Deventer

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Karijn: van moederfiets gewaaid

Door Karijn Kats 17 februari 2019

Mijn vader had me al gewaarschuwd: ”Het gaat nog een keer goed mis met jou en zoveel kinderen op die zware fiets.” Maar zoals met de meeste ouderlijke adviezen sloeg ik ook deze in de wind. Je denkt van ach, hij wordt ook een dagje ouder, beetje kwetsbaarder en voorzichtiger met zijn kostbare kleinkinderen. Dus je knikt van ja en amen, maar denkt geen enkel moment meer aan zijn goedbedoelde waarschuwing. Tot het te laat is.

Moederfiets

Het stormde die vrijdagmiddag. Ik had een fietstochtje voor de boeg, het Theaterschip in het Havenkwartier was de bestemming. Ik zou er mijn dochter ophalen na haar toneelles. Ik trapte de moederfiets aan. Een vreselijk, uit het pré-genderneutrale tijdperk stammend woord voor een fiets die stevig en groot genoeg is om twee kinderen op te vervoeren. Met een zware peuter voor, een dunne kleuter achterop en een tas in het kratje fietsten we de Worp af.

Wilhelminabrug

Als het hard waait, vrees ik de Wilhelminabrug altijd wel een beetje, maar dat was nu niet nodig. We hadden de wind in de rug en in recordtempo was ik boven. Net na het hoogste punt verliet ik de brug om bij DAVO door de Raambuurt te crossen, richting het bruggetje tussen de woonboten door. En daar begon de ellende. Ik weet hoe het kan, maar sinds er een vloerbedekkinkje neergelegd is, komen de er onderliggende planken omhoog. Al hobbelend en paaltjes omzeilend werd ik licht uit evenwicht gebracht toen ik het kasseien heuveltje opging dat mij tussen twee appartementencomplexen door het Pothoofd op moest brengen.

Tochtgat

Zo’n tochtgat tussen twee grote gebouwen, dat daar nog geen waarschuwingsborden voor bestaan, is onbegrijpelijk. De straffe wind werd er een kleine orkaan. Mijn peuter deed zijn handen voor zijn ogen. De theedoek voor het drogen van de zadels vloog uit het krat. Met alle kracht die ik in mij had probeerde ik de fiets recht te houden, maar het was tegen de klippen op. Eén windvlaag van links waaide ons BAM omver, alsof de wolf het houten huisje van de drie biggetjes in één adem omver blies. Mijn kindjes lagen met betraande ogen op hun knappe gezichtjes. Door mijn knie gingen helse steken. De fiets lag bovenop ons. Ik dacht aan mijn dochter die op het parkeerterrein van het Havenkwartier eenzaam stond te wachten. De paniek sloeg nog harder toe dan de storm. En het enige dat ik kon denken was: ‘niet huilen Karijn, niet huilen.’

Hulp

En net toen ik mijn tranen de vrije loop wilde laten, liep een echtpaar langs. De man trok kordaat de fiets van ons af en zette hem veilig tegen een muur. ”Ach jee, kom maar”, hoorde ik de vrouw zeggen. Ze tilde mijn huilende kinderen op, onderwijl de schade opnemend. ”Geen schrammetje, alleen de schrik.” Opgelucht krabbelde ik op. De kinderen mochten met hen mee, naar hun bijna tot de hemel reikende appartement. In de lift werden de tranen gedroogd en eenmaal binnen zaten ze al gauw met warme choco zoetjes een kleurplaat te maken. Ze mochten er blijven zodat ik mijn dochter kon ophalen. Eenmaal buiten huilde ik toch. Dankbaar voor deze engelen.

Lees ook:

elektrische fiets anp

Karijn: frustraties tegen de ebiker, het is een wedstrijd die ik niet winnen kan

Als ik niet gefrustreerd door het leven wil fietsen, is het tijd om te leren dealen met mijn issues ...
zwemles-zwembad-anp

Karijn: Zwemlesouders, de schoolpleinterreur is er niks bij

En dan ben je 37, twee assertiviteitscursussen en drie kinderen verder en toch… Alsof je 25 jaar ter...

Meer over

Column

adv.