Karijn: Experience bij St. Tropez

Door Karijn Kats 3 maart 2019

Als we toch door onze eigen schuld de apocalyps tegemoet moeten, laten we dan vooral wel genieten van de klimaatsverandering in de tijd die ons nog rest. Dus dat deed ik, samen met twee vriendinnen. Eind februari, op zondagmiddag in de zon, met wijn op het terras van St. Tropez. En gelukkig, we waren niet de enige.

In mijn linkeroor resoneert een lage jongensstem. “Weet je wat jij zou moeten doen? Een beleving verkopen. Ik zweer het je.” Wijd met zijn armen zwaaiend praat een jongen van een jaar of 25 tegen zijn vriend, die net een slokje van zijn Gin tonic wil nemen.

St. Tropez

“Hierrr, bij Saint Tropez hebben ze het tenminste begrepen. Wil je succes hebben, dan moet je een experience bouwen om je product. Kijk, nou. Die garcons! Met die bretelletjes! En die strikjes! Vet chill. Alsof we serieus op het terras aan de Côte d’Azur zitten.”

De jongen trekt zijn oranje sweater uit. Zijn witte overhemd spant rond zijn buik. Twee knoopjes lijken zich ieder moment uit hun beknelling te willen bevrijden. ”Als jij echt hard wil gaan met je tokootje, dan moet je een story hebben. Over de liefde ofzo, of hoe je super succesvol wordt van jouw dingetje. En dan twenty-four-seven hè, niet alleen op social.”

Beginnersgeluk

Zijn vriend kijkt verstoord op van zijn iPhone. ”Zeg gast, hoe dan? Ik verkoop blikjes hè, geen rolexen.” Hij strijkt zijn gladde zwarte haar in de scheiding. “By the way, die blikken lopen hardcore. Gisteren Berlijn aan de lijn, weer een mega-order binnen.”

Het overhemd leunt achterover in zijn rotan stoel en vouwt zijn handen achter zijn hoofd. ”Beginnersgeluk, ik zweer het je. Als jij over een jaartje in een Cayenne over de PC Hooft wil zoeven met je meisje, dan is een change of strategy nodig. Echt, it’s all about experience. Maak ze f*cking sexy, die blikjes van jou.”

De garcon laveert ondertussen tussen de terrasgasten door en zet zonder over de uitgestrekte benen van de jongens te struikelen een schaaltje nacho’s neer.

“Nouja, mijn groeicurve is anders echt niet bad,” gaat de zijscheiding verder. “Ik ben pas een jaar van school. En nu al twee medewerkers in dienst.” De helft van het bakje nacho’s verdwijnt in één keer in zijn mond, de slierten gesmolten kaas druipen langs zijn kin.

Comfortzone

Hij veegt zijn kin af met een servetje. Het overhemd zet nog eens aan. “Luister nou naar me. Je verdienmodel is zo old skool. Challenge jezelf nou eens een keer. Uit die comfortzone, net als ik. No way dat je zo door kan gaan.  Als je nu de boot mist, ik zweer het je. Maar goed, ’t is jouw ding, maar zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.”

De zijscheiding neemt zijn vriend op, een klein lachje speelt om zijn mond: “Hé gast, hoe is het eigenlijk met jouw business? Nog steeds in de bubbel, wachtend tot je de vibe krijgt om die f*cking scriptie af te maken?”

Genieten hoor, zo’n change of climate.

adv.