Tessa schrijft: ‘Ik ben nog steeds verdrietig over de verdwijning van Serpo’

Door Tessa Ham 13 januari 2018

Tessa Ham is een geboren en getogen Delftse en is naar eigen zeggen verliefd op Delft. Voor indebuurt zet zij die liefde eens per maand op (digitaal) papier, in de vorm van een toffe column:

Als mijn opa of oma aan het mopperen waren dat ‘vroeger alles beter was’, knikte ik beleefd. Maar daarna keek ik altijd verbaasd naar de Nintendo DS of de Pokémon-kaarten in mijn hand. Die hadden ze toen toch nog niet? Nu ik bijna volwassen ben (ja mam, dat ben ik echt bijna) en verzucht dat we vroeger elke dag bij een vriendje voor de deur stonden om te vragen of hij kwam buitenspelen, begrijp ik waar die gedachte ‘vroeger was alles beter’ vandaan komt. Want laten we even eerlijk zijn, dat klopt natuurlijk als een bus. In een aantal jaar is het Delft waarin ik opgroeide aardig veranderd. Veel van de plekken waar ik als kind het liefste kwam, zijn verdwenen.

Begrijp me niet verkeerd, de Pathé bioscoop die er tegenwoordig zit is natuurlijk prachtig. Voor een godsfortuin kun je er zelfs je eigen M&M’s samenstellen. Daar zaten we natuurlijk al die tijd op te wachten. Toch zal ik nooit vergeten hoe je je als kind voelde in bioscoop Apollo. Je voelde je echt een prinses als je op het knopje drukte en er een bediende aan kwam hollen. En nog altijd als ik van het station naar de markt over de Binnenwatersloot fiets, zie ik voor me hoe ik enthousiast aan de hand van mijn moeder de Delfia bioscoop binnenliep.

Leren zonder dat je het doorhad

Niet alleen de bioscopen zijn verdwenen, ook de kanonnen voor het statige gebouw dat vroeger het Legermuseum was. Het was het ultieme uitje voor ouders: de kinderen leren wat én vermaken zich ook nog eens. En als volwassene was het natuurlijk stiekem ook nog fantastisch. Toen mijn broertje zijn vriendjes meenam naar het museum voor zijn kinderfeestje, mocht ik – gelukkig – ook mee van mijn ouders. Stonden we daar in onze ‘legeruniformpjes’ met open mond naar een tank te kijken.

Krokodillen, slangen en spinnen

Maar het meest verdrietig ben ik denk ik over Serpo, die zijn deuren moest sluiten door de komst van de treintunnel. Alhoewel we daar natuurlijk een peperduur mooi station voor terug hebben gekregen met een gloednieuw gemeentekantoor, dat helemáál niet lek of leeg is geweest. Tien minuten fietsen en we konden met een kloppend hart en heel misschien een beetje angstzweet (al zal ik dat natuurlijk nooit toegeven), krokodillen bewonderen, slangen vasthouden en gillen om de spinnen.

Als ik later zelf oma ben, zal ik in mijn leunstoel mopperen dat vroeger alles beter was. Mijn kleinkinderen zullen beleefd knikken, maar daarna naar de zelfrijdende busjes kijken die pizza’s bezorgen, en zich afvragen of wij die vroeger dan ook al hadden.

Foutje gezien?

Lees mee en reageer! (9 reacties)

Reactie