Te veel spullen? Lidia doet al drie jaar élke dag iets weg

Door Rahanna Van Stapele 19 maart 2019

Heb jij ook altijd zoveel moeite met spullen weggooien, terwijl je weet dat jouw huis propvol is? Dat is precies waar Lidia Flentrop ook mee worstelde. Drie jaar geleden besloot zij om er flink de bezem door te halen. Ze besloot elke dag iets weg te doen. Die spullen, én de grappige herinneringen die erbij horen, zijn nu in de bibliotheek te bekijken.

Als we Lidia vragen hoe het allemaal begonnen is, herinnert ze zich het moment dat ze thuis een foto van haar kat nam. Als ze later de foto bekijkt, valt het haar ineens op hoe vol haar huis eigenlijk is. Want als je een actief leven leidt met veel interesses, verzamel je al snel bergen aan spullen. Lades vol keukengerei die je als kookliefhebber aanschaft, een hele papierwinkel na het afronden van verschillende studies… “Je hoeft echt geen dwangmatige verzamelaar te zijn. Ik ben in mijn leven gewoon zuinig op mijn spullen geweest en heb veel bewaard waarvan ik dacht dat het nog van pas kon komen.”

Als ze samen met een vriendin kleding aan het uitzoeken is, komt het idee van een ‘opruim-project’ eigenlijk pas echt naar boven. Vanaf 1 januari 2015 besluit ze een jaar lang íedere dag iets de deur uit te doen.

Damast-tafelkleden

Allereerst: het lukte haar om dagelijks afscheid te nemen. Het lukte zelfs zo goed dat het niet bij een jaar blijft, maar dat ze nog steeds actief spullen uitzoekt. Sommige dingen zijn voor Lidia geen probleem. Drie kurkentrekkers? Weg ermee. Twintig borden waarmee ze nog eens voor een groep wilde koken? Doet ze lang niet meer. Maar naast de dagelijkse gebruiksvoorwerpen zijn er natuurlijk bezittingen met een sterke emotionele waarde.

“Het was ook ergens een bevrijding om die dingen los te laten”

“Een van de moeilijkste keuzes ging over vier damast-tafelkleden van mijn moeder. Maar ja, víer tafelkleden! En als ik ze nou ooit gebruikte..” Lidia’s overleden vader was horlogemaker en liet allemaal klokwerkspulletjes na. Die ze natuurlijk bewaard heeft! Ook heeft ze nog een oude passerdoos van hem, die ze uiteindelijk niet wil houden maar óók niet weg heeft kunnen gooien. Inmiddels er is een ‘emotieplankje’. Alle dierbare spullen die daar nog op passen, mogen blijven.

Verwachtingen

Lidia houdt er, naast een opgeruimd huis, nog veel meer aan over. Aan veel voorwerpen zitten niet alleen herinneringen, maar ook verwachtingen en zelf opgelegde verplichtingen. “Talloze foto’s die ik nog een keer moet uitzoeken en in albums plakken, taalstudieboeken waarmee ik nog Spaans wilde leren, enzovoort. Het was ook ergens een bevrijding om die dingen los te laten.” Soms kwamen er ook leuke nieuwe ideeën uit voort; bij het terugvinden van alle oude kampeerspullen, heeft ze maar gelijk plannen gemaakt om met vrienden een keer de tent op te zetten.

“In het begin was ik heel streng tegen mezelf. ‘Lidia, je móet opruimen’. Later kreeg ik er eigenlijk meer plezier in en werd het grappiger.” Lidia kwam erachter dat er vooral aan kleding een heleboel herinneringen zitten. Haar oude ‘zitschoenen’, Chanel No5-geurtje, aan de gekste dingen zat wel een verhaal.

Reacties

“Een heel jaar?! Heb je wel zoveel spullen?” was de voornaamste reactie die ze kreeg vanuit haar omgeving. Maar ook mensen met wie ze in gesprek raakte en die zich precies herkenden in haar verhaal. “Vervolgens begonnen zij zelf ook een zelfde opruimactie.”

Lidia’s project past wat dat betreft goed in de tijdsgeest. Met tientallen ‘minimalisme-vloggers’ op Youtube en de goedbekeken schoonmaak-guru Marie Kondo op Netflix, kan je wel zeggen dat het ‘in’ is om tevreden met minder te zijn.

Verhaaltjes

Bij sommige spullen had Lidia zulke levende herinneringen dat ze er een stukje over schreef. Toen ze die later bij haar schijfclub voorlas, werden mensen wel benieuwd naar de spullen. Ze maakte foto’s en voegde de in totaal 37 verhaaltjes in een boekje. Die verhaaltjes en de bijbehorende voorwerpen zijn nu in de bieb te bekijken (ook de zitschoentjes!).

1 juni

Wij vroegen ons natuurlijk af; is je huis op een gegeven moment niet leeg? Nou, zeker niet leeg, maar Lidia is niet van plan eeuwig door te gaan. Op 1 juni dit jaar wil ze stoppen. Net voor die datum nodigt ze haar schrijfgenoten uit voor een feestje en als ludieke actie moeten de gasten alles wat ze die dag in haar huis gebruiken, meenemen. Daarna zoekt ze vast nog wel dingetjes uit, maar dan is het geen project meer. Hoe kijkt ze er op terug? “Ik ben veel herinneringen en een leuk boekje rijker.”

adv.