaar ziet. Indebuurt-redacteur Jasper kreeg in 2002 op het Wellant in Klaaswaal ook zo’n boekje. En dat roept veel herinneringen op. 

Het eerste wat je opvalt als je de foto’s in het jaarboek bekijkt: die kapsels! Mijn hemel. En de kleren die we toen droegen (een fleece trui was toen kennelijk heel normaal), daar zou je nu de deur niet mee uit durven. Maar ach, scholieren van nu denken over pakweg vijftien jaar ongetwijfeld hetzelfde als ze oude foto’s terugzien.

Als je leest hoe iedereen het toen op school heeft gehad, dan zou je denken dat het Wellant een verschrikking is geweest. De een na de ander zegt opgelucht te zijn om na vier, vijf of zelfs zes jaar eindelijk van deze school verlost te zijn. Al valt dat, voor mij dan, zoveel jaren later echt allemaal wel mee.

Wat grappig is om terug te lezen, zijn alle toekomstdromen. Toen droomden veel meiden van een eigen kapsalon. Jongens gaven aan het eind van de rit vooral toe dat ze niet heel veel aan school hadden gedaan. Eén ding hadden jongens en meisjes gemeen: ze gingen later trouwen. Dat was zeventien jaar geleden blijkbaar veel vanzelfsprekender dan tegenwoordig.

Tekst gaat onder de foto verder.

Kaft van het fotojaarboek 2001-2002 van het Wellant College.

VAP

VAP. Die letters zeggen je waarschijnlijk alleen iets als je op het Wellant hebt gezeten. Het staat voor verwerking van agrarische producten. In mijn beleving (dat is zeventien jaar later wel wat gesleten) was het gewoon een kookvak. En in gedachten zie ik meteen een lokaal voor me dat blank stond van de rook.

VAP duurde dacht ik een uur of drie à vier, dus had je tussendoor even pauze. Alleen, als dan de bel gaat en de pauze begint, én je hebt ook nog koekjes in de oven staan, dan moet je natuurlijk niet vergeten de oven uit te draaien…

Tractors

Toen nog wonend in Numansdorp, een kippeneindje van het Wellant vandaan dus, pendelde ik altijd op de fiets naar Klaaswaal. Anderen kwamen met de bus, de brommer óf gewoon met de tractor naar school. Niet dat er dagelijks langs de Rijksstraatweg allemaal trekkers in de berm geparkeerd stonden, maar het kwam wel voor.

En zover mij is bijgebleven werd daar op school niet vreemd van opgekeken. Dat was, zeker op een land- en tuinbouwschool in de Hoeksche Waard, toen heel gewoon.

Werkweek

De traditionele werkweek in de vierde klas, aan het eind van je laatste schooljaar, was op het Wellant voor velen hét hoogtepunt. Want: schoolboeken bleven dicht. En leerlingen van een school die vooral op de praktijk is gericht, doe je daar een groot plezier mee.

Ik zie ons nog in de lente met z’n allen vanuit Klaaswaal in peloton op de fiets helemaal naar een groepsaccommodatie in Bruinisse fietsen. Onze tassen, kussens en slaapzakken reisden met een trekker en een overvolle platte kar achter ons aan naar Zeeland. Ook zoiets kon gewoon op het Wellant.

Het kamp zelf stond natuurlijk vooral in het teken van lekker keten, proberen onder je corveedienst uit te komen en indruk maken op degene waar je al jaren een oogje op had. Want van een paar dagen weg van huis werd iedereen voor mijn gevoel wel wat losser. Iedereen durfde openlijk meer uit zijn schulp te kruipen.

Kolderdag

Kolderdag. Dat was een soort illegaal feest op school, volgens mij in de nacht vooraf aan de laatste schooldag. Wanneer en hoe laat alle vierdeklassers er de boel op z’n kop gingen zetten, wisten alleen de scholieren en zéker niet de docenten en de schooldirecteur. Althans, wij waren zo naïef om onszelf dat wijs te maken.

Heb je stiekem alle sleutels geritseld om overal binnen te kunnen, staat meneer Van der Star je ’s nachts op school vrolijk op te wachten. Wat dan wel tof was, is dat hij ons gewoon onze gang liet gaan, zolang we maar niks kapot maakten.

Lees ook:

aquagala 200

Rosanne herinnert: ‘De voorbereidingen waren eigenlijk het allerleukst aan het Aquagala’

Afgelopen vrijdag stapten ze weer op de boot, de prachtig gekapte en gelakte scholieren die de einde...

Wat een plaatje hè! Jammer dat dit schoolgebouw niet meer bestaat

O, wat is het toch zonde dat gebouwen zoals dit schoolgebouw in Strijen nog amper nog te vinden zijn...

Foto’s! Toen het Kerstgala in Alcazar nog vaste prik was

Ach, weet je nog dat je vroeger op tweede kerstdag jezelf flink opdofte en naar het Kerstgala in Alc...

adv.