Deze 7 dingen heb je sowieso gedaan als je in Dordrecht bent opgegroeid

Door Redactie indebuurt Dordrecht 5 januari 2019

Dordrecht is een topstad om op te groeien als kind. En omdat je als volwassene nog wel eens vergeet hóe leuk het was, zetten we 7 dingen op een rijtje die (heel) vroeger een lach op jouw kindergezicht toverden. 

Pagina 1 / 7
⟵ swipe swipe ⟶

Herten kijken in Park Merwestein

Wantijpark
Collage: Regionaal Archief Dordrecht

Je ging als kind natuurlijk hertjes kijken in Park Merwestein, oftewel het Mewesteinpark. Het gaat natuurlijk om de damherten die al sinds de dag van de opening van het park in 1885 rondlopen. Veel kinderen en ouders van toen herinneren zich niet alleen de hertjes, maar ook het hek waar de beesten achter stonden. Want in een poging de herten van zo dichtbij mogelijk te bekijken, stak menig kind zijn hoofd tussen de spijlen. Je hoofd door het hek steken lukte wel, maar bij het terugtrekken zaten je oren in de weg. En dus kwam de man met de zaag om de spijlen door te zagen en het zoveelste kind te bevrijden.

Leren zwemmen in het Sportfondsenbad

Sportfondsenbad
Collage: Regionaal Archief Dordrecht

De borstslag en de rugslag leerde je als kind in het Sportfondsenbad aan de Brandts Buysstraat. De naam van de straat was niet zo bekend, het zwembad des te meer. Meestal ging je met je klas in de bus, vaak van de Edad, ernaartoe. Het Sportfondsenbad werd gebouwd in 1938. De bouw van sportfondsenbaden in Nederland werd gefinancierd door een aandelenfonds. De fondsen werden gevuld door het uitgeven van aandelen volgens een spaarsysteem. Zo werd de oprichting van een eigen overdekt zwembad mogelijk gemaakt. Het Dordtse Sportfondsenbad, dat later Krispijnbad heette, brandde in 1984 tot de grond toe af.

Schaatsen in de Windhondpolder

Windhondpolder
Collage: Regionaal Archief Dordrecht

Afhankelijk van waar je woonde, bond je bij vorst de schaatsen onder. Je kraste over de vijvers van de Viottakade, de Hugo de Grootlaan, de Bankastaat (heel vroeger) of de Nassauweg. Maar het serieuze schaatswerk vond plaats in de Windhondpolder. Daar waren niet alleen wedstrijdbanen, maar ook stukken waar je kon zwieren. Of krabbelen achter een stoel.

Een ijsje bij La Venezia

IJs
Collage: Regionaal Archief Dordrecht

Een ijsje van La Venezia stond gelijk aan een feestdag. Hoewel softijs in Amerika al sinds de jaren dertig bestond, kenden we in Dordt toch vooral de Raket en het roomijsblok tussen twee wafels van Jamin. Ook renden we met een kwartje in de hand naar de straat waar we de bel hoorden van de ijswagen van Budo. Maar het summum was toch wel een ijsje van La Venezia. Je kreeg er eentje uit de kiosk bij de Visbrug, maar ook parkeerde menigeen even langs de stoeprand in de Cornelis de Wittstraat of ging langs bij de Voorstraat. Iemand stapte uit de auto, ging de ijssalon van La Venezia in en kwam even later met handenvol ijshoorns terug die door het opengedraaide portierraampje van de auto richting achterbank verdwenen.

In de zomer naar het Wantijbad

Wantijbad
Collage: Regionaal Archief Dordrecht

Over het Wantijbad hebben we vaker geschreven. Het staat bij menig Dordtenaar in het geheugen gegrift. Wie kent niet de stang die boven het bad hing en waar je je als kind aan vasthield. Of de badmeester die met de haak je hoofd boven water hield? Maar het Wantijbad zit toch vooral in de collectieve Dordtse herinnering als associatie met lange, hete zomers en een eeuwigdurende grote vakantie van school.

Op schoolreis naar de Wildert

De Wildert
Collage: Regionaal Archief Dordrecht

In je herinnering was je urenlang onderweg, ging je ver de grens over en diep het buitenland in. Je ging namelijk met je klas op schoolreis helemaal naar De Wildert. Wist jij veel dat het in Brabant lag. Vanaf de Moerdijkbrug was het maar even tikken. Maar alleen al de Moerdijkbrug was al Verweggistan voor kinderen. Ging je met je ouders op vakantie en kwam de Moerdijkbrug in zicht, dan haalde moeder al de tas met kadetjes tevoorschijn. ‘Jij een broodjes kaas? Straks maar even stoppen voor de koffie.’ Nu realiseer je je dat je dus eigenlijk maar nauwelijks je straat was uitgereden. Naar De Wildert was dat precies zo. Met de klas deed je spoorzoekertje en zocht je in het bos naar mooie bladeren, takjes en mosjes. Die liet je thuis zien als waren het kostbaarheden uit de binnenlanden van Afrika waar jij in een tentenkamp verbleef. Maar het was De Wildert.

Naar Astoria en Luxor

Collage: Regionaal Archief Dordrecht

Nu heb je Cinema The Movies en Kinepolis. Toen had je Astoria en Luxor. Later heeft Luxor nog even Euro Cinema geheten, wat al een erg nieuwerwetse naam was. En ook kon je films kijken in Kunstmin. In Astoria op de Voorstraat passeerde je met je toegangskaartje de beroemde Jan Brand die bij Astoria werkte: ‘Linkerdeur, linkerdeur, naar boven, naar boven, naar boven, rechterdeur. Alstublieft. Dank u wel.’ Tussen twee voorstellingen in kon je Brand aantreffen bij de patatzaak van Tims, schuin aan de overkant op de Voorstraat, waar hij altijd bestelde: ‘één portie patat met dubbel zout. Alstublieft. Dank u wel’.

Ontbreekt er iets?

Mis jij iets in de lijst van je Dordtse jeugd? Schrijf het dan hieronder en wie weet lees je er een volgende keer over.

Pagina 1 / 7
⟵ swipe swipe ⟶

adv.