Lenie den Hollander: ‘Ik krijg nog steeds kriebels als ik een bus zie rijden’

Door Karlijn Goorts 7 februari 2017

Ze noemt het het mooiste beroep dat er is, ze was één van de eerste vijf vrouwen die het deed in Dordrecht en haar man doet hetzelfde. Lenie den Hollander was 28 jaar lang buschauffeur in de stad. In oktober 2016 ging ze met pensioen. En als je zo’n lange tijd op de bus gezeten hebt, dan heb je heel wat te vertellen.

“Ja, je hebt je vaste passagiers natuurlijk en daar krijg je wel een band mee”, vertelt Lenie. “Soms gooien ze hun hele hebben en houwen op tafel en dan bied je een luisterend oor. Dat kan soms al genoeg zijn. Bijna iedereen kent me ook bij naam.” Lenie gooit haar hand de lucht in en zwaait. ‘Hoi Lenie!’, doet ze een passagier na.

Bron van enthousiasme

Wie met Lenie over haar beroep praat, stuit op een bron van enthousiasme. “Je moet de mensen gewoon een fijne, comfortabele rit geven en ze veilig naar de bestemming brengen. Het liefst zo snel mogelijk”, dreunt ze op alsof ze het iedere dag zegt. Afscheid nemen was dan ook niet makkelijk voor haar. “Het is niet zo dat ik bij de pakken neer ga zitten want ik zie nu bijvoorbeeld mijn kleinkinderen veel meer, maar het blijft wel dubbel. Ik mis het werk wel. Ik krijg nog steeds kriebels als ik een bus zie rijden.”

Lenie den HollanderDronken man

Tot in de puntjes weet Lenie zich verhalen te herinneren die anderen waarschijnlijk allang vergeten zouden zijn. “Dit was jaren geleden hoor, maar dit vergeet ik nooit meer. Er stapte een dronken man in. Ja daar moet je ook mee dealen”, zegt ze tussendoor. “Dan moet je vaak een beetje meepraten hè. Dan is het: ‘Hé schat!’ en dan zeg je: ‘Hallo'”, vertelt Lenie droog met een opgetrokken wenkbrauw.

“Maar goed, de dronken man werd een beetje lastig in de bus. Hij werd handtastelijk bij een oudere dame en hij legde zijn hand op haar knie ofzo.” Lenie begint te lachen: “Dus ik hoor die dame op een gegeven moment ‘woeee!’ roepen. Ik denk: och god dit kan niet. Dus ik zet de bus stil. En ik ga nooit van mijn plaats, maar nu moest ik wel. Ik verzoek die man om uit te stappen. Met wat moeite ging hij eruit. Ik ga terug naar mijn cabine en kijk in de spiegel en wat zie ik? Die man zijn broek was naar beneden gezakt. Stond-ie daar in zijn onderbroek”, vertelt Lenie terwijl ze in de lach schiet.

Toon maakt de muziek

Vervelende dingen heeft ze eigenlijk nooit meegemaakt. “Nee, maar ik zeg altijd: ‘De toon maakt de muziek’. Als jij zelf met zo’n gezicht erbij gaat zitten”, Lenie trekt een lang gezicht. “Dan krijg je ook niets terug. Maar ik krijg er meestal wel een lachje uit hoor bij mensen”, zegt ze glimlachend. “Het is een beetje een spel, maar voor het gedagje of de lach, daar doe je het voor.

Lenie den Hollander
Lenie met haar man Willem. Foto: Guus Koenders

Elkaar aflossen

In oktober nam Lenie afscheid van het vak. Met een laatste rit, veel bloemen en foto’s ging ze haar pensioen in. Ook haar man Willem – of Wim zoals Lenie hem noemt – was erbij. Willem is ook buschauffeur. “Dat is wel grappig, want we moesten elkaar ook wel eens aflossen”, vertelt Lenie. “Wim krijgt nu ook vaak te horen: ‘Waar is Lenie?’. Als ze dan horen dat ik met pensioen ben, zeggen ze: ‘O wat jammer, want we hadden met haar zo’n fijne rit.’ Nou…”, Lenie trekt haar schouders op. “Daar doe je het toch voor?”

Vorige Dordtenaar van de Week gemist? Lees hier over Dordtse BN’er Marry Huijgen.

Dordtenaar van de Week

Ken jij een stadsgenoot met een leuk verhaal die ook Dordtenaar van de week zou moeten worden?Laat het ons weten!

adv.