Apeldoorn

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

KleinGeluk laat bewoners videobellen met familie: ‘We hebben samen zo hard zitten lachen’

Aangeboden door KleinGeluk 30 april 2020

Annelies de Graaf (54), welzijnsmedewerker bij woonzorgcentrum De Matenhof van KleinGeluk, zette met collega Yvonne een videobelsysteem op poten om bewoners en familie tijdens de coronaperiode met elkaar te verbinden. Het resultaat is een reeks aan ontroerende, korte en uitgebreide, grappige, soms wat ongemakkelijke contactmomenten. “De dochter van een bewoner had de tablet aan het hoofd van de tafel gezet. Zo zat die meneer gewoon bijna met zijn kleinkinderen aan tafel te eten.” 

Het gemis van regelmatig en fysiek contact met familie en vrienden is misschien wel nergens zo voelbaar als in alle zorgcentra waar ouderen tijdens de coronatijd geen bezoek mogen ontvangen. Annelies: “De familie kan bij KleinGeluk online een dossier inkijken, maar even praten met je vader of moeder en zien dat het goed gaat is zo belangrijk.”

Videobellen met familie

Annelies en haar collega Yvonne Robat begonnen daarom vier weken geleden, al snel na de eerste coronamaatregelen, met het ontwikkelen van een alternatief systeem om bewoners en hun familie contact te laten houden. Nu is er een app en een videoverbinding voor elke familie die daar gebruik van wil maken.

“De begeleiding is hierin erg belangrijk. Wij zitten erbij, starten het programma op, zetten hem neer zodat de bewoner de familie kan zien. Een gesprek valt soms stil, deze generatie is videobellen helemaal niet gewend. Dan help je het gesprek weer op gang. ‘Weet u nog, dat er gisteren een optreden was?’ Dan is het vaak ‘o ja’ en komt er weer een verhaal.”

Op afstand samen lachen

Annelies’ moeder heeft vergaande dementie en woont op Het Kristal, ook een woonzorglocatie van KleinGeluk. Zelf videobelt Annelies nu dus ook wekelijks met haar moeder. “Ik ben heel close met mijn moeder. We praten, lachten en dansten heel veel samen. En dementie is heel heftig, maar onze relatie blijft heel hecht. Het is alleen lijfelijker geworden, omdat ze dat nog voelt en ervaart.”

Des te moeilijker is het dan als dat fysieke contact niet kan. “Maar tijdens het videobellen voelt het alsof ik even naast mijn moeder op de bank zit,” zegt Annelies. Welzijnsmedewerker en collega Carla Blom begeleidt op Het Kristal het videobellen met de moeder van Annelies. “Carla en ik maken dan vooral heel veel grapjes. Daar moet mijn moeder altijd zo om lachen. Dan zitten we te slurpen met de koffie en ligt zij dubbel. Ik zie aan haar ogen dat ze het fijn vindt.”

‘Een meneer zei vorige week ‘mijn dochter is op visite geweest’.’

Intiem en fijn

Op locatie De Matenhof kan familie naast een wekelijks videogesprek ook op raambezoek komen. “Maar niet alle bewoners snappen dat. Die willen dat je binnenkomt, want je staat toch voor de deur? Als het voor meer verwarring dan vreugde zorgt moet je afwegen of het de bewoner wel gelukkig maakt. Daar gaan we steeds vanuit, maakt het de bewoner gelukkig om dit te doen?” Het videobellen biedt een veilig en vooral tijdelijk alternatief dat goed wordt ontvangen. “De bewoners bij mij op De Matenhof zitten in een heel ander stadium dan mijn moeder. Maar ook bij hen merk je dat ze het videocontact fijn vinden. Een meneer zei vorige week ‘mijn dochter is op visite geweest’. Dat geeft wel aan hoe intiem het voelt.”

Intiem. Zo ervaren de welzijnsmedewerkers van KleinGeluk die het proces begeleiden de videogesprekken zelf ook. “Je bent er natuurlijk continue bij. Het kan niet bij iedereen, maar als het veilig is probeer ik mensen tijdens het gesprek ook vijf minuten alleen te laten. Dan loop ik even de kamer uit, zodat mensen wat meer privacy hebben. Maar eigenlijk wordt er door iedereen heel positief gereageerd. En heb je er geen behoefte aan, dan is dat ook goed. Het is niet voor iedereen.”

Maatwerk

“We gingen eerst uit van een half uur videobellen per persoon. Maar dat is voor sommige mensen veel te lang, voor anderen te kort. Daar pas je je op aan. Opnieuw: waar wordt iemand gelukkig van? En wie weet blijven we dit na de coronatijd wel aanbieden. Misschien is dit ook wel gewoon de toekomst?” Het is even stil. Dan, lachend: “Maar zeker niet als vervanging van echt bezoek.”

Zolang kwetsbare ouderen tijdens de coronatijd in isolement leven blijft Annelies haar bewoners dus verbinden met hun familie en heeft ze mooie contactmomenten met haar eigen moeder. “Normaal kussen we elkaar altijd als we afscheid nemen. Nu geef ik haar en stevige pakkerd door met mijn mond helemaal op de camera te drukken. Zij doet dat dan ook en daar moet ze altijd zo om lachen. Vlak voor we ophingen hoorde ik haar tegen Carla zeggen ‘leuk toch?’. Carla vroeg me later nog ‘hoorde je dat?!’. Ze kan dat niet altijd uiten, dus dat doet me wat. Je moet hier echt voor het moment gaan.”



Deze bijdrage wordt je aangeboden door KleinGeluk. Meer over KleinGeluk ontdekken?

KleinGeluk

verpleeghuizen

Loolaan 1, Apeldoorn

Bekijk meer:verpleeghuizen

adv.