Vrijwilliger Karin steunde Theo toen zijn vrouw thuis wilde sterven

Aangeboden door De Kap 11 juli 2018

Karin Bos (53) werkt als vrijwilliger bij de terminale zorgafdeling van De Kap. In 2015 kwam ze bij Theo van den Dam (72) en zijn vrouw Truus terecht. Theo en Karin blikken terug op een heftige, maar bijzondere tijd.  

Hulpvraag

Truus was bijna haar hele leven pedicure in Apeldoorn. “Bijna 40 jaar lang, tot ze ziek werd,” vertelt Theo. “Mensen kwamen bij ons thuis, of ze ging op de brommer naar ze toe. Ze was altijd heel zorgzaam, als iemand pijn had ging ze er meteen heen. Iedereen uit de buurt kent haar daardoor.”

Maar bij Truus wordt slokdarmkanker vastgesteld en hoewel zij en Theo het daarna zo lang mogelijk met z’n tweeën proberen op te vangen blijkt er toch meer hulp nodig. “Truus zei: Je doet me toch niet naar een hospice hè?” vertelt Theo. “Ze was vooral bang dat we uit elkaar zouden moeten.” Naast het inschakelen van thuiszorghulp zoeken de twee ook contact met De Kap. Theo: “Want ik moest toch af en toe weg van huis om boodschappen te doen.” Zo komt vrijwilliger Karin voor het eerst in beeld.

Bijzondere band

Hoewel Truus in het begin nog afwachtend is over de hulp van De Kap, blijkt er al snel een klik te zijn tussen haar en Karin. Karin, met een achtergrond als stervensbegeleider in een hospice, doet al ruim 5,5 jaar vrijwilligerswerk voor de Kap. Als vrijwilliger bezoekt ze terminaal zieken, om de mantelzorger een paar uur per week te ontzorgen en de zieke te ondersteunen. “Je neemt in deze situaties als buitenstaander een hele afwachtende houding aan. Het is een heel intiem proces, want het is nogal wat om je deur open te zetten voor vreemden. Veel mensen hebben bij de eerste kennismaking nog de gedachte ‘we moeten hulp aanvaarden, maar zouden het liever alleen doen’. Je tast dus voorzichtig af of er een klik is, of ze het fijn vinden dat je er bent.”

Tussen Truus en Karin is die klik er vrijwel meteen. Karin: “Dat had de coördinator die ons destijds heeft gekoppeld heel goed aangevoeld. Ik merkte aan Truus dat ze het in het begin lastig vond dat ik haar moest helpen met dingen. Maar ik bleef zeggen ‘ik doe het heel graag voor je’, en toen was de weerstand snel weg. We kregen echt een bijzondere band.”

Vertrouwen

Karin zal Theo en Truus uiteindelijk vijf maanden lang, tot na de dood van Truus, blijven bezoeken. “Het was mooi om te zien dat het vertrouwen ook bij Theo snel groeide. Eerst bleef hij hoogstens twintig minuten weg om snel wat boodschappen te doen. Toen hij merkte dat alles goed ging kon hij ook rustig een hele middag naar de verjaardag van zijn kleindochter.”

“Ik denk dat Truus met Karin andere gesprekken had dan met mij,” zegt Theo. “Dus ik denk dat het goed voor haar was.”

“Truus zei wel eens: ‘Je bent letterlijk op mijn pad gekomen’.”

Luisterend oor

Karin en Truus brengen een groot deel van hun tijd inderdaad pratend door. “We zagen samen dat Theo zich wel ging redden, we hadden het over hoe de kinderen ermee omgingen. Ze nam mij mee terug naar het begin van haar leven en deelde belangrijke herinneringen. Ik vroeg haar of ze al over de uitvaart hadden gesproken. Ik denk dat het voor iemand die gaat sterven heel fijn is te ervaren dat er de ruimte is om te praten. En onze klik was zo goed dat we vanalles konden bespreken. Truus zei wel eens: Je bent letterlijk op mijn pad gekomen. Ze was ook altijd zo belangstellend voor mij en iedereen om haar heen. Tot het einde bleef ze vragen stellen. Ons contact heeft mij ook heel veel gebracht.”

“Karin gaf ook advies,” vertelt Theo. “Ze zei ‘wist je dat je Truus thuis mag opbaren?’. Dat wist ik eigenlijk niet.” “Dat ze in eerste instantie bij Monuta zou worden opgebaard vond ik helemaal niet passen bij Theo en Truus,” legt Karin uit. “Ik heb het voorzichtig gevraagd.” Truus blijft uiteindelijk tot de uitvaart thuis.

Ook hulp nodig?

Als Theo anderen die in een soortgelijke situatie zitten iets mee mag meegeven is het om zo vroeg mogelijk aan de bel te trekken. “Wij zaten lang met z’n tweetjes te klungelen. Mijn vrouw wilde niet dat het allemaal ging veranderen, maar toen ze Karin had geaccepteerd vond ze het juist heel fijn.”

“Als vrijwilliger,” zegt Karin, “heb je vaak geen actieve rol. Het feit dat je er bent, dat iemand weet dat hij veilig is en rustig kan slapen, is al genoeg. Je hoeft ook helemaal niet te praten. Soms merkte ik bij binnenkomst op: Truus, volgens mij ben je moe. Ga maar lekker liggen mijmeren. En dan was dat alles wat we die middag zeiden. Het toegelaten worden, dat is voor mij het allermooiste.”

Denk je dat je net als Theo en Truus de hulp van De Kap goed kunt gebruiken? De vrijwillige terminale zorg van De Kap is 24 uur per dag, zeven dagen per week bereikbaar. Op kantoortijden bel je met 055 529 55 20. Buiten kantoortijden kun je 06 516 013 20 bellen.

De Kap zorg

nu gesloten08:30 - 17:00

Regentesselaan 2-B, Apeldoorn

Bekijk meer:zorg