Edenaren in het buitenland: Olga liet haar grote droom uitkomen op Aruba

Door Hanneke van Olst 8 oktober 2019

Hoewel Ede natuurlijk bovenaan de lijst staat, moeten we toegeven dat de wereld groter is dan 0318. En dus pakken sommige Edenaren hun koffers en vertrekken naar een exotisch oord of het Wilde Westen. Olga Versteeg verruilde Ede voor Aruba om haar grote droom uit te laten komen: wonen op Aruba.

Op de dag af twintig jaar geleden pakte Olga Versteeg (43) haar koffers en emigreerde ze naar Aruba. Het was haar grote droom. “Mijn moeder is Arubaanse en ik ging als kind om de drie jaar met mijn ouders en broertje naar Aruba op vakantie bij mijn oma. Op mijn zestiende vroeg iemand toen we op Aruba waren of ik op Aruba zou willen wonen en ik zei van niet; het was me veel te warm. Maar aan het eind van de vakantie dacht ik daar anders over en sindsdien had ik de hoop ooit te verhuizen naar Aruba”, vertelt ze.

Werken

De enige plek op Aruba waar Olga aan het werk zou kunnen is bij de FEPO, een stichting die hulp biedt aan slechthorenden. Ze stuurt een open sollicitatie en werd ongeveer een jaar later gebeld met de vraag of ze nog interesse had. “Toen was mijn antwoord gelijk JA! Ik doe daar de gehoortesten en pas hoortoestellen aan. Het werk en het contact met mijn cliënten bevalt me nog steeds erg goed.”

Dochter Jayline in het zwembad. Foto: Olga Versteeg

Opgegroeid in Ede

En dus verhuisde Olga van de Oude Kerkweg in Ede naar Aruba. “Ik heb een goede jeugd gehad en vond het fijn om in Ede op te groeien. We woonden vlakbij het bos, maar kwamen daar eigenlijk nauwelijks, daar heb ik nu eigenlijk wel een beetje spijt van.” Op Aruba werkt Olga, doet ze aan badminton, tai chi en draait ze al jaren mee in het zondagsschoolteam van de kerk die ze bezoekt. “Ik voel me redelijk ingeburgerd op Aruba en over een paar jaar woon ik langer op Aruba dan in Nederland, dat is wel een raar idee.” Olga woont met haar dochter Jayline van 9 en kat Olivi in een vrolijk roze huis.

Emigreren was voor Olga niet zo moeilijk. “Ik kende het eiland en aantal mensen al van onze vakanties. Ik had ook nog het geluk dat ik in een appartementje kon gaan wonen op het erf bij mijn familie: oma, oom en tante en twee neefjes. Dat heeft gemaakt dat ik me niet eenzaam heb gevoeld en geen heimwee kon krijgen, want ik voelde me gelijk thuis. Natuurlijk was het gemis van familie en vrienden er wel.”

De bekende divi divi boom, bekend uit Aruba-reclames. Foto: Olga Versteeg

Naar de bieb om te mailen

Twintig jaar geleden was het namelijk een stuk moeilijk om contact te maken met Nederland, legt Olga uit. Even appen of Skypen kon niet, want er waren geen mobieltjes. “Ik moest na mijn werk naar de bieb om te mailen en naar belwinkels om goedkoop naar het buitenland te bellen. Ik was blij toen ik na 9 maanden wachten (terwijl het telefoonbedrijf om de hoek stond) eindelijk een telefoonaansluiting kreeg. Mijn ouders hadden speciaal voor mij en zichzelf een Skype-telefoon aangeschaft zodat we gratis met elkaar konden bellen (toen was dat nog zonder beeld). Nu ik erover nadenk is de technologie echt enorm vooruit gegaan in de laatste jaren.”

Via Facebook blijft Olga tegenwoordig op de hoogte van de belevenissen van vrienden in Nederland en zij andersom van haar avonturen op Aruba. “Bij moeilijke situaties is de afstand echt een probleem. Ouders kunnen niet even komen om je bij te staan. Tenzij ze op het vliegtuig stappen. Dat laatste hebben ze echt een keer gedaan, daar ben ik ze heel dankbaar voor. Gelukkig heb ik een fijne vriendenkring opgebouwd hier. Ook is het voor mij lastig dat ik niet even dochter Jayline bij opa en oma kan brengen als ze ziek is of als ze ineens een vrije dag heeft. Maar zoals altijd:
voor alles is een oplossing.”

In 2015, tijdens het koninklijk bezoek. Foto: Olga Versteeg

Vaak afscheid nemen

“Op Aruba is best veel verloop omdat veel werkcontracten voor drie jaar zijn. Dat betekent dat we regelmatig afscheid moeten nemen van vrienden en kennissen. Afgelopen zomervakantie hadden we het trieste record dat we van maar liefst vier bevriende families afscheid moesten nemen en daarbij ging ook nog een klasgenootje van Jayline verhuizen naar Nederland. Het was voor mij een grote meevaller dat vijftien jaar geleden een Edese vriendin met haar Arubaanse vriend op Aruba kwam wonen. Sulai en ik zijn samen opgegroeid in Ede en nu groeien onze kinderen weer samen op op Aruba.”

Hoewel voor Olga meteen duidelijk was dat de verhuizing definitief was, dachten haar vrienden daar anders over. “Pas jaren later kwam ik erachter dat mijn vrienden echt hadden verwacht dat ik na een tijdje wel weer terug zou komen naar Nederland. Toen mijn beste vriendin bij mij op vakantie kwam (ik ken haar al mijn hele leven, we woonden bij elkaar in de straat), zag ze dat ik mijn thuis op en in Aruba gevonden had.”

Tijdens de nieuwjaarsduik. Foto: Olga Versteeg

Hekel aan kou

“Ik heb echt een hekel aan regen en kou en op Aruba schijnt (bijna) altijd de zon en is het lekker warm. Niet dat ik het nooit koud heb, want in sommige gebouwen heeft men de airco overdreven koud staan!” lacht Olga. Ze is dan ook al jaren niet in de herfst of winter naar Nederland gekomen. “Het zal er vast ooit een keer van moeten komen, maar zolang ik het kan uitstellen doe ik dat. Mijn dochter wil wel graag een keer in de winter, want ze wil sneeuw zien. Ze beseft alleen niet dat bij sneeuw kou hoort (kouder dan de koudste airco op Aruba).”

Twee keer zo duur

“Ik mis wel de lentebloemen: narcissen, krokussen, hyacinten en het fietsen door sommige straten in Ede vol bomen met roze bloemen. En sommige winkels zoals de HEMA, Kruidvat en H&M. Toen ik vertrok uit Nederland bestond de Action nog niet, maar als ik in Nederland ben, kom ik daar graag. Op Aruba is alles behoorlijk duur, behalve de zon. We betalen voor producten wel twee keer zoveel als in Nederland of Amerika. Daarom ga ik altijd veel shoppen als ik in Nederland ben. Ik neem zo min mogelijk mee en ga met volle koffers terug naar Aruba. Veel Westerse producten zijn wel te vinden in de supermarkten. Zo liggen bij ons de pepernoten ook al in de winkel.”

Foto: Olga Versteeg

Terug voor bruiloften

“De Heideweek met alle leuke activiteiten heb ik ook al twintig jaar niet meer meegemaakt. Jammer dat de Heideweek altijd net buiten mijn dochter’s schoolvakantie valt anders had ik het zeker zo gepland dat ik en mijn dochter daar een keer bij konden zijn.” Toen Olga net op Aruba woonde, ging ze elk jaar terug naar Nederland en plande ze haar vakanties rondom bruiloften van vrienden. “Ik heb er geen één gemist, zelfs een keer in één vakantie twee bruiloften bijgewoond.”

“Nu probeer ik om het jaar met mijn dochter naar Nederland te gaan en dan logeren we bij mijn ouders. Dat is dan geen vakantie maar meer een groot bezoek. Het is altijd een behoorlijke klus en best strakke planning om al mijn familie en vrienden te zien (maar altijd de moeite waard). Wat ik zo leuk vind is dat het gelijk goed klikt tussen mijn dochter en de kinderen van mijn vrienden en uiteraard ook met haar 2 neefjes, die ze ook niet vaak in het echt heeft gezien.”

Taalproblemen

Op Aruba wordt Papiamento gesproken. “In het begin heeft het me best wat energie gekost om vooral op het werk Papiamento te praten. Helaas merk ik nu dat ondanks dat mijn dochter hier geboren is, haar Papiamento nog op heel een laag pitje is. Dat komt omdat we ons toch meer in Nederlandstalige kringen bevinden.

Het huis van Olga op Aruba. Foto: Olga Versteeg

Lees meer over Edenaren in het buitenland:

Edenaren in het buitenland: Monique begeleidt mindfulnessreizen in Sardinië

Hoewel Ede de gelukkigste gemeente van Nederland is, zijn er toch mensen die hun koffers pakken en 0...

Edenaren in het buitenland: Marianne runt in Schotland een boerderij van meer dan 10 vierkante kilometer

Edenaren in het buitenland: Rick woont in een wolkenkrabber-complex ‘met de populatie van Bennekom’

Edenaren in het buitenland: verkeersvlieger Manon mist drop, mayonaise en satésaus

Edenaren in het buitenland: Dan werkt in de luchtvaart in Florida

adv.