Mantelzorger Gerrit: ‘Ik heb stapje voor stapje afscheid moeten nemen’

Aangeboden door Zorggroep Solis 27 juni 2019

Voor iemand zorgen met dementie, is zwaar. Dat vindt volgens onderzoek 54 procent van de mantelzorgers. Ook Gerrit Bosveld kan hier over meepraten. Hij vertelt ons over de dementie van zijn vrouw Leida, voor wie hij al meer dan zeven jaar dag en nacht klaarstaat.

We nemen plaats aan een tafeltje op een gesloten afdeling van Solis locatie Groote & Voorster in Deventer, het verzorgingshuis waar Leida woont. Zeven jaar geleden begon het. Gerrit vertelt: “Leida belde me op en zei me dat haar auto het niet meer deed. Ik reed naar haar toe en zag haar bij een heel andere auto staan: een zwarte Peugeot in plaats van de zwarte Twingo, waar ze al jaren in reed. Kan gebeuren, dacht ik toen nog. De week erop ging mij steeds meer opvallen. Als ze boodschappen ging doen, dan ontbrak de helft. Ze stak binnen een sigaretje op, terwijl ze dat altijd buiten deed. In korte tijd veranderde er veel. Ze had het zelf ook in de gaten, maar gaf het niet makkelijk toe. Na twee weken besloot ik samen met de kinderen naar de huisarts te gaan.”

Hoe nu verder

Vanaf daar werden we doorverwezen naar een maatschappelijk werker, psycholoog en daarna een geriater. Ze konden geen diagnose stellen, vooral omdat Leida nog maar 57 jaar was. Na verschillende testen, ontstonden de eerste vermoedens en na een lumbaalpunctie werd het duidelijk: Leida heeft dementie. “Je leven staat stil,” vertelt Gerrit. “Hoe nu verder?” Leida ging hard achteruit. Mensonwaardig, noemt hij het. “Het eerste jaar verliep nog redelijk vlak, maar daarna liep je elke dag tegen iets nieuws aan.” Afwassen ging niet meer en later lukte fietsen, eten en aankleden ook niet meer.

Goede begeleiding, Solis helpt

“We kregen direct in de beginfase een Casemanager Dementie toegewezen, Karla Hofman van Solis, die ons – vooral mijn zoons en ik – fantastisch begeleid heeft in het hele traject”, vertelt Gerrit. “Je snapt tenslotte niet wat er allemaal gebeurd. Je ziet je vrouw merkbaar veranderen, en je moet het niet alleen accepteren – wat al moeilijk genoeg is – maar er ook mee om weten te gaan. Het overkomt je en je bent compleet machteloos. Ik moest haar leren “lezen” om er achter te komen wat ze op een bepaald moment wilde. De steun en begeleiding van alle betrokken medewerkers en vrijwilligers van Solis is hierin van onschatbare waarde geweest. Zij hebben mij de handvaten gegeven, die nodig waren om om te kunnen gaan met deze moeilijke situatie.”

Afscheid nemen

Gerrit: “We hebben stapje voor stapje afscheid moeten nemen van alles wat we graag deden.” Op den duur zat Leida het liefst voor de televisie of naar muziek te luisteren, wat enorm belangrijk voor haar was. Als ze zin had om te roken, dan staarde ze naar de kast waar de sigaretten lagen, wat betekende dat Gerrit er één voor haar moest opsteken. “Ze praat al drie jaar niet meer, dus dit was haar manier om aan te geven dat ze zin had in een sigaretje. Als ik daar niet op reageerde, kon ze me boos aankijken. Zodra ik haar een sigaretje gaf, was ze weer blij.”

Steun en hulp van alle medewerkers

Gerrit voelde zich enorm gesteund door de bijeenkomsten in het Alzheimercafé, de gesprekken met lotgenoten en bovenal: de hulp van Karla Hofman, zijn casemanager vanuit Solis. “De ondersteuning die ik van haar kreeg, daar kan ik van huilen”, vertelt hij als hij een traan wegpinkt. “Al zeven jaar is geen telefoontje te veel en helpt ze me direct met waar ik mee zit, zoals iedereen van Solis mij direct te hulp schiet als dat nodig is. Op Karla’s advies heb ik Leida meegenomen naar de dagopvang, hier in verzorgingshuis Groote & Voorster. Dat vond ik in het begin erg lastig, maar na de tweede of derde keer liet ik haar met een gerust hart achter en had ik wat tijd voor mezelf. Als ik terug kwam, dan zag ik hoe ze aan tafel werd voorgelezen en raakte ik ontroerd door de liefde waarmee ze verzorgd werd door alle medewerkers en vrijwilligers van Solis. Er wordt soms negatief gedaan over de ouderenzorg, maar de verzorgers bij Solis bewijzen dat ouderenzorg ook heel warm en liefdevol kan. Hulde voor deze mensen.”

Opname

Door de goede ondersteuning van Solis, realiseerde hij zich uiteindelijk dat het onrealistisch was om te denken dat hij de zorg alleen afkon. Al die jaren had hij het zelf gedaan, zonder hulp van thuiszorg te accepteren.  “Ik moest 34 nachten op rij, 2 keer per nacht verschonen en het bad laten vollopen,” vertelt hij. “Maar op de 34ste nacht viel ze tijdens het afdrogen weg, waarop ikzelf ook ongelukkig ten val kwam. Het was vier uur in de ochtend toen we beiden op de grond lagen. Ik heb tot halfvijf gehuild.” Op dat moment begreep Gerrit dat het zo niet meer ging. Karla regelde dat Leida kon worden opgenomen. “’s Middags was ze weg”, zegt Gerrit als hij volschiet. Leida kon terecht in Solis-locatie Groote & Voorster, waar hij direct een goed gevoel bij had en wiens verzorgers al eerder grote indruk op hem hadden gemaakt met de wijze waarop ze de bewoners verzorgen.

Niet meer in haar leven

Terwijl Gerrit vertelt, druppelt de woonkamer langzaam vol met bewoners.  Ook Leida loopt naar binnen, maar heeft niet in de gaten dat ze op slechts twee meter afstand zit van haar Gerrit, die al langer beseft dat Leida wel in zijn leven hoort, maar hij niet meer in dat van haar. “Het liefst zou ik willen dat ze direct naast me komt zitten,” zegt hij. “Of dat ze voor heel even weer kan praten. Dat ze me in vijf minuten kan vertellen wat ze wel en niet wil, daar zou ik alles voor over hebben.”

Verhuizing

Om Leida’s laatste jaren zoveel mogelijk bij haar te zijn, verhuist Gerrit naar een aanleunwoning van het woonzorgcentrum. Gerrit: “Door alles wat er gebeurd is, voel ik me niet meer thuis in mijn eigen huis; er zijn te veel nare herinneringen. Hier in het woonzorgcentrum ga ik me thuis voelen. Ook als Leida er niet meer is. Ze kunnen hier altijd hulp gebruiken. Ik kan ervoor zorgen dat iedereen een kopje koffie krijgt en me nuttig maken voor de andere bewoners. Dat is mij op het lijf geschreven. Ik heb geleerd wat het is om mantelzorger te zijn en wil daar anderen graag mee helpen. De ziekte is nog niet uitgebannen, ervan weglopen is geen optie.”


Deze bijdrage wordt je aangeboden door Zorggroep Solis. Meer over Zorggroep Solis ontdekken?

Zorggroep Solis verpleeghuizen

Hermelijn 2, Deventer

Bekijk meer:verpleeghuizen

adv.