Enschede

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Bij Timara (31) werd drie maanden na haar bevalling borstkanker geconstateerd

Door Rebecca de Graaf 15 september 2020

Het zou wel een verstopte melkklier zijn… Dat was het eerste waar nieuwbakken moeder Timara uit Enschede aan dacht toen ze een knobbeltje in haar borst voelde. Voor de zekerheid maakte ze toch maar even een afspraak bij de dokter. Haar huisarts vertrouwde het niet en verwees haar door naar het ziekenhuis. De uitslag was alles behalve positief: borstkanker. “Het enige waar ik aan kon denken was als ik mijn zoontje maar groot zie worden.”

“Het begin van het slechtnieuwsgesprek kreeg ik nog wel mee, maar daarna ging alles langs mij heen. Ik was zo emotioneel en vol ongeloof. Hoe kon ik op zo’n jonge leeftijd al borstkanker krijgen? En het bleek ook nog eens een pittige vorm van borstkanker te zijn, de zogenaamde triple negatieve borstkanker”, legt Timara uit. “Deze vorm van borstkanker groeit vaak sneller en agressiever dan hormoongevoelige borstkanker. Wanneer je dit nieuws te horen krijgt, zakt de grond onder je voeten vandaan.”

Volledige controle over je eigen leven kwijt

Het slechtnieuwsgesprek vormde tevens het startsein van een emotionele rollercoaster. “Van de ene op de andere dag verlies je de volledige controle over je eigen leven. Je wordt enorm geleefd door het hele medische proces. Zo stonden we opeens voor de vraag of we nog een tweede kindje wilden. Want door de chemokuren kunnen je eierstokken dermate beschadigen waardoor je onvruchtbaar wordt. Dat zijn van die vragen waar we nog helemaal niet over nagedacht hadden, maar waar we wel snel een beslissing in moesten nemen.”

Om de mogelijkheid voor een tweede kindje toch open te houden, besloten ze om Timara’s eitjes in te laten vriezen. “Ook de bezoeken aan de fertiliteitskliniek voelden heel raar. Want de meeste mensen gaan daar naartoe omdat hun kinderwens nog niet in vervulling is gegaan. En dan zitten wij daartussen met een pasgeboren baby.”

Tekst gaat verder onder foto.

timara chemo

In de overlevingsstand

Nadat de eitjes ‘geoogst waren’ – zoals Timara het zelf zo mooi omschrijft – kon de Enschedese starten met de chemokuren. Echt tijd om bewust stil te staan bij alle ontwikkelingen had ze niet. “Op zo’n moment onderga je gewoon alle dingen die noodzakelijk zijn. Je komt echt in een overlevingsstand terecht.”

Het effect van de chemo is niet gelijk zichtbaar, want voor de buitenwereld zie je er nog best ‘normaal’ uit. Het omslagmoment kwam voor Timara na twintig dagen, toen haar haar begon uit te vallen. “Op zo’n moment begin je er echt ziek uit te zien, dat vond ik heel confronterend. Ook lichamelijk ging ik steeds harder achteruit. Ik had geeneens de kracht meer om de luier van mijn eigen kind te verschonen. Voor zo’n controlfreak als ik is het heel moeilijk om echt alles, inclusief mezelf, uit handen te moeten geven. Gelukkig zijn we omringd met lieve mensen die ons enorm geholpen hebben.”

“Ik kon niet meer voor mijn eigen kind zorgen”

Positief proberen te blijven

Ondanks deze verschrikkelijke ziekte probeert Timara altijd zo positief mogelijk te blijven. “Natuurlijk hebben wij ook onze momenten dat we er helemaal doorheen zitten, maar we proberen wel altijd een lichtpuntje te zien. Als ik Jesse niet had gekregen bijvoorbeeld, dan had ik misschien dat hele knobbeltje geeneens gevoeld. Want doordat ik borstvoeding gaf werd de tumor opeens voelbaar en kon ik het ook echt vastpakken. Vanwege de chemo moest ik abrupt stoppen met borstvoeding geven en daarna voelde ik de tumor ook niet meer. De komst van Jesse heeft in dat opzicht mijn leven gered, want misschien had ik anders te laat ontdekt dat er iets niet goed zat.”

Verder is de Enschedese ook heel positief over haar nieuwe coupe. Voorheen was ze erg gehecht aan haar lange lokken en had ze een korte coupe niet gedurfd. Maar ze krijgt zoveel positieve reacties op haar korte koppie dat ze nog niet van plan is om haar haar weer lang te laten groeien. Ook heeft Timara heel bewust bepaalde mijlpalen gevierd, zoals het einde van een chemokuur en de borstoperatie. “Het is niet niks wat je meemaakt en welke behandelingen je allemaal moet ondergaan. Daarom verwende ik mezelf af en toe door nieuwe kleding te kopen. Zo ook een bh. Dat was nog wel een ding. Ik stond huilend in het pashokje omdat ik me weer echt een vrouw voelde.”

Tekst gaat verder onder foto.

timara en jesse

In een zwart gat terechtkomen

Sinds 20 augustus 2020 zit het medische traject er voor Timara helemaal op. Ze is klaar met alle chemokuren, bestralingen en de tumor is succesvol verwijderd. Natuurlijk blijft ze de komende tijd nog wel onder controle staan, want als deze vorm van borstkanker terugkomt dan is de kans het grootst dat dit binnen de eerste twee jaar gebeurt.

Ook merkt Timara nu ze klaar is met de behandelingen dat ze een beetje in een zwart gat terecht is gekomen. “Officieel ben je beter verklaard, maar lichamelijk en geestelijk ben je nog niet helemaal de oude. De vaste structuur van ziekenhuis in, ziekenhuis uit is komen te vervallen. Ik moet het nu echt weer zelf gaan doen. Tegelijkertijd twijfel ik ook aan mijn eigen lichaam. Kan ik het fysiek wel weer aan om aan het werk te gaan? Blijf ik nu gezond of zal er over een tijdje weer iets anders gebeuren? Hoe zorg ik ervoor dat ik pas op de plaats maak en mezelf niet voorbij loop? Word ik echt mezelf weer? Dat zijn allemaal dingen waar ik nu mijn weg in moet zien te vinden. Gelukkig haal ik veel steun uit De Nije Stichting waarmee ik iedere woensdag ga wandelen. Dit is een stichting voor iedereen die kanker heeft of kanker heeft gehad. Het is erg fijn om met lotgenoten over bepaalde situaties en emoties te kunnen praten.”

Sterke vrouw

Timara is het hele traject heel open en eerlijk geweest over de dingen die ze doormaakte. Dit deelde ze bijvoorbeeld door updates te geven op haar Facebookpagina. “Ik heb dit niet alleen gedaan om in één keer iedereen van informatie te voorzien, maar ook om kracht uit te halen. Als ik er even helemaal doorheen zat is het fijn om berichtjes zoals ‘je bent een topper’ te lezen. Ook zeiden veel mensen tegen mij dat ik een sterke vrouw ben. Daar stond ik op dat moment helemaal niet bij stil, want voor mij is het heel logisch om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Maar als ik zo terugkijk op de afgelopen periode, dan besef ik wel dat het een heftige tijd is geweest. En ik geloof ook echt dat we er zo goed doorheen zijn gekomen door ons zoveel mogelijk op de positieve kanten te richten.”

Lees ook

familie Casteleijn

Marijke: ‘Het voelde alsof René zijn laatste adem had uitgeblazen’

Hoeveel verdriet kan één familie aan? Dat is de vraag die wij hebben wanneer we in gesprek gaan met ...
sophie Anomalie van Ebstein

‘Ik had nog nooit een dood iemand gezien, en nu gebeurt het met mijn eigen kind’

Na bijna twintig onbezorgde weken staat mijn wereld de dag voor de medische echo opeens compleet op ...
oncologiefysiotherapie carlijn

Oncologiefysiotherapeut Carlijn begeleidt patiënten voor, na en tijdens de behandeling van kanker

Nadat Carlijn in 2010 haar opleiding fysiotherapie had afgerond, heeft ze bewust een aantal jaar gew...

adv.