Delft

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Lezen maar! 3 x columns geschreven door Delftenaren over de corona-periode

Door Danique Beijer 2 mei 2020

Dat de quarantaineperiode Delftenaren creatief maakt, hebben we al een aantal keer genoemd. Zo hebben we geschreven over mooie initiatieven die in Delft plaats vonden en hebben we jullie de ‘coronakunst’ in de binnenstad laten zien. Maar er zijn ook verschillende Delftenaren aan het schrijven geslagen. Wij delen hun columns graag met jullie!

Pagina 1/4
⟵ swipe swipe ⟶

Column van Jordy Spoelder

De zonnestralen weerkaatsen op het water van de grachten en de straatjes pronken bijna geruisloos. Waar je jezelf normaliter door een horde fotograferende Japanners moet wurmen en de terassen en terrasboten vol zitten is het vandaag rustig. Wederom rustig. Het prachtige lenteweer heeft al enige tijd haar intrede gedaan in het Delftse, maar het is voor de tijd van het jaar nog nooit zo rustig geweest. Ondanks dat laat Delft zien hoe Bourgondisch het is. Bewoners zitten buiten op eigen straat of tuin met een drankje op veilige afstand van elkaar. Levensgieters, ook nu. Het ademt genot, rust en geluk tegelijk.

Op de wekelijkse markt spreek ik een van de kooplieden. Hij vertelt aan mij dat het de laatste weken drukker is dan voorheen. Het lekkere weer, het lange binnen zitten en dat de mensen langzaam weer vertrouwen beginnen te krijgen zijn volgens hem de redenen. Daarnaast is het voor mensen inmiddels een tripje geworden. Even de markt op, een praatje en weg van die vier muren. Hij prijst het aanpassingsvermogen van de mensen. Iedereen wacht geduldig en houdt afstand. Een blik van mij op de kraampjes en bevestigt dit. Een markt is compact, maar de mensen houden keurig rekening met elkaar.

Langs het “blauwe hart” vervolg ik mijn weg richting de Beestenmarkt. Daar volgt een pijnlijke confrontatie met de realiteit. Een lege Beestenmarkt is schrijnend en mijn hart begint te huilen. Het hadden mooie dagen kunnen en moeten zijn voor de horeca. Ik spreek een jongeman aan, het is de 24-jarige Joey, geboren en getogen Delvenaar. Hij werkt hier in het centrum en loopt hier dus elke dag. Hij noemt het pijnlijk en sneu voor de horeca-uitbaters. “En ook een beetje saai voor mezelf”, zegt hij met een kleine grijns, want een terrasje pakken na werk ziet hij nu wel zitten. Hij vertelt mij dat dit normaliter het begin is van de leukste tijd van het jaar, een hoop mensen op straat, vrolijk weer en dus vrolijke mensen. Nu is het stiller en tammer.

Aangekomen op het Bastiaansplein leeft het weer iets meer. De vitale winkels op deze locatie zorgen ervoor dat er mensen op de been zijn. Een van die mensen is Annet(43) zij is komt net van de parfumerie en gaat nu boodschappen doen. Woonachtig in Delft mist zij vooral de horeca. Normaal gesproken zit zij graag op een terrasje. Helemaal met zulke dagen. Annet geeft aan dat ze de situatie zorgelijk vindt voor de ondernemers die stil liggen. Volgens haar is Delft geen goedkope stad om te pachten en moeten de doorlopende kosten een hel zijn. Ik knik instemmend, bedank Annet voor haar tijd en maak ommekeer richting de markt.

Delft straalt als ouderwets in zijn schoonheid. Het water van de grachten vredig en de panden statig. Toch mist de weelderigheid leven en reuring. Een duif dartelt ontwennig en zoekend in het rond, op zoek naar lekkernijen die doorgaans voor het oppikken liggen. Vandaag niet, en morgen ook niet. Toch geeft de duif niet op en zoekt strijdlustig verder. Tekenend voor ons Delft. Een beetje zoekende maar strijdlustig deze periode door.

Column van Juliska Wijsman: Water bij de Wijn(haven)

Zondag 15 maart 2020, half 6 in de avond. De speciaal ingelaste persconferentie vermeldt de sluiting van de scholen en kinderopvang vanaf morgen. Dat is een harde klap voor het land. Het is vooral de realisatie, de ernst van de situatie, die nu landt. We kunnen inmiddels niet anders dan de snelle verspreiding van het coronavirus serieus nemen. Als zelfs de scholen sluiten, is het wel echt dichtbij. Terwijl het zo ver weg leek.

Even voor half 6, café-restaurant de Wijnhaven, Delft. Hoewel het al een aantal weken vrij rustig is, was de lunch gezellig en is het borreluur aan. Ondanks de adviezen om meer thuis te blijven, is het café voor driekwart gevuld. “Ik heb het restaurant wel gewoon opgedekt, hoor.” Kim loopt de trap af en kijkt Maureen aan. “We hebben wel nog wat reserveringen staan.” Maureen knikt, terwijl ze een wijnglas poleert. Normaal kan ze nooit glazen poleren rond deze tijd op de avond. Het is een rare dag. Britt hoefde helemaal niet te komen vanavond van Kim. Als Ella twee biertjes neerzet op het entresol, lijkt het net een normale zondag. Niettemin hangt er een bijna tastbare deken van onzekerheid in de lucht.

Maureen zet haar telefoon op de bar, want de persconferentie is net begonnen. De scholen dicht, vanaf morgen al! Dan zullen wij ook niet open gaan morgen, voorspelt Kim. “Het zijn ingrijpende tijden…” klinkt de stem van minister Slob. Dan gaat het woord naar minister Bruins. Hij vertelt ons over de verlenging van de maatregelen tot en met 6 april en over de aanvullende maatregelen. “Alle eet- en drinkgelegenheden in Nederland sluiten om 18 uur vandaag de deuren en blijven dus tot en met 6 april gesloten.”

Het is alsof het collectieve hart van het werkende personeel gezamenlijk een slag overslaat. Alle horeca sluit vanaf 18 uur vandaag de deuren… Wat?! De heer Bruins noemt nog iets over sauna’s, seksclubs en coffeeshops, maar niemand hoort het. Die zullen ook wel dicht moeten.

De telefoon gaat. Het is Marije: “Ik kom er nu aan.”

Dat is het dan. Over 20 minuten moet de Wijnhaven dicht zijn. Voor Kim, Maureen en Ella zit er dus niets anders op dan alle tafeltjes langs gaan. Er is gelukkig veel begrip. Het stel aan tafel 10 legt twee keer zoveel fooi neer, want “jullie krijgen het al zwaar genoeg.” De vrouw aan tafel 17 wenst ons allemaal sterkte. Tegelijkertijd proberen de heren aan tafel 14 nog een rondje bier te bestellen. “Nee, echt niet,” houdt Kim vol. Het café moet écht leeg. “Kom, we kunnen nu nog snel naar de coffeeshop,” besluiten de mannen.

En weg zijn ze. Met een zwaar hart sluit Maureen de deur. “Nou, dat was het dan,” verzucht ze met een verslagen blik.

“Nee,” zegt Marije. “Nu begint het pas.” Haar ogen fonkelen van ontsteltenis, maar haar gezicht staat vastberaden. We geven ons niet gewonnen, lijkt ze uit te stralen. “Maar we zijn dicht…” zegt Ella.

“De deur is dicht. Maar de Wijnhaven niet.”

Vond je dit leuk om te lezen? Juliska schrijft vaker columns, die kun je hier vinden. 

Column van Chantal: ‘Doe mij maar een anderhalve-meter-cursus’

“We moeten ons opmaken voor de anderhalvemetersamenleving” is en blijft voorlopig de boodschap van het kabinet.  Die anderhalve meter dat ben ik, 1.54 cm om precies te zijn. Toch heb ik moeite om die afstand in te schatten. Wat mij betreft mag die anderhalve- meter- cursus snel komen.

Voor het eerst in vijf weken fietste ik naar de stad omdat ik iets moest halen bij de HEMA. Het eerste stoplicht dat ik tegenkwam vond ik al een puzzel. Normaal raakte ik gewoon het knopje aan om groen licht te krijgen, nu aarzelde ik en liet vervolgens snel mijn hand in mijn mouw glijden om daarna te drukken. Volgende keer handschoenen aan?

Ik vervolgde mijn weg en kwam terecht op de Brabantse Turfmarkt waar er met tape getracht was om aan te geven wat de loop- dan wel rijrichting is. Ik fietste rechts dus dacht, ha eitje ik ga die afstanden gewoon rocken. Toen kwam er een tegenligger op de fiets en raakte ik de kluts kwijt. Hij moet toch aan de overkant fietsen? Of toch niet? Ik begreep het zelf niet eens. Ik noch die fietser rockte iets van het ‘nieuwe normaal’.

Ik fietste door naar de HEMA. Dacht ook daar drie keer na waar ik mijn fiets zou parkeren want die ander-halve-meter hè. Eenmaal binnen voelde het alsof ik in een game, die mijn zoon zou kunnen spelen, terecht kwam inclusief het commentaar van gamende gamers. “Pas op, een shopper van rechts. Houdt afstand. Check het pad met sokken op links, er komt iemand uit. Schiet op de bezoeker voor je (grapje natuurlijk)”. Ik hou van de HEMA maar zo winkelen geeft geen vreugde. In recordtijd had ik mijn mandje gevuld en de boodschappen zelf gescand. Ik fietste keurig aan de linkerkant terug naar huis.

Als ik in de avond met mijn man ons rondje loop, merk ik dat ik niet de enige ben die het lastig vindt om in te schatten hoeveel afstand je moet houden. Mijn man vindt dat ik niet zo moet zeuren en zegt, “Het is heel simpel, als iedereen volgens de klok loopt, gaat het vanzelf goed.” Als hij gelijk heeft, dan hebben veel mensen nooit goed klok leren kijken. Onze wandeling is veranderd in een heus trimparcours waarbij je steeds links, dan weer rechts moet om de rest te ontwijken. Nu we langer thuis moeten blijven, heeft iedereen meer behoefte aan frisse lucht vlakbij huis en zo wordt ons parcours steeds drukker. We houden vol en plannen onze wandeling steeds later om contactmomenten zoveel mogelijk te vermijden.

Die anderhalvemetersamenleving is er al. Het is nog even wennen maar met wat aanpassingen hier en daar komen we een heel eind. Mijn man legt me af en toe even overdwars zodat we altijd en overal de juiste afstand kunnen bewaren.

Chantal schrijft wekelijks columns voor indebuurt Delft.

Lees meer:

Column van Chantal: ‘Ik heb het gevoel alsof ik in Groundhog Day ben beland’

Vanaf 13 maart heb ik het gevoel alsof in mijn eigen Groundhog Day ben beland. Groundhog Day is een ...
owee 2019 datum

OWee 2020 in Delft: dit is de status

Normaal gesproken staat Delft tijdens de OWee volledig op haar kop. Er komen dan namelijk honderden ...
Slechtvalken

Wil je zien! Er zijn baby-valkjes geboren in Delft

Wist je dat er in de toren van Bouwkunde baby-valkjes zijn geboren? Al voor het vierde jaar op rij n...

Check dit! Deze escaperoom zorgt voor spanning tijdens de quarantaine

Door de coronamaatregelen zijn ook de escaperooms gesloten. Voorlopig dus geen verwoede pogingen om ...
Pagina 1/4
⟵ swipe swipe ⟶

Meer over

Delftenaren

adv.