Delft

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Column van Chantal: ‘Het is leven tussen hoop en vrees’

Door Chantal Deen 14 januari 2021

Vroeger schoot ik direct in de gordijnen als ik werd afgesneden door een fietser op de verkeersader bij het station, nu zet ik mijn allerliefste glimlach op. Omdat het een van de weinige mensen buiten mijn bubbel is die ik echt zie. Zelfs de groene huurscooters storen me niet meer. Ik vind hun groene dekens die over de scooters zijn gedrapeerd (tegen de kou) zelfs aandoenlijk. Tegelijkertijd is de lockdown weer verlengd, trekt mijn puber zelfs weer een broek aan tijdens zijn online les en komen de buren steeds later hun bed uit. Het is het leven tussen hoop en vrees.

In mijn omgeving zijn al een aantal bekenden gevaccineerd. Gekscherend roep ik dat ze altijd mijn groepsimmuniteit mogen zijn. In een verzorgingstehuis in Voorburg is een bewoner kort na de tweede lockdown, uit een raam gesprongen. De persoon kon de eenzaamheid niet meer aan, dat breekt mijn hart. Ik was net weer lekker op de vrijwilligersdreef in mijn verzorgingstehuis, maar ook zij sloten weer de deuren voor extra handjes, omdat corona geen genade kent. Hoop en vrees wisselen elkaar in een rap tempo af.

Genieten en zorgen maken

We genieten steeds vaker van een diner van Hanno of Malée aan onze eigen eettafel en beloven plechtig na het tweede glas wijn om na corona vaker uit te gaan eten. De borden aan de gevels van horecapanden, ‘Zonder aanvullende steun waarschijnlijk binnenkort te huur,’ stemmen mij niet positief. Ik wandel me de rambam en kan na elke 100 meter in de stad een koffie to go halen. Het begrip hoe lang rek ik de verkoop van een oliebol komt via de Diamanten Ring voor mij als geroepen (mijn diëtiste denkt daar helaas anders over). Ik vrees dat Rays Brandstore en No13 geruisloos voorgoed dit jaar hun deuren gaan sluiten. Zij hadden hun hoop vast op een spetterend afscheid gevestigd.

Licht aan het eind

Een avondklok. Dat iedereen nu gedag zegt ook al ken je ze niet. Nog niet naar school kunnen. Spontane gesprekken met stadsgenoten. De Britse variant. Lokale ondernemers zoals Groene Vingers, die je bestelling zelf komen bezorgen. De Zuid-Afrikaanse variant. Een online pubquiz. Mijn dochter die weer een tentamen in haar slaapkamer mag maken. Nog maar eens een online pubquiz. Sportscholen die dicht moeten blijven. Winkel etalages kijken. Een gepland evenement dat het levenslicht niet krijgt te zien. Kunstige initiatieven van Uit de kunst in de stad.  Ik zou bijna het licht aan het einde van de coronatunnel vergeten. Maar ik vrees dat het nog wel even duurt voordat we ons aan dat licht kunnen laven. 

Ik hoop op betere tijden voor iedereen. Wat rest is de moed erin houden.

Lees ook

Column van Chantal: ‘We laten 2020 achter ons, op naar nieuwe klaagstukken’

Het is even aftellen, maar dan hebben we een spiksplinternieuw jaar te pakken. Het jaar 2020 laten w...

Column van Chantal: ‘Klinkt gezapig, maar waar: naar elkaar omkijken is meer dan ooit van belang’

"Weet je eigenlijk wel mam, hoe hoog jij die lat legt voor mij? Met je positieve kijk op alles", zeg...

Column van Chantal: ‘Als je goed kijkt, vind je vanzelf overal lichtpuntjes, mensen!’

Onze puber (16) mag de komende week weer online naar school. Er zijn te veel coronagevallen in de bo...

Column van Chantal: ‘Dit kun je doen als je huisdier vermist is in Delft’

Onze kater Pip verliet op dinsdagavond 17 november in depressieve toestand ons huis. Wat volgde was ...

 

Meer over

Column

adv.