Delft

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Column van Chantal: ‘Ik heb het gevoel alsof ik in Groundhog Day ben beland’

Door Chantal Deen 15 april 2020

Vanaf 13 maart heb ik het gevoel alsof in mijn eigen Groundhog Day ben beland. Groundhog Day is een film waarin een journalist dezelfde dag keer op keer beleeft, net zolang totdat hij heeft geleerd van zijn fouten, (het blijft Hollywood) pas dan doorbreekt hij de tijdloep waarin hij gevangen zit. Mijn dagen slijt ik niet in de Verenigde Staten maar in Delft. Elke dag is hetzelfde, de routine gelijk aan die van de dag ervoor en ik weet nu al wat er morgen komt. Dat komt door het thuisblijven, maar ook omdat ik al een tijdje ziek ben.

Een paar dagen voor de lockdown (9 maart jl.) ben ik thuisgekomen met griepverschijnselen. Ik heb geen koorts maar ik hoest wel en heb ook last van een branderig gevoel in mijn long. Ik ben niet zo’n fan van mijn diagnose googelen maar dit keer waag ik het erop. In die tijd (we hebben het over vier weken geleden hè) wisten we nog niet veel en mocht je spreken van ‘mogelijk’ corona als je én hoge koorts had (boven de 38 graden) én je extreem benauwd was. Ik had gelukkig last van geen van beide. Uitzieken dan maar. 

Volledige voorspelbaarheid

Mijn dagen rijgen zich aaneen en soms weet ik echt niet wat voor een dag het is. Omdat mijn hoest-en longklachten aanhouden, besluit ik voorlopig binnen te blijven. ‘Moeten mijn man en kinderen nou ook binnen blijven?’, vraag ik aan mijn huisarts, een week na de lockdown. Nee, zolang ik geen koorts heb is dat niet nodig. ‘Heb je contact met iemand gehad die in China is geweest?’, vraagt mijn huisarts nog. Manlief heeft inderdaad contact gehad met een meisje die hij bijles gaf waarvan de moeder stewardess is en, je raadt het al, zij is in China geweest. We besluiten contact met haar op te nemen. Ja, ook zij heeft dezelfde klachten als ik. Nou, dan weten we waarschijnlijk of misschien waar wij het van hebben. Want dit alles blijft giswerk.

De tijd verstrijkt in volledige voorspelbaarheid. Ik sta op, ontbijt, douche en schuif achter mijn bureau. Tijdens de lunch smeer ik een boterham en eet die achter mijn computer op. Tegen vijf uur/half zes sluit ik mijn computer af en maak me op voor het avondeten. Als het donker is, lopen manlief en ik ons rondje in de buurt (wat we al een jaar of tien doen alleen nu wat vaker). Bij thuiskomt maak ik de laatste cappuccino (het zijn er tegenwoordig wel vier per dag) en binge wat ik bingen kan op Netflix. Ik val in slaap en word de volgende dag weer wakker. ‘It’s Groundhog Day!’ oftewel mijn dag verloopt exact hetzelfde als die van de dag ervoor.

Zeker weten doen we het niet

Op 8 april is mijn man mijn gehoest en gejammer zat en eist dat ik de huisarts weer bel. Door mijn medisch verleden (borstkanker) adviseert de huisarts een longfoto te laten maken en bloed laten prikken. Het ziekenhuis lijkt wel een spookhuis als we aankomen. Vanwege mijn klachten mag ik een mondkapje op, voor het geval dat. Ik voel me net een melaatse, iedereen staart en denkt er het zijne van. Gelukkig is er op macroniveau op mijn longen niets te zien en de bloedwaardes zijn dik in orde. Ik ben niet getest op corona vanwege de tekorten aan testen en de nog onbetrouwbare bloedtesten. De huisarts zegt, ‘Het kan zomaar corona zijn, zeker weten doen we het echter niet. Je bent niet meer besmettelijk, als je het hebt, want dat ben je drie dagen voordat je ziek wordt en twee weken daarna’. Mijn incubatietijd zit er weliswaar op maar de klachten zijn nog niet weg. Ik blijf voorlopig nog maar even binnen totdat ik weer opgelucht adem kan halen. 

Helaas is deze pandemie geen Hollywood productie en doorbreek ik de tijdloep niet met extreem goed gedrag (was het maar zo’n feest). Hoe we het wel kunnen doorbreken? Thuisblijven (indien mogelijk), handen wassen, repeat en hopen op een doorbraak die de uitbraak remt en langzaam laat uitdoven. 

Hou je haaks allemaal en blijf, daar waar kan, gezond.

Meer over

Column

adv.