Werken aan een nieuwe toekomst op binnenvaartschip de MATE

Door Caty Groen 25 maart 2018

“Ik zie het al, je bent geen schippersvrouw.” Peter Verheij staat langszij op het schip en wij staan op de loopplank waarvan het laatste stukje ontbreekt zodat we een grote stap moeten maken om aan boord te komen. Tussen de wal en het schip kabbelt het water van de Beneden Merwede.

Peter steekt een helpende hand toe en met één stap, die je niet elegant zou kunnen doen met een deftig cocktailjurkje aan, staan we aan boord van de MATE. Het voormalige vrachtschip dient nu als opleidingsschip voor jongeren die zijn vastgelopen door problemen thuis, op school of beiden.

Met passie

Het project wordt met passie gedragen en uitgevoerd door Peter Verheij, die meteen een rondleiding geeft. Het voormalige ruim van het schip dient nu als leer- en werkruimte. Er zijn verschillende andere gezamenlijke ruimtes, een royale keuken en de leerlingen hebben grote slaapkamers, o nee, grote hutten. Alles ziet er onberispelijk uit.

‘Fijn als ze hun leven weer op de rails hebben’

“Wat je hier allemaal ziet, was niet mogelijk geweest zonder onze sponsors”, vertelt Peter. “Aan dit hele project zit een enorme gunfactor en daar zijn we heel blij mee. Het kantoormeubilair hebben we gekregen, laptops zijn gesponsord, gloednieuw witgoed dat we kregen van een winkelketen enzovoorts. Als ik aan boord om me heen kijk, realiseer ik me dat ieder moment van de dag.”

Van deksman naar matroos

Peter Verheij heeft vrijwel altijd gewerkt in de nautische wereld en 27 jaar daarvan als leerkracht. In 2015 ontstonden de eerste plannen om probleemjongeren te helpen met een toekomst in de scheepvaart via de stichting MATE. Vorig jaar kwam de droom van Peter uit. “Er zijn gemiddeld steeds twaalf jongeren aan boord”, legt Peter uit. “Zes hier en zes varend als stage. Leerlingen komen aan boord als deksman en werken toe naar hun matrozendiploma.”

Weer op de rails

Hoe lang de leerlingen onder de hoede zijn bij de stichting hangt af van hun individuele problematiek en schoolervaring. “We hebben het hier niet over jongeren die weleens hebben gespijbeld”, zegt Peter. “Hun rugzakje zit soms behoorlijk vol. We stellen met de leerlingen wel doelen, zodat ze gericht naar hun diploma toe werken en hun leven weer op de rails hebben.”

De tekst gaat onder de foto verder.

mate
Amber en Calvin. Foto: Caty Groen

Calvin en Amber

Calvin is 15 en woonde in instellingen. “Ik ben er best trots op dat ik op de MATE zit”, zegt hij. Ik leer hier veel en het werk is leuk en afwisselend. Thuis had ik grote problemen en nou ja, het ging gewoon niet zo goed met me. Maar dit is echt gaaf om te doen. Ik ben hier nu een half jaar en het gaat heel goed.”

Amber is ook 15 jaar. Zij is het enige meisje aan boord op dit moment. “Ik kan nog niet zo veel vertellen over mijn opleiding want ik ben hier nog maar een paar weken. Het is wel heel afwisselend en dat vind ik erg leuk. Vroeger lukte het met mij helemaal niet op school. Al in groep acht had ik grote problemen en ik weet zeker dat het heel anders met mij was afgelopen als ik deze kans niet had gekregen. Nu vind ik leren leuk en iedere dag is weer verschillend.”

De tekst gaat onder de foto verder.

Mate
Ook roeien moet je leren. Foto: Caty Groen

Met veel steun

De stichting heeft 65 donateurs en ontvangt bijdragen van onder andere de gemeente Dordrecht en stichting Dioraphte. Maaskade Bevrachters en jeugdhulporganisatie Enver (voorheen TriviumLindenhof) zijn initiatiefnemers van stichting MATE. “Zonder die steun kom je niet ver”, weet Peter. “Er zijn gelukkig veel mensen die het initiatief een warm hart toedragen, maar we kunnen natuurlijk nog steeds hulp gebruiken.”

Aan de Schuttevaerkade

Als Peter bij het vertrek weer helpt met het van boord gaan, vertelt hij dat de ligplaats bij de Kerkeplaat niet hun gebruikelijke aanlegplaats is. De MATE ligt meestal aan de Schuttevaerkade. Terwijl we nog even kijken naar de jongeren die op het dek werken, zegt Peter: “Ik wil helpen ze van een pad af te halen dat nergens toe leidt.”

MATE
Bovenaan links Peter Verheij. Foto: Caty Groen