Den Bosch

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Ankie belandde op 18-jarige leeftijd in het ziekenhuis: ‘Ik ben de vanzelfsprekendheid van gezondheid kwijt’

Door Marèl Holtermans 25 juli 2020

“Het verlossende woord kwam: ik mocht het ziekenhuis verlaten en naar huis gaan”, vertelt Ankie van den Bogeart (nu 23). Ze had een zware strijd achter de rug die wekenlang duurde. Maar de Bossche voelde geen blijdschap of opluchting: “Het was alsof ik in twee werelden leefde.” Om haar angst te verwerken en om andere voormalige ziekenhuispatiënten te helpen, maakte ze een film over de strijd na het ziekenhuis. 

Nu gaat het goed met Ankie. Ze is gezond en voelt zich fit. Maar dat was vijf jaar geleden heel anders. Via haar film blikt ze terug: “Het lichaam waar ik al mijn hele leven aan verbonden ben, voelt als een vreemde voor mij. […] Ik ben het vertrouwen in mijn lijf kwijt en de vanzelfsprekendheid van gezondheid is weg.”

Hoge koorts

Vanuit het niets kreeg Ankie op haar 18e hoge koorts. Ze had eigenlijk altijd de griepprik gehad, maar dat jaar toevallig niet. “Daarom zei de arts dat het gewoon een griepje was. Ik werd naar huis gestuurd.” Het ging niet over. Sterker nog: er kwam een heftige pijn bij en dus ging ze naar de spoedeisende hulp. Ook daar kreeg ze te horen dat het waarschijnlijk niets ernstigs was en weer werd ze weggestuurd. Maar een week later werd ze gebeld. De uitslag van haar bloedonderzoek was er en ze moest terug naar het ziekenhuis. “Mijn vader grapte nog dat het waarschijnlijk niets ernstigs was, omdat ze niet hadden gezegd dat ik een tandenborstel mee moest nemen”, vertelt ze.

“Voor mijn gevoel was de overgang te groot; van ziek in het ziekenhuis naar thuis blij zijn”

In het ziekenhuis

Het was wél ernstig. Ankie had een bacteriële infectie opgelopen. Eentje die haar milt ‘overnam’. Vanuit het niets lag ze in het ziekenhuis, waar ze pijn en angst voelde. In eerste instantie dachten de artsen dat ze binnen twee weken naar huis kon, het werden er tien. “Ze wisten niet goed waar het vandaan kwam, maar het was er. En dus moest ik vechten. Ik heb gehuild, was bang, maar ging door.” Ankie werd behandeld, kreeg antibiotica en werd helemaal ondergedompeld in het ziekenhuisbestaan.

Tekst loopt door onder de foto. 

Foto: indebuurt Den Bosch

Gevaar geweken?

Tien weken later was de strijd gewonnen, ze mocht naar huis. Vanaf dat moment moest alles weer worden zoals het was. Ankie: “Iedereen om me heen was blij. Mijn ouders, mijn broertje, mijn vrienden. Voor hen was het gevaar geweken: ik zag er immers weer gezond uit. Maar ik kon die blijdschap niet delen. Voor mijn gevoel was de overgang te groot; van ziek in het ziekenhuis naar thuis blij zijn.”

Ziekenhuisheimwee

In de film die ze over dit proces maakte, gaat ze nog een stapje verder: “Het huis, mijn slaapkamer. Alles was nog precies zoals het was. Alleen voel ik me niet meer zoals het was. De weken na het ziekenhuis verstrijken. Met de dag wordt mijn ziekte minder zichtbaar. Breng me terug naar het ziekenhuis! Gek genoeg is het ziekenhuis mijn thuis geworden. Mijn veilige haven. Het ziekenhuis voelde als een cocon, die bij beschermde tegen het kwaad. Ik besef me dat ik ziekenhuisheimwee heb.”

“Ik ben de vanzelfsprekendheid van gezondheid kwijt”

Veel mensen in haar omgeving dachten dat het angstige gevoel met de tijd zou wegebben, maar dat gebeurde niet. “In het ziekenhuis voer je een fysieke strijd, daarna wordt het een mentale strijd. Lig je in het ziekenhuis, dan heb je al snel het label ‘ziek’. Ben je thuis, dan zal het allemaal wel weer beter zijn. Maar zo werkt het niet. Ik besefte me thuis wat er allemaal gebeurd was en wat voor een impact dit had.”

Begrip

“Ik ging weer naar school en zag er gezond uit. Maar ik vond elk klein pijntje eng en dacht continu: wat nou als het terugkomt? Misschien ervoer ik dat gevoel extra sterk omdat ‘bacteriële infectie’ voor velen niet zo erg klinkt. Het heeft een andere lading dan sommige bekende ziektes. Dat maakte het extra moeilijk, want hierdoor had ik het gevoel dat mensen me niet zo goed begrepen.”

Tekst loopt door onder de film van Ankie.

Angsten

Het benauwde gevoel zat haar dwars. Pas toen ze een filmpje zag van een voormalige kankerpatiënt, besefte ze zich dat haar gevoel niet zo afwijkend was als ze dacht. “Ik begreep vanaf dat moment dat er waarschijnlijk nog anderen zijn met deze gevoelens.” Met haar film wil ze daarom anderen helpen. Verschillende ziekenhuizen hebben aangegeven Ankies poject te laten zien aan andere patiënten. “Als ik de kans krijg om dit verder uit te werken, zou dat helemaal mooi zijn. Ik mistte zelf goede nazorg. De enige controle die gedaan werd nadat ik wegging uit het ziekenhuis, was een telefoontje.”

WDKA

Ankies film wordt niet alleen gewaardeerd door het ziekenhuis; ze is genomineerd voor de ‘drempelprijs’ vanuit WDKA. Of ze er met de winst vandoor gaat, wordt later in het jaar bekendgemaakt door de jury. De winnaar krijgt €5.000,-. “Als ik de prijs win, dan ga ik door met het project. Hoe? Bijvoorbeeld door organen van glas te maken. Als mensen voelen hoe dun het glas is, begrijpen ze misschien wat beter hoe breekbaar een lichaam voor sommigen aanvoelt.”

Dit vind je misschien ook interessant:

Lisanne heeft al 17 jaar chronische hoofdpijn: ‘Ik ben klaar met de huidige situatie’

Als kind zat Lisanne Schiphorst (31) vol dromen over hoe de toekomst eruit zou zien: als data-analis...
Corona den bosch

[VIDEO] Arts Peter van het Jeroen Bosch Ziekenhuis: ‘Het wordt emotioneel heel zwaar’

Het zijn bizarre tijden voor iedereen, maar zeker ook voor de medewerkers van het Jeroen Bosch Zieke...

adv.