Delft

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Column van Chantal: ‘De tevredenheid van de mensen in het verzorgingstehuis, heb ik bij mijzelf gemist’

Door Chantal Deen 25 augustus 2020

“Chantal! We hebben goed nieuws! Je mag weer aan de vrijwilligers-slag in het verzorgingstehuis. Alleen één dingetje, je schenkt geen koffie meer. We hebben iets anders voor je. Kun je ook op zondagavond, elke week? Dat zou super fijn zijn. Kunnen we elkaar snel live spreken?’, was getekend Ada, mijn contactpersoon bij verzorgingstehuis Lindenhof in Delft.

Ik hoef jullie niet te vertellen dat de deuren van menig verpleeg- en verzorgingstehuis de afgelopen zes maanden afgesloten waren voor de buitenwereld. Alleen gediplomeerd personeel mocht erin. Alle vrijwilligers moesten in de coulissen wachten totdat de situatie zou verbeteren. Stukje bij beetje zijn de deuren open gegaan. Eerst voor directe familie en later ook voor de kringen daarom heen. Eindelijk mogen de vrijwilligers nu ook aan de slag maar die liggen momenteel niet voor het oprapen. De meeste vrijwilligers zijn zeventig jaar of ouder en laten juist zij ook tot de kwetsbare groep behoren.

Ze moesten wel

Met dit gegeven in mijn achterhoofd fiets ik op een warme zomerse dag naar de Lindenhof. Ada wil me wel omhelzen (deed ze niet hoor), zo blij is ze om mij te zien. De laatste keer dat we elkaar zagen, trad PaulFrank buiten op om de bewoners een muzikaal hart onder de riem te steken. Er is in de tussentijd veel gebeurd. Zeker vijf bewoners zijn bezweken aan het coronavirus. De eerste periode was het heftigst, vertelt Ada. Ze hadden geen of niet genoeg mondkapjes en daardoor kon de veiligheid voor zowel bewoners als personeel niet gewaarborgd worden. Als je weleens voet in een tehuis hebt gezet, zul je begrijpen dat het verschrikkelijk moet zijn geweest om met minder handen, geen mondkapjes of andere bescherming te zorgen voor mensen die al zo kwetsbaar zijn. Ik moet een traantje wegpinken terwijl ik haar verhaal aanhoor. Toch hebben ze zich er doorheen geslagen, ze moesten wel.

Tevredenheid

Normaal schonk ik koffie op vrijdagavond voor alle vier verdiepingen van het verzorgingsgedeelte van de Lindenhof. Om kruisbestuiving te voorkomen, hebben ze een andere opzet gemaakt. Of ik elke zondagavond op één verdieping wil helpen met de broodmaaltijd en dan ook wil voorlezen of spelletjes wil doen met maximaal zes bewoners? Het voelt alsof ik met mijn bijdrage een druppel op de gloeiende plaat ben, dus natuurlijk zeg ik ja.

Buiten op het terras voor de Lindenhof drink ik nog een kop koffie samen met Ada en nemen we de details door. Om mij heen zitten bewoners te genieten van de buitenlucht ondanks de warmte. Als ze een ijsje uitgedeeld krijgen is de vreugde compleet. In stilte eten ze zichtbaar tevreden de koude versnapering op. Die tevredenheid heb ik de laatste tijd bij mezelf gemist. In mijn hoofd heb ik best weleens geklaagd over het feit dat we niet op kantoor kunnen werken, niet ver op vakantie kunnen gaan of geen concert mogen bijwonen. Al die zaken lijken zo onbelangrijk nu ik hier zit. Ik heb de vrijheid om het huis uit te gaan, zij hebben dat maanden niet gehad. Wat zeur ik nou?!

Hoe vrijwillig ben jij?

Ik neem afscheid van Ada en we spreken af dat ik in september start. Niet veel later krijg ik alle regels over ventilatie, mondkapjes op- en af, handschoengebruik en het opvolgen van de instructies van het verplegend personeel binnen per mail. Mijn bezwaar om elke week te komen, verdwijnt als sneeuw voor de zon en ik verheug me op het komende samenzijn. Wat zijn drie uurtjes per week nou? Juist, bijna niets.

Heb jij tijd over en zin om de bewoners van de Lindenhof of een ander verzorgings- of verpleegtehuis te verblijden met jouw vrijwilligheid? Neem dan bijvoorbeeld eens contact op met de Pieter van Foreest stichting. Je wordt er niet rijk van, wel gelukkiger.

Lees ook

Column van Chantal: ‘Fijne zomervakantie en meer ruimte toegewenst!’

Drie maanden geleden zaten we (bijna) allemaal braaf thuis onze quarantainetijd te vullen met breien...

Column van Chantal: ‘Afval scheiden voor pubers en andere hardnekkige afvalscheidings-ontkenners’

"Chant, we moeten die kinderen duidelijk gaan uitleggen wat waar in moet. Anders weten ze ons te vin...

Column van Chantal: ‘Fietsen met alle 1.5-meterregels, ik snap er niets meer van’

Nog geen maand geleden fietste ik onbekommerd door Delft. Door de lockdown waren veel winkels dicht,...

Meer over

Column Corona

adv.