Moniek (52) was gehandicaptenverzorger en is nu baas van een koffiehuis: ‘Het blijft een vorm van zorg’

Door Natalie Polman 20 september 2019

Moniek Visser (52) runt sinds acht jaar koffiehuis Doppio aan de Korenstraat. Daarvoor werkte ze twaalf jaar lang in de gehandicaptenzorg. Totaal iets anders dus, hoewel beide volgens Moniek meer op elkaar lijkt dan je zou denken.

“Eigenlijk wilde ik bij de bereden politie”, begint Moniek Visser (52) haar verhaal, “maar ik was te klein. Je moest destijds minimaal 1 meter 70 zijn, maar ik ben 1 meter 65”, lacht ze. Dat plan ging dus niet door. Moniek kwam bij Schuylenburg te werken, het huidige ’s Heerenloo, met ernstig meervoudig beperkte mensen. “Die niet kunnen praten of lopen bijvoorbeeld.”

Ze bleek zorg “wel heel leuk” te vinden en heeft er dan ook tot op het laatst met veel plezier gewerkt. “Ook was het met jonge kinderen wel handig dat ik wisselende werktijden had. In het begin werkte ik ’s avonds en in het weekend, later, toen ze ouder waren, overdag.”

Ik Vertrek

Hoe leuk ze het werk ook vond, toch “kriebelde” er altijd iets. “Het tv-programma ‘Ik Vertrek’ vond ik altijd leuk”, vertelt Moniek, franchisenemer bij Doppio Espresso Apeldoorn, dat ze acht jaar geleden opende met haar man Charles. “Maar naar het buitenland gaan leek me veel te lastig. Je kunt het natuurlijk net zo goed in Nederland doen, zo dacht ik.”

Moniek besloot zich te oriënteren, samen met Charles. “Ik ben geen avondmens, dus wilde niet de avondhoreca in. Ook wilde ik het liefste in Apeldoorn blijven. We zijn een jaar aan het rondkijken geweest op zoek naar een geschikt franchisebedrijf, want bij een franchise hoef je niet het wiel opnieuw uit te vinden. Toen kwam uiteindelijk Doppio uit de bus.”

Toen ging het snel. “Half mei heb ik mijn baan opgezegd, begin juli zijn we opengegaan”, zegt ze. Zes weken draaide ze mee in een ander filiaal om alles te leren. “Ik bleek een snelle leerling te zijn”, zegt Moniek. Eenmaal aan de slag in haar eigen zaak ging het echter niet direct allemaal vanzelf.

‘De eerste paar jaar waren heel zwaar’

“We zijn tijdens de recessie geopend, dat kan ik niemand aanraden”, lacht ze. “De eerste paar jaar waren heel zwaar. We waren in die tijd zeven dagen per week open, mijn man en ik om en om op zondag, om genoeg omzet te kunnen draaien.”

Ook personeel aannemen bleek leerzaam. “Pas na een maand weet je of je de juiste persoon hebt aangenomen. Dat blijft een uitdaging.” Inmiddels hebben Moniek en Charles een team van acht dames bij elkaar, waaronder Moniek’s 21-jarige dochter Saskia. “Zaterdags na sluit gaan we altijd samen wat drinken en twee of drie keer per jaar met het team op stap, van de fooienpot.”

Afstand tot de arbeidsmarkt

Het lijkt een wereld van verschil, van werken in de intensieve gehandicaptenzorg naar baas van een koffiehuis, maar “het blijft een vorm van zorg”, aldus Moniek. “Vroeger vond ik het altijd al leuk om met bewoners pannenkoeken te bakken, te wandelen of te winkelen, dus dingen te doen buiten de ‘normale’ zorg om. In principe doe ik dat nu ook, mensen verzorgen.”

Maar ze doet meer. “We nemen het liefste altijd iemand aan met een afstand tot de arbeidsmarkt. Bijvoorbeeld via een jobcoach, met een rugzakje, een autist of een iemand met een Wajong. En dan niet voor de subsidie of zo, maar gewoon vast in dienst. Ik vind dat eigenlijk ieder bedrijf dat zou moeten doen. Je krijgt er namelijk energie van.”

‘Zorg zit in me en dat komt er hier weer uit’

Ze noemt een voorbeeld. “Er kwam hier vaker een jongen met een lichamelijk beperking koffiedrinken. Op een ochtend vroeg ik hem wat hij had. Hij bleek na een zwaar ongeluk met een quad, waarbij hij achterop zat, in coma te hebben gelegen. Toen hij weer bijkwam, moest hij alles weer leren, van praten tot lopen. Hij kwam vervolgens nergens meer aan de bak.

Ik vroeg hem of hij bij ons wilde werken en liet hem eerst een ochtend meedraaien. De volgende dag kwam hij terug en sindsdien werkte hij hier. We moesten allemaal extra hard lopen, maar we kregen zoveel energie van hem, het was zo’n leuke jongen. Het heeft zoveel meerwaarde. Het is dat hij nu niet meer in Apeldoorn woont, maar anders had hij hier denk ik nog steeds gewerkt.”

De aard van het beestje. “Zorg zit in me en dat komt er hier weer uit”, concludeert Moniek.

‘Het is nóg leuker dan ik dacht’

Acht jaar na opening hebben Moniek en Charles inmiddels helemaal hun draai gevonden. “Ik had het van tevoren niet gedacht, maar het is nóg leuker dan ik dacht. Ik dacht dat Apeldoorners veel stugger waren, maar dat valt reuze mee. ’s Morgens komen winkeliers uit de straat een bakje doen. We hebben veel vaste gasten en het contact met mensen is zo gezellig.

Ik haal hier zoveel voldoening uit, ik kan me niet voorstellen dat ik dit niet meer zou doen.”


Meer over Doppio Espresso Apeldoorn ontdekken?

Doppio Espresso Apeldoorn koffiebars

Nu gesloten09:00 - 18:00

Korenstraat 6, Apeldoorn

Bekijk meer:koffiebars

Ondernemer Uitgelicht

Ken jij een Apeldoornse ondernemer met een leuk verhaal? Laat het ons weten via [email protected].

Lees ook:

Huize Bloem, Hetty ten Hove en een aantal medewerkers

Hetty van theehuis Huize Bloem: ‘Dit had ik nooit durven dromen’

Wat begon als een hobby, is inmiddels niet meer weg te denken uit het pittoreske Lieren: Huize Bloem...
De Herenkapper

Marc van De Herenkapper: ‘Een barber shop, baarden, tattoos – dat wilden we juist niet’

Of je haardos nu toe is aan een complete make-over of je alleen komt voor een praatje en de puntjes,...
Derya Buitengewoon Ambtenaar Burgerlijke Stand

Trouwambtenaar Derya Özugur: “Ik wil dit tot mijn 100e blijven doen”

Alles is liefde. Als één spreekwoord op de Apeldoornse Derya van toepassing is, is dat het wel. Als ...
floriske

Floriske bouwde een moderne en stille(!) variant op de koekoeksklok

Op zoek naar een gave wandklok die géén geluid maakt? Floriske van Geest (40) ontwierp een moderne e...

adv.