Boswachter Floris: ‘Het Mastbos is de Efteling onder de bossen’

Door Susanne de Bruin 7 januari 2019

Floris Hoefakker is pas 23 en boswachter in Breda. ”Mensen verwachten een oude man met een baard en hoed. Vaak zijn ze heel verbaasd als ze horen dat ik boswachter ben.”

”Sinds kort heb ik wel de hoed, je moet toch je klassiekers kennen”, vertelt hij met een grijns. In zijn jeep rijden we door het drassige Mastbos richting het Vlonderpad. Soms stopt hij even om door zijn verrekijker te zien wat er tussen de bomen beweegt. ”Hier, in dit gebied vol jonge bomen, kun je nog weleens reeën tegenkomen”, wijst hij. Helaas hebben we deze keer geen geluk.

Eeuwenoude bomen

Floris is nu zo’n anderhalf jaar boswachter in Breda en kent elk bos op zijn duimpje. ”Wat het Mastbos zo uniek maakt? Het is meer dan 500 jaar oud en daarmee één van de oudste bossen van Nederland. Dat zie je aan alles, kijk maar naar de gigantisch oude laanbomen. Wist je dat elke laan zijn eigen naam en vaak ook zijn eigen sage heeft? Soms kom je ook nog walletjes tegen waaraan je kunt zien dat er hier is gevochten in de 80-jarige oorlog”. Bovendien ligt het dicht tegen de stad aan: ”Die ligging is ook heel bijzonder, het brengt veel toerisme met zich mee. Per jaar trekt het zo’n 550.000 unieke bezoekers. Dat is vergelijkbaar met populaire pretparken; eigenlijk is het Mastbos de Efteling onder de bossen.”

Naast het Mastbos neemt hij ook het Liesbos, Boswachterij Dorst, de binnenpolder van Terheijden, het Ulvenhouts Voorbos en de polders ter hoogte van de Haagse Beemden voor zijn rekening. ”Eigenlijk is Breda een heel groene stad, hier komt alles samen! Van eeuwenoude bossen tot poldergebieden en graslanden. Die veelzijdigheid maakt het zo leuk!” Die diversiteit zorgt ook voor bijzondere bosbewoners: ”Natuurlijk vind ik alle dieren belangrijk, maar soms kom je wel speciale dieren tegen. In de paartijd kleuren de mannetjes heikikkers bijvoorbeeld haast elektrisch blauw. Dat was gaaf om te zien hier aan het water bij de heide.” Ook de planten vindt Floris fascinerend: ”Er groeien zelfs vleesetende planten; zonnedauw. Op de blaadjes liggen kleverige, bloedrode druppeltjes waar de insecten op af komen. Ik vind het zo tof dat dat hier groeit.”

boswachter
Foto: indebuurt Breda

Voelt niet als werk

Als je Floris een paar jaar geleden verteld had dat hij nu boswachter in Breda zou zijn, had hij je waarschijnlijk niet geloofd: ”Maar dat komt omdat ik niet wist wat het beroep inhield. Net als de meeste mensen kende ik alleen het clichébeeld.” Tijdens zijn afstudeerstage bij Staatsbosbeheer leerde hij meer over het vak. ”Ik heb toegepaste biologie gestudeerd maar werk ook graag met mensen. Als boswachter ben je niet alleen bezig met het bos maar heb je ook veel contact met de bezoekers. Dat zorgt ervoor dat dit zo goed bij mij past. Het voelt eigenlijk niet eens als een baan, ik vind alles zo leuk om te doen!”

Zijn belangrijkste taak is het leefbaar houden van de natuurgebieden voor mens en dier. ”Natuurlijk willen we dat mensen genieten, maar we hebben ook een verantwoordelijkheid naar de natuur”, legt Floris uit. De Bredanaars vindt hij heel betrokken. ”Wanneer ik door de bossen loop, word ik veel aangesproken. Mensen vinden leuk om te weten wat er allemaal in het bos speelt, ze zijn heel geïnteresseerd.”

Voor zijn werk verhuisde hij van het Betuwse dorpje Kesteren naar Breda: ”Ik kan hier gemakkelijk aarden, de sfeer is goed. In het weekend ga ik graag de stad in, vooral de gebieden van Breda met veel diversiteit trekken mij aan. Gek genoeg werkt dat voor mij nu rustgevend, zoals het bos dat voor andere mensen is.”

Lekker leutig

Wel moest hij even wennen aan het Bredase dialect. ”Vooral aan de woorden die boeren gebruiken. Ik had nog nooit gehoord van ‘jot’ of ‘Bels’. En toen een mevrouw een keer zei hoe ‘leutig’ ze het voor me vond dat ik hier boswachter ben, voelde ik me zelfs een beetje in de maling genomen. Leutig, dat is toch een gek woord?”

De Bredase jongeren kan hij makkelijk verstaan, maar die komt hij niet zo vaak tegen. Via Instagram probeert hij hen te bereiken. “Ik vind het leuk om te laten zien wat ik allemaal meemaak. Soms ben ik al ’s morgens heel vroeg in het bos en beland ik op het beste moment op het mooiste plekje. Dan maak ik een foto, niet om te scoren maar om het te delen.”

Lees ook:

martijn meerwijk

Martijn stapte uit de harde mannenwereld: ‘Ik had geen emoties’

Met fragiele pianomuziek op de achtergrond, kletsen we op het station van Breda met Martijn Meerwijk...
station breda

Dit is het verhaal achter het meisje dat altijd op de piano bij het station speelt

Even wachten op Station Breda is allang niet meer erg nu daar die mooie zwarte vleugel staat. Als Ch...

adv.