Den Bosch

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Frank (35) kreeg na Oeteldonk corona: negen weken later is hij nog steeds niet beter

Door Marèl Holtermans 25 mei 2020

‘Corona, dat was toch dat griepje?’ Met die gedachte vierde Frank Schil (35) carnaval in Den Bosch. Inmiddels denkt hij heel anders over het virus: hij is na al die weken nog steeds niet beter. Via Facebook doet Frank zijn verhaal. 

Het was begin maart toen alles voor Frank veranderde. Hij voelde zich niet zo fit en dat gevoel bleef maar aanhouden. Maar of het serieus was? “Er waren flink wat biertjes ingegaan, dus ik gaf de schuld aan het bier”, zegt hij. Maar helaas ging het slechter en slechter: “Hoofdpijn, benauwdheid, diarree, hoesten en een lamlendig gevoel kwamen in de dagen daarna opzetten en werden iedere dag heftiger. Ik had geen smaak en reuk meer en op dinsdag kreeg ik er ook nog koorts bij.”

“Ik werd direct op de brancard geholpen en stevig ingepakt. Een afscheid met een dikke knuffel of kus zat er niet in”

‘Bed beste vriend’

“Ik belde de huisarts en vroeg om advies. Het aantal patiënten nam in korte tijd heel hard toe”, zegt Frank. “Het RIVM deed geen contactonderzoek meer vanwege de plotselinge grootschaligheid en daarom was alleen het advies; blijf thuis en ziek uit!” Maar hoe doe je dat als je je steeds ellendiger voelt? “De lamlendigheid maakte dat ik tot niets meer in staat was. De bank en mijn bed waren mijn beste vrienden. We waren onafscheidelijk. Het was fijn om twee van deze trouwe partners te hebben, maar na twee weken zitten en liggen heb je geen flauw idee meer welke houding je aan moet nemen om het zitten en liggen op een aangename wijze voort te blijven zetten. Ik had pijn in m’n hele lijf.”

Tekst loopt door onder de foto. 

Posted by Frank Schil on Saturday, 23 May 2020

Bloed ophoesten

Hoewel de huisarts aangaf dat Frank gewoon moest uitzieken, trok hij het langzaamaan niet meer. Hij sliep steeds slechter en kreeg met momenten helemaal geen lucht meer. Tot overmaat van ramp kwam er een voorhoofdholteontsteking bij. “Door mijn zware ademhaling kreeg ik een enorme hoestbui die zeker twintig minuten duurde. Ik hoestte de longen uit mijn lijf en voelde dat elke hoest in mijn longen brandde. Ik kreeg een bloedsmaak in mijn mond en besloot ‘Dit kan niet langer’.”

“De bank en mijn bed waren mijn beste vrienden. We waren onafscheidelijk”

In het ziekenhuis

Samen met zijn vriendin ging Frank naar de huisartsenpost in het ziekenhuis. “Aan alles merkte je dat er in dit ziekenhuis iets afwijkends en groots gebeurde. Andere routes, een grote witte tent en een beveiliger voor de deur en bij binnenkomst met mondkapjes en schorten ingepakt personeel.” Frank werd opgenomen in het ziekenhuis, maar kreeg al snel een nieuwe klap te verduren: er was niet genoeg plaats en daarom werd hij overgeplaatst naar… Sneek. “Ik werd direct op de brancard geholpen en stevig ingepakt. Een afscheid met een dikke knuffel of kus zat er niet in. Ik werd weggereden en kijk nog een keer achterom: “Doei lieverd! Tot snel!” De blik van mijn vriendin in tranen zal ik niet snel vergeten.”

Tekst loopt door onder de foto. 

Posted by Frank Schil on Saturday, 23 May 2020

Bang voor de IC

Inmiddels heeft Frank al een paar nachten geen oog dichtgedaan en wordt zijn lichaam met de minuut vermoeider. Hij is constant bang dat hij naar de IC moet: “Ik weet wat er staat te gebeuren op het moment dat je naar de IC moet. Er komt dan een moment dat je in slaap gebracht wordt omdat je geïntubeerd en op je buik gelegd moet worden. Als dat het scenario is wat mij treft dan betekent dat, dat ik in een wildvreemde stad, heel ver weg van familie en vrienden afscheid moet nemen via een telefoon of tablet terwijl ik daar lichamelijk helemaal niet meer toe in staat zou zijn.”

Na veel gesprekken gaat de angst een beetje weg en dommelt Frank eindelijk in slaap. Dat doet hem goed: langzaamaan gaat het iets beter met hem. Na een paar dagen mag hij zelfs naar huis. Inmiddels is het negen weken geleden dat hij het ziekenhuis verliet. Hij voelt zich een stuk beter, maar is nog lang niet gezond. “Als ik de trap oploop, sta ik te hijgen en te piepen als een paard. Bij inspanning voelen mijn benen en armen als spaghetti. Ik ben snel moe en functioneer nog niet op de helft van wat ik deed. Maar, ik ben er nog!”

Lees hier het hele verhaal van Frank. 

Meer over corona in Den Bosch:

jbz overledenen corona

Update: zo staat het met de cijfers rondom corona in Den Bosch

Veel van ons werken inmiddels ruim twee maanden thuis en het waarschijnlijk blijft dit voorlopig ook...
op slot achter de scherm jeroen bosch

Update vanuit Jeroen Bosch Ziekenhuis: de laatste beelden van de corona-afdeling

Wat zijn we allemaal trots op al die zorghelden die zich in deze moeilijke tijden zo hard inzetten v...

adv.