Column Jort: ‘Ik liet me overhalen om mee te doen aan de Halve Marathon van Gouda’

Door Jort van Meeteren 20 september 2019

Al een paar jaar doe ik aan hardlopen. Dat klinkt standvastiger dan het is, want in werkelijkheid worden periodes van intensief drie á vier keer per week rennen afgewisseld met gaten van soms wel een maand waarin ik niet één keer mijn gestroomlijnde sportbroekje aantrek. Ik heb een haat-liefdeverhouding met de sport. Eenmaal bezig vind ik het vaak best lekker, maar ik moet mezelf na al die jaren toch elke keer weer aan mijn eigen oren naar buiten sleuren. Hup, lopen met die handel. 

Nu heb ik me door mijn omgeving laten overhalen om aan de Goudse Halve Marathon op 10 november mee te doen. Hierbij heb ik wel gekozen voor het 10 kilometer-onderdeel, anders kan ik na de loop direct aan de beademing, vrees ik. Desalniettemin een pittige uitdaging, aangezien ik vrijwel nooit meer dan vijf kilometer heb gelopen en ik daar vaak al grote moeite mee heb. De missie is dus duidelijk: trainen.

Sportpodologie

Omdat zowel mijn postuur als looptechniek verre van optimaal zijn – resultaat van jarenlang achter een bureau zitten illustreren – besluit ik eerst eens langs te gaan bij een sportpodologe. ‘Die gaat een beetje aan mijn voet zitten rommelen en dan kan ik gaan beginnen,’ dacht ik. Ik kwam van een bijzonder koude kermis thuis, want in de laatste week van augustus vind ik mezelf terug op een loopband in een klein kantoortje, in niets meer dan mijn sportschoenen en mijn onderbroek, terwijl er van alle kanten camera’s op me gericht staan. Geen comfortabele situatie.

‘Enerzijds voel ik me vies, slap en vooral achterlijk, maar ergens is dit ook wel heel lekker’

Gelukkig is de input die ze mij meegeeft het allemaal waard. We kijken de beelden terug, analyseren waar er ruimte voor verbetering is, ze legt een en ander uit en, ja, ze rommelt inderdaad wat aan mijn voeten. Vervolgens mag ik de loopband weer op om de zojuist vergaarde kennis in de praktijk te brengen. Het voelt erg onwennig, maar met haar aanwijzingen merk ik inderdaad dat er van alles verandert. De frequentie van mijn passen moet omhoog, ik zak vaak teveel in (‘alsof je erbij gaat zitten’) en mijn heupen ren ik nog teveel onder mijn romp vandaan, maar gaandeweg zie en merk ik verbetering. Top, daar gingen we voor.

Tekst gaat verder onder de foto.

Afbeelding van bertvthul via Pixabay

Zondvloed

Op één van de trainingsdagen stap ik vol goede moed naar buiten, maar ik ben de straat nog niet uit of het begint te gieten zoals we het maar zelden meemaken. Ik besluit door te gaan, want ik houd wel van hardlopen in de regen en, zo redeneer ik, dan is het lekker rustig op de dijk.

Al gauw begint het echter zo verschrikkelijk te hozen dat mijn haar als een gordijn over mijn gezicht gedrapeerd hangt en mijn lenzen bijna uit mijn oogkassen waaien. Ik wrijf mijn gezicht weer in de plooi en ren stug door, ook al zie ik geen hand voor ogen. Het is een intense ervaring en ik weet niet zo goed wat ik hier nu van vind. Enerzijds voel ik me vies, slap en vooral achterlijk, maar ergens is dit ook wel heel lekker. Ik lever een strijd met Moeder Natuur en even voelt het alsof ik één word met de elementen.

‘k vul een glas water, pak een appel en stort neer op de bank’

Eenmaal thuis zit mijn hardloopkloffie vacuüm gezogen rond mijn lijf, het uitrekken ervan duurt bijna net zo lang als de paar kilometer die ik net heb afgelegd. Ik vul een glas water, pak een appel en stort neer op de bank, waar ik meteen spijt van heb, omdat ik natuurlijk zeiknat ben. Op de woonkamervloer zie ik een spoor van regendruppels, zweet en klompen modder. Toch overheerst een gevoel van tevredenheid.

Blijf indebuurt volgen om te weten te komen of Jort de Halve Marathon inderdaad gaat halen en hoe hij het gedaan heeft op 10 november!

Meer over

Column Sport

adv.