Arnhem

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Merel Jansen: ‘het is nooit een vraag geweest wat ik later zou worden’

Door Janneke Siemes 10 januari 2020

Hoe ziet het leven van een kunstenaar eruit? Wij spraken Merel Jansen (29) over haar leven in Arnhem en kunst, over de clichés en geheime projecten. De Doesburgse kwam naar Arnhem voor ArtEZ en maakte haar studie af in Enschede. Een tweede studie bracht haar in Gent (BE) maar na enkele jaren keerde ze toch weer naar Arnhem. 

Indebuurt redacteur Janneke is helemaal weg van de werken van Merel op textiel. Nieuwsgierig naar haar verhaal over ‘het leven als jonge kunstenaar’ ging Janneke langs met haar camera en kladblok. Vergezeld met een kop thee en een lekker stuk taart begint Merel te vertellen over haar jeugd. Zij heeft van van kinds af aan geweten wat ze later zou worden. “Als kind schreef ik in alle vriendenboekjes en poëziealbums: ‘later wil ik kunstenares worden’. Mijn ouders hebben mij nooit gepusht of richting gegeven. Ik heb beelden waarop je mij als driejarige in een dikke winterjas buiten ziet staan, héél driftig te tekenen. Alsof er nooit een keuze gemaakt hoefde te worden,” zegt Merel lachend. Ze heeft haar creativiteit niet van vreemden. “Mijn ouders hebben ook altijd geschilderd en getekend, dus de penselen en potloden lagen binnen handbereik.

Nog nooit een hamer vast gehad

Het is dan ook geen verrassing dat de creatieve Merel na haar Havo start met de opleiding Product design aan ArtEZ. Toch besloot ze na anderhalf jaar te stoppen. “Ik werd opgeleid tot ontwerper, een gruwelijk zware opleiding. Ik was zeventien toen ik hieraan begon en dat was (achteraf) veel te jong! Als eerste opdracht moest ik een stoel maken, maar ik had nog nooit een hamer vast gehad. Probeer het maar eens! Een eigen ontwerp maken, het daadwerkelijk gaan maken, en er ook nog goed op kunnen zitten! Godzijdank was mijn buurman timmerman, anders was het was niet te doen.”

‘Ik miste het schilderen, ik was de jongste in mijn klas en ik miste wat levenservaring’

Een beklemmend gevoel

Merel voelde dat ze hier niet op haar plek was. Ik miste het schilderen, ik was de jongste in mijn klas en ik miste wat levenservaring. Als ik voel dat iets niet klopt dan wijzig ik mijn koers. Ik bezocht de open dag van ArtEZ/AKI en verkoos Enschede boven Arnhem. Deze school had (naar mijn mening) een betere sfeer. De AKI is één groot atelier, echt een warm bad! Drie jaar AKI vloog voorbij, misschien was het zelfs té kort voor Merel. “Dit klinkt misschien stom, maar een paar maanden vóór mijn eindexamen had ik een nieuwe techniek bedacht; schilderen met aquarel en tekenen met naald en draad. Met dit werk studeerde ik af. Daarna bekroop mij het gevoel dat ik deze techniek voor áltijd moest blijven gebruiken. Alsof dit voor de rest van het leven mijn signature was, een beklemmend gevoel.”

tekst gaat verder onder de foto’s>

De techniek waarmee Merel afstudeerde aan AKI. Foto: Merel Jansen
Eén van de werken waarmee Merel afstudeerde genaamd; ‘Timotheus' Foto: Merel Jansen
'Jonah' toen haar klasgenoot en nu haar partner. Foto: Merel Jansen

Met dit afstudeerproject maakte Merel een onuitwisbare indruk. De dame die haar eindexamen moest beoordelen heeft zélfs een gedeelte van haar werk gekocht. Haar meest bijzondere verkoop, zo vertelt ze opgewekt: “Ik verwachtte dat ze zou zeggen; ‘gefeliciteerd, je hebt je diploma’. Maar in plaats daarvan zei ze: ‘ik wil een gedeelte kopen’. Ik kan je niet uitleggen hoé blij ik was, alsof ik al mijn blijdschap voor een jaar in één keer gebruikte.

Géén rijbewijs maar een naaimachine

Dat allemaal omdat ze het aanbod van haar ouders af sloeg, zo legt Merel uit: “Mijn ouders wilde mij een rijbewijs cadeau doen, maar dat wilde ik niet. Ik wilde iets nuttigs en zei: ‘doe mij maar een naaimachine’. Eenmaal met de naaimachine op mijn studentenkamertje ben ik maar eens wat gaan proberen, ik had geen kaas gegeten van kleding naaien, maar stiksels zijn gewoon lijnen. Ik kon er dus mee tekenen. Zo is mijn eindexamen werk ontstaan.

tekst gaat verder onder de foto>

De werkbank van Merel Jansen
Fotocredits: Janneke Siemes

Koninklijke geheimen

Kunstenaar zijn is niet makkelijk in deze tijd, zo legt Merel uit: “Ik heb er een baan naast als de ‘constante’ in mijn maand. De huur komt ook elke maand, een verkoop van een werk niet altijd. Er gebeuren nu een heleboel goede dingen met mijn kunst maar dat betaald zich (nu nog) niet per maand uit. Het is ergens ook wel fijn dat het je niet makkelijk wordt gemaakt, zo wordt het kaf van het koren gescheiden, vind ik.”

Merels baan kwam op haar pad toen ze Textiel Ontwerp studeerde in Gent: ”Op de kunstacademies hoor je vaak dat het bijna onmogelijk gaat zijn om een baan te vinden in de kunsten. Ik werd daar kwaad om! Driftig speurde ik rond in Google en vond een vacature waarin letterlijk stond; gezocht kunstenaar, bij de Koninklijke Talens.  Ik kreeg deze baan en verhuisde terug naar Arnhem.” Merel werkt vier dagen in de week voor Royal Talens. Ze kan niet zoveel zeggen over wat ze doet, veel dingen zijn geheim. “Ik ben de verbinding tussen de kunstwereld en het bedrijf. Zij maken de verf, waar ik (en de rest van de wereld) mee schilder.

tekst gaat verder onder de foto>

Utrecht / Heerewaarden Foto: Merel Jansen
Sofa, man op de vloer. Foto: Merel Jansen
Fotocredits: Janneke Siemes

Spelen met huid

De overige dagen werkt Merel thuis aan haar kunstwerken. “Als ik thuis schilder maak ik langere dagen, dat is niet erg. Dit is wat ik het allerliefst doe!” Ze schildert nu op olieverf en durft sinds kort ook weer mensen te schilderen: “Er was een tijd waarin ik dit te veel heb gedaan, dan gaat het tegen staan. Er moet uitdaging in blijven zitten. Nu trekt het mij weer aan. Elk mens heeft een andere huid, iedereen heeft een andere kleur. Die rijkdom! Dunne huiden met zichtbare aders erin, donkere huiden of zieke huiden, echt fascinerend.”

‘In Arnhem heb je nog een paar smerige, viezige straten. Soms voel ik mij hier ook best onveilig op straat. Maar dit vind ik fijn, het houdt mij energiek en voelt zelfs aan als New York’

Arnhem voelt als New York

Van Arnhem naar Enschede, de grens over naar Gent en weer terug naar Arnhem. Wat trekt haar naar Arnhem? “Arnhem is thuiskomen, maar eigenlijk is het een héle maffe stad; je hebt er alles, en ook weer niet. Arnhem is geen grote stad, echt zo’n provinciestad, dat geeft een fijne sfeer. Ik heb liever dit dan de aangeharkte poppenkast in Amsterdam, dat is net de droomvlucht in De Efteling. Begrijp mij niet verkeerd, ik hou van Amsterdam! Maar in Arnhem heb je nog een paar smerige, viezige straten. Soms voel ik mij hier ook best onveilig op straat. Maar dit vind ik fijn, het houdt mij energiek en voelt zelfs aan als New York.”

Nieuwsgierig naar het werk van Merel? Haar doeken op textiel hangen op dit moment in Barneveld. Ze worden tentoongesteld in Museum Nairac en zijn hier te bewonderen tot 14 maart 2020. Voor andere tentoonstellingen kun je haar website bekijken. 

Lees ook:

De Groen in Arnhem: kunst kijken en gezond lunchen

Eindelijk gebeurt er iets met een van de pareltjes van de binnenstad. De oude 'dansschool' in de Wev...

Doe eens cultureel: Hier kun je Arnhemse kunst spotten!

Arnhem houdt van kunst en kunst houdt van Arnhem. We hebben prachtige standbeelden, graffiti en kuns...

adv.