Delft

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Column van Chantal: ‘De kroeg: ik kreeg er m’n eerste zoen, leerde over het leven en ontmoette er m’n man’

Door Chantal Deen 15 oktober 2020

De beste ideeën worden er op een bierviltje geschreven. Je leert er vrienden voor het leven kennen. De wereld ziet er daarbinnen net iets rooskleuriger uit. Daar geloof je dat het goedkomt met de mensheid. Die stomme collega blijkt daar, tijdens de vrijmibo, enorm mee te vallen. Leeftijd is daar alleen maar van belang tijdens het bestellen. Ik heb het hier natuurlijk over de kroeg. Je weet pas wat je hebt als het er (tijdelijk) niet meer is. Daarom hier mijn ode aan de kroeg.

Vroeger (jaren tachtig) was je een bar- of een discotype. Ik hou van dansen, maar nog meer van ouwehoeren dus die keuze was snel gemaakt. In mijn tijd kon je als vijftienjarige gewoon een glas bessenjus (of vier) bestellen in de kroeg. Dat ik daar uiteindelijk krankzinnig van over mijn nek zou gaan, is een ander verhaal. De kroeg was een plek waar ik samen met mijn klasgenoten en vrienden alles besprak. Het was onze huiskamer zonder het alziende oog van onze ouders. Ik kreeg daar mijn eerste zoen en liep er zeker twintig blauwtjes. Ik heb daar een terras vol mensen weten te boeien met mijn Urbanus imitatie. Ik heb daar mijn liefdesverdriet verwerkt en ben daar uiteindelijk volwassen geworden. Toen ik op mijn twintigste naar een andere stad verhuisde, was de helft van de barinboedel door mijn jarenlange bezoek wel afbetaald.

Nu moeten wij wachten

Kroegen heb je overal en in Delft al helemaal. Na wat proeverijen in verschillende kroegen bleef ik steeds vaker in de Wijnhaven hangen. Daar heb ik mijn man leren kennen, aan de ronde tafel rechts bij binnenkomst. Daar hebben we geflirt en elkaar het hof gemaakt. Toen de deal van een relatie was bezegeld, bleven we terugkomen naar onze inmiddels stamkroeg. We maakten kennis met andere bargasten en spraken tot diep in de nacht over levenszaken. Hoe later het werd, hoe dichter we bij elkaar stonden om elkaar te overtuigen van ons nieuwe gelijk. Al lallend vertelde ik mijn geniale ingeving met verve en spuugde er waarschijnlijk ook nog een beetje bij. Man man, wat voelde ik me dan onoverwinnelijk en intens gelukkig. Alles klopte daar en de wereld erbuiten kon wachten. En nu moeten wij wachten. Wachten tot de grote superspreaderstorm weer gaat liggen.

Lieve kroeg, hou moed en voordat we het weten, staan we weer zij aan zij aan jouw bar te praten over die tijd dat we in lockdown gingen. Dan heffen we het glas en spreken de wens uit om dat nooit meer mee te hoeven maken. Mensen houden nou eenmaal van mensen. Daar drink ik op, proost!

Lees ook

Column van Chantal: ‘Kerstvoorpret komt extra vroeg dit jaar, en dat is maar goed ook’

Kerstliedjes in de zomer, ik draai ze gewoon. In mijn tuin hangt de kerstverlichting het hele jaar d...

Column van Chantal: ‘De afgelopen maanden bestond vooral uit reizen naar ‘hoogtepunten’ in Delft’

Voor mijn werk reis ik veel, naar het buitenland maar, de meeste tripjes leg ik in Nederland af. Dez...

Column van Chantal: ‘Ik was nog nooit zo blij met een nieuw schooljaar, maar het is wel extra spannend’

Nooit heb ik zo uitgekeken naar de start van een nieuw schooljaar. Mijn twee kinderen zijn weer bego...

Column van Chantal: ‘De tevredenheid van de mensen in het verzorgingstehuis, heb ik bij mijzelf gemist’

“Chantal! We hebben goed nieuws! Je mag weer aan de vrijwilligers-slag in het verzorgingstehuis. All...

Meer over

Column

adv.