Dordrecht

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Jip sprak met Willemijn over de ontmoeting met Sander, haar gezin en plannen voor Nobel’s

Door Jip 28 januari 2020

Jip is onze gastredacteur en columniste. Ze schrijft over bijzondere, opvallende en grappige dingen die ze meemaakt. Dit keer ontmoette ze Willemijn Nobel. Samen met haar man, Sander, runt ze Nobel’s Brood en Nobel’s Pakhuis.

Afgelopen week had ik een leuk gesprek met Willemijn Nobel. Met haar lichtblonde haar en dromerige blik lijkt ze zo uit een sprookjesboek te zijn weggelopen. Ik kom er tijdens ons gesprek achter dat ze niet alleen van dromen houdt, maar ze ook weet waar te maken.

De ontmoeting

Willemijn is 34 jaar, echtgenote van Sander Nobel, moeder van drie kinderen én ondernemer. Ze studeerde aan de Hogere Hotelschool in Breda en tijdens haar studie had ze een bijbaantje in een hotel. Sander is bedrijfsleider in ditzelfde hotel en de vonk slaat over. Ze worden verliefd, krijgen een relatie en weten het meteen zeker: later gaan we samen ondernemen. In 2011 trouwen ze en besluiten hun twee dromen waar te maken: ondernemen en ouders worden. Er werd veel gedroomd, maar ook keihard gewerkt. De eerste tien jaar worden er door beiden fulltime werkweken gemaakt en flink gespaard. De ondernemersdroom was nog niet helemaal concreet, maar het moest sowieso iets met eten worden.

De eerste droom

Het brood-concept kreeg hun interesse en ze deden verder onderzoek. Er was nog niet veel desembrood in Dordrecht te vinden en dat bracht ze op een idee. Kort daarop konden ze een pand aan de Grotekerksbuurt bezichtigen. Willemijn wist Sander te overtuigen dat dit DE winkel voor Nobel’s Brood moest worden!

De tweede droom

De eerste droom werd werkelijkheid. En ook het ouderschap ging uiteindelijk in vervulling. Drie maanden na de opening van hun winkel bleek Willemijn zwanger te zijn van zoon Floris. Na de geboorte van Floris, die inmiddels vijf jaar is, kregen Willemijn en Sander nog twee dochters: Eliza (3) en Marie (1). Het lijkt me behoorlijk pittig, drie kinderen onder de zes jaar. “Dat is soms ook zo”, beaamt ze. Maar Willemijn vindt het moederschap voornamelijk een verrijking. “Vandaag had ik trouwens een makkie”, lacht ze, “ik hoefde er maar voor één te zorgen dat hij op tijd aangekleed was. Sander is vandaag ook thuis en dus verdelen we de zorg.”

Het gezin

Floris en Eliza, de oudste twee kinderen, vinden het prachtig om in de winkel mee te helpen. Dozen vouwen, melk aanvullen. Het ondernemerschap van hun ouders is heel vanzelfsprekend in hun leven. Ik vraag haar wat de kinderen graag eten. Natuurlijk, hoe kan het ook anders, lusten ze graag brood. Ook eierkoeken zijn favoriet. Thuis is Sander meestal degene die kookt. “Als hij het eten klaarmaakt is het gewoon veel lekkerder. Er zit veel meer smaak aan dan wanneer ik zelf kook.”

Nobel’s Pakhuis

Ik vraag of Willemijn tijd heeft voor hobby’s of vakantie. “Ik houd van lezen en hardlopen”, vertelt ze. “Vakanties staan nu even op een laag pitje. Op dit moment is alles vrij harmonieus en ben ik vooral dankbaar dat we zo kunnen werken.” Precies zes jaar na de opening van Nobel’s Brood kwam in diezelfde straat Nobel’s Pakhuis erbij. “We hebben een leuk team waar we met een gerust hart de winkels aan over kunnen laten. We investeren in mensen. Zo kon ik de afgelopen twee jaar veel bij de kinderen zijn en ontstond er weer nieuwe creativiteit bij mij.”

Toekomstplannen

Tot slot van ons gesprek wil ik even weten of we nog meer van Nobel’s kunnen verwachten. Zoals bijvoorbeeld de beroemde ontbijtjes, maar dan vanuit een helikopter boven Dordrecht misschien? Ze moet lachen: “Weet je, we wonen en werken in dezelfde straat en dat vind ik op zich al heel bijzonder! We zijn geduldige ondernemers en willen in ieder geval in Dordt blijven ondernemen. Dus wie weet. Het leven is zoals het komt.”

Ik denk zelf dat we niet gek op moeten kijken als er de komende jaren een nieuw straatnaambord naast het Grotekerksbuurt bord verschijnt, met daarop: Nobelsbuurt.

Liefs,

Jip

Lees ook: 

Jip sprak met dokter Wildeman over zijn werk, het onleesbare doktershandschrift en zijn pensioen

Jip is onze gastredacteur en columniste. Ze schrijft over bijzondere, opvallende en grappige dingen ...

Britt is paaldanseres: ‘Paaldansen is zoveel meer dan alleen maar naakte vrouwen’

Door films, series en de media rust er een taboe op paaldansen. Het schetst een beeld van halfnaakte...

Marc is ‘urbexer’ en krijgt een kick van het filmen van verlaten gebouwen

De term 'urbex' is voor velen misschien nog onbekend, maar Marc Verburg kent het al jaren. Het is ze...

adv.