Van een huis in de Deventer binnenstad naar een yurt in Portugal: Nathalie woont off the grid

Door Sophie Wassink 23 april 2019

In het binnenland van Portugal leeft Nathalie Oltheten (44) compleet zelfvoorzienend. De zonnepanelen op het dak van haar yurt leveren energie, water haalt ze uit haar eigen waterbron en groenten verbouwt ze op haar eigen land. Twee jaar geleden verliet ze de Deventer binnenstad en ze wil nooit meer terug. 

“’s Ochtends open ik de deurtjes van mijn yurt, voel ik de zon op mijn gezicht en hoor ik niets anders dan het fluiten van de vogels. Ik ben vrij! Helemaal. Sommige mensen vragen of ik ooit nog terug kom maar eerlijk gezegd kan ik me het leven in Deventer helemaal niet meer voorstellen…”

9 tot 5

Nathalie verhuisde op haar 19e voor de liefde naar Deventer. Ze ging studeren, werkte daarna jaren op kantoor. Zoals velen van 9 tot 5. “Ik voldeed aan de verwachtingen van de maatschappij en van de mensen om me heen. Twintig jaar woonde ik in de binnenstad maar ik was er doodongelukkig. Ik miste de natuur en het met mijn handen bezig zijn.”

Off the grid

In 2012 sprong Nathalie in het diepe. Ze kocht in haar eentje een stuk grond, van 6 hectare in het binnenland van Portugal. Twee jaar geleden bouwde ze haar yurt op en is ze nooit meer weggegaan. “Ik woon vrij primitief. Douchen doe ik in mijn zelfgebouwde buitendouche. Water tap ik uit mijn waterbron, energie krijg ik voor niets via de zonnepanelen en voedsel verbouw ik op mijn eigen land. Ik woon in the middle of nowhere. Als ik dit in Nederland zou willen realiseren is het onbetaalbaar. Afgelopen winter was het ’s nachts -5 graden. Op sommige ochtenden werd ik wakker in een ijskoude yurt. Dat was pittig maar gek genoeg went je lichaam er snel aan.”

yurt portugal
Nathalies Moestuin met haar yurt op de achtergrond

Idealist

“Ik leer hier hoe weinig je als mens nodig hebt. Hoe gelukkig je wordt van een simpeler leven. In Deventer verzamelde ik, net als velen, onnodig veel luxe spullen. We willen steeds meer, steeds sneller. Waarom? Wie zegt dat je moet? Ik realiseerde me steeds meer dat we een hele ongelukkige manier van leven aan het creëren zijn. Of ik een idealist ben? Dat kan je wel zeggen. Soms misschien zelfs iets te. Ik kan niet alles veranderen. Maar ik kan wel een plek creëren waar ik trots op kan zijn. Zodat ik een heel klein stukje van de wereld verbeter.”

Natuurhuis

“Afgelopen jaar heb ik een meditatiehuisje gebouwd. Dit jaar ga ik starten met het bouwen van mijn eigen huis. Ik ben een natuurlijk bouwer en ik wil een huis bouwen van strobalen en leem. Uiteindelijk is het de bedoeling om hier een plek te creëren waar mensen kunnen ervaren hoe het is om in een natuurlijk huis te wonen. Als mijn eigen huis af is, bouw ik verder. Misschien één a twee kleine natuurhuisjes erbij waar mensen kunnen overnachten. Ik bouw alles zelf en zo probeer ik op mijn eigen manier bij te dragen aan een betere wereld.”

Vrouw in een macho-cultuur

Die vrouw daar in Portugal beschikt over bijzondere skills. Om inkomsten te genereren voor de bouw van haar huis werkt ze namelijk als graafmachinist. “Haha die zag je niet aankomen hè? Ik werk twee dagen per week als graafmachinist op mijn eigen mini graver. Er is hier heel veel vraag naar. Al moeten de Portugezen wel even wennen dat ik als vrouw dit soort werk doe. Toen de buurman mij voor het eerst zag lopen met een kettingzaag keek hij zijn ogen uit van verbazing haha. Er heerst hier nog een aardige macho cultuur. Het is mannenwerk. Niets voor vrouwen, denken zij.”

uitzicht portugal
Middle of nowhere

In haar uppie

Nathalie is met haar toenmalige partner naar Portugal vertrokken maar hij is inmiddels een andere weg in geslagen. “Soms denk ik wel eens: oeh ga ik dit echt doen? In mijn eentje? Ik werk heel hard maar doorzettingsvermogen is makkelijk op te brengen als je woont op een plek als deze.” En echt alleen is ze niet. “Ik heb geweldige Portugese vrienden ontmoet en voel me ontzettend rijk. Toen ik hier net woonde, kwamen er twee mensen op een oude tractor aan rijden. Een man zat achter het stuur, zijn vrouw in het bakje ernaast. Het bleken mijn buren te zijn die met een mand vol verse groenten en fruit kennis kwamen maken. Hoe lief. Mensen willen elkaar helpen. Er heerst hier een veel grotere gemeenschapszin. In Nederland is het ieder voor zich.”

“Een tijdje terug vroeg iemand: Ben je met kerst nog naar huis geweest? Ik antwoordde: Ja, dit is mijn huis. Ik heb me nog nooit ergens zo thuis gevoeld als hier. Heel af en toe denk ik wel: Kijk mij hier nou in mijn uppie pionieren. Wie ben ik? Maar hé, iedere druppel is er één.”

adv.