Delft

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Column van Chantal: ‘Ode aan de vakkenvullers’

Door Chantal Deen 27 maart 2020

‘Hier voor jou omdat je zo goed werk doet in deze rare tijd’, zegt een jonge vrouw tegen mijn dochter (18) terwijl ze haar een briefje van tien euro wil toestoppen. Dat mijn dochter aangeeft dat ze niets mogen aannemen van klanten wuift ze weg. ‘Koop er maar iets leuks voor’.

Zowel mijn dochter als zoon zijn vakkenvuller, tot voor kort het beroep dat qua waardering niet echt een tien scoorde op de klantenladder. Maar door het coronavirus is daar verandering ingekomen. Vanaf het moment dat handen schudden uit den boze was, werden de supermarkten zeep technisch leeggeroofd. De vakkenvullers wisten niet wat ze overkwam. In het begin werd er lacherig over gedaan en dachten ook zij dat het wel over zou waaien. Niet dus!

Van vakkenvuller naar verwachtingsmanager

De tweede stap was het massaal inkopen van wc- papier. Vaak kwam mijn dochter Sofie thuis met verhalen dat de pakken gewoon uit haar handen werden gegrist, niemand was erop voorbereid. Zij werd van vakkenvuller een verwachtingsmanager als het ging om pasta, bonen en eieren. Avond op avond moest zij klanten teleurstellen dat er (nog) geen nieuwe lading was binnengekomen en helaas, ze hadden ook niets achter liggen. Ze werd niet altijd even netjes behandeld als ze weer eens nee moest verkopen. De klanten werden steeds inventiever en wisten op een moment gewoon de tijden van de wagens die de winkel komen bevoorraadden. Ondanks het gehamster van de klanten (of misschien wel dankzij) kwamen alle vakkenvullers keurig opdagen en wilde iedereen wel een extra dienst draaien. Mijn kinderen werk(t)en lange avonden om te zorgen dat de hele winkel weer was gevuld, terwijl om hen heen mensen niesten en kuchten. Van de anderhalve meter was die eerste periode nog geen sprake.

Ode aan de vakkenvullers

Een vriendin van mijn dochter (kassière bij een supermarkt) vertelde dat één klant eerst eens heerlijk in haar handen hoestte om vervolgens met diezelfde handen haar boodschappen op de band ging zetten. Dit is ook buiten een epidemie ook ranzig, maar dat terzijde. Het meisje wist van gekkigheid niet hoe ze haar eigen handen ongeschonden door het scanritueel moest krijgen. Natuurlijk heb ik ook weleens gedacht, is het nou wel zo verstandig dat ze daar nu werken? Maar ik kan ze ook niet thuis vastbinden en dat zou ik ook niet willen.

Ik ben trots op mijn beide kinderen en alle andere vakkenvullers, dat ze daar waar het kan de vakken vullen tot in de nok. Natuurlijk levert het ook een zakcentje op, maar ze doen het toch maar. Dank aan de vrouw van het tientje, die ook zag dat ze hard werken om ervoor te zorgen dat al die eieren, wc-papier, pasta, bonen, pastasauzen en weet ik niet wat er nog meer in de schappen terechtkomt. Ode aan de vakkenvullers dat ze elke dag in dag uit voor ons staan te vullen, nu gelukkig met anderhalve meter afstand.

Als ik aan mijn zoon vraag of mensen nog steeds onvriendelijker zijn in de winkel, zegt hij, ‘Nee, mensen zijn juist liever voor elkaar. Dat waardeer ik wel.’ Laten we dat vooral zo houden, zodat we deze ongelofelijke rare en onzekere tijd een keiharde trap onder zijn achterste kunnen geven.

Lees ook

Column van Chantal: ‘Wil je mensen helpen? Deze initiatieven zijn er’

‘Chantal, in verband met het coronavirus en de daaruit voortvloeiende maatregelen, zal het koffie sc...

Column van Chantal: ‘Het klein verzet van Mies (101) zorgde voor grote impact in WO2’

“Sorry, ik moet nog even ontbijten. Het is per slot van rekening mijn vrije dag” zegt Mies Warffemiu...

Meer over

Column

adv.