Guido Bouchée: ‘Ik ben misschien lelijk, maar wel heel lief’

Door Ankie de Turck 13 maart 2018

In vogelland en in Gestel is Guido een zeer bekend gezicht. Dankzij zijn liefde voor vogels, maar ook omdat hij zich met hart en ziel inzet voor andere vrijwilligersprojecten en de wijk.

Een grote man, type ruwe bolster, blanke pit, zit aan de andere kant van de tafel. Eigenlijk zou hij komen vertellen over de vogelbeurs die hij elke derde zondag van de maand organiseert bij wijkhuis ’t Akkertje, maar hij blijkt van véél meer markten thuis.

“Ik hang van stalen pinnen aan elkaar”

Jaren heeft Guido als dakdekker gewerkt. “Ik was de hele dag in de weer met beton. Zwaar, maar ik vond het prima.” Tot hij op een zeker moment van het dak donderde. “Ik hang van stalen pinnen aan elkaar”, zegt Guido. Zijn werk kon hij na het ongeluk niet meer oppakken, maar stilzitten was geen optie. “Via mijn oom ben ik in contact gekomen met de vogelwereld. Hij kweekte echte kampioenen en vroeg of ik hem kon helpen. Bleek ik hartstikke leuk te vinden.”

Drinken met een rietje

Drie jaar geleden ging het weer mis. Guido werd getroffen door een hersenbloeding. “Joh, ik kon daarna helemaal niets meer. Moest drinken met een rietje en zat in een rolstoel. Gelukkig ben ik er zo goed mogelijk uitgekomen, al heb ik nog steeds last van mijn geheugen”, vertelt hij.

“Tegenwoordig heb ik vogelkooien staan op twee locaties van Archipel verpleeghuizen. Zo leuk om ouderen een plezier te doen. Sommigen zijn dementerend, maar beginnen te stralen als ze de vogels zien omdat het ze aan vroeger doet denken. En we drinken kopjes koffie met elkaar. Gezellig toch? Vaak help ik ook even een handje mee met de verzorging. Vind ik prima om te doen en ik ben er dan toch. Een paar keer per jaar organiseer ik er ook een grote vogelshow in de tuin. Geef ik uitgebreid uitleg en kan ik alle vragen beantwoorden.”

Beestenboel

Ook runt hij de vrijwilligersorganisatie ‘Beestenboel’. Op 27 mei staan er in Gestel dertig kramen van allerlei organisaties, De Dierenambulance en een organisatie die honden redt uit Polen. Maar ook is er speciaal voor deze dag een heuse kinderboerderij en komen er valkeniers. Met recht een beestenboel dus. “Weet je, de mensen in de wijk moeten het zélf doen. Het is ook nodig om elkaar zo beter te leren kennen. Er zijn hier subsidies voor, maar velen weten dat niet. Dat vind ik jammer. Ik promoot de evenementen waar ik maar kan. Loop gewoon overal brutaal naar binnen met mijn flyers.”

Lastig dingen los te laten

Begeleiden van Kika kampen heeft hij ook jaren gedaan. Maar daar heeft hij toch mee moeten stoppen, het werd toch te druk. “Ik vind het lastig om dingen los te laten, maar moet leren om mezelf een beetje te temperen”, zegt hij lachend.

Voor de foto zet hij zijn petje toch maar even af. “Dat doe ik niet vaak, want ik ben bijna kaal en zie er dan misschien een beetje lomp uit. Mensen denken vaak dat ik alleen maar een grote smoel heb. Dat is ook wel, maar dan op een leuke manier. Ik ben misschien lelijk, maar wel heel lief.”

Martin Bankers

Martin Bankers: ‘Ik heb altijd geloofd dat het goed zou komen’

Trots en stralend treffen we Martin in zijn kapsalon 'Hidden creative space'. Niet voor een ...
Ankie de Turck - Geplaatst op 14 februari 2018
Bart Nederhand

Bartje en Bartman: ‘Giel Beelen zou deze muziek niet draaien’

Daar zitten ze dan, de twee Barten. Een kleine en een lange. 21 jaar lang tourden en speelde...
Ankie de Turck - Geplaatst op 21 februari 2018