Apeldoorn

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Liefje ontmoet in Apeldoorn: ‘Het was de eerste keer dat ik een avond weg mocht’

Door Natalie Polman 11 juli 2020

45 jaar geleden ontmoetten een zwerver en een haremmeisje elkaar op de trap van een Apeldoorns theater. Ze kusten. Nu is het koppel 39 jaar gelukkig getrouwd én heeft twee zoons. Klinkt als een sprookje? Dat is het niet. Het is het liefdesverhaal van Rob (62) en Carla (61). “Veel mensen vragen ons hoe we het volhouden, want we zijn zo verschillend.”

Carnaval 1975. De dan 15-jarige Carla maakt zich klaar om naar een carnavalsfeest in schouwburg Orpheus te gaan. “Ik had een harempakje aan”, zegt Carla met een brede glimlach, alsof ze de outfit weer voor zich ziet.

Diezelfde avond brengt de dan 17-jarige Rob, die destijds gezegend is met halflang haar, zich smeer aan in zijn gezicht. “Strohoed op, vieze schoenen aan”. Hij verkleed zich als zwerver. Want ook hij gaat naar hetzelfde feest. “Het was de eerste keer dat ik een avond weg mocht”, zegt hij met grote ogen. Carla: “Ik was vrijer, ging in die tijd ook al vaak dansen met vriendinnen in bijvoorbeeld De Groene Fles”, zegt ze met een twinkeling in haar ogen.

Flierefluiter

Wat beide pubers niet vermoedden, is dat die avond hun leven voorgoed zou veranderen. “Rob’s zus zat bij mij in de klas en zei al dat haar broer ook zou gaan. Daar dacht ik verder niet bij na”, zegt Carla. Die avond stapte Rob naar binnen. Zijn vrienden liepen linea recta richting trap om boven bier te halen. “Ik drink geen bier, maar liep ze achterna.”

Toen gebeurde het. “Jij moet Carla zijn”, zegt hij tegen haar. “Ja, ben jij de broer van Bianca?!”, reageert ze. Wat er dan wordt gezegd weten ze niet meer. “Ik vroeg haar ‘Mag ik je kussen?’, en toen gebeurde het. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt”, zegt Rob.

‘Ik vroeg haar ‘Mag ik je kussen?’, en toen gebeurde het. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt’

“Echt een geval van love at first sight” zegt Carla. En toch, na een paar eerste afspraakjes in onder andere het restaurant van de HEMA, twijfelde Carla. “Ik was een beetje een flierefluiter, dus ik wist niet zeker of ik me al moest binden. Maar mijn oma en een vriendin van me hadden hem gezien en vonden dat ik hem een kans moest geven. ‘Je gaat het niet uit maken’, zeiden ze. Daar hield ze zich aan.”

Dichter bij elkaar

Bij Rob thuis ging het niet zo van harte. “Mijn moeder had een vriendin van mijn zusje in voor mij bedacht. Het ging zelfs zover dat ze haar ’s nachts naar de zolderkamer stuurde waar ik sliep”, zegt Rob, zichtbaar geëmotioneerd.

“Toen het serieuzer werd en wij ouder werden, ging zijn familie in onze levens wroeten”, zegt Carla met een ergernis in haar blik. “En dingen over mij vertellen die niet waar waren.” Carla, die wegens eveneens lastige familieomstandigheden (“Met mijn stiefvader boterde het niet”) veel bij haar oma logeerde, ging daarom snel samenwonen met Rob. “Ik was 17 en hij 19.”

En zo bereikte Rob’s familie het tegenovergestelde van wat die wilde. “Het heeft ons alleen maar dichter bij elkaar gebracht”, zegt Carla. “Wij zullen ons nooit bemoeien met waarmee onze kinderen mee thuis komen”, zegt Carla over hun twee zoons, beide dertigers.

‘Toen het serieuzer werd en wij ouder werden, ging zijn familie in onze levens wroeten’

Vijf jaar na die eerste kus op de trap van Orpheus trouwden ze, in het oude raadhuis. “Zij vroeg wanneer we eindelijk gingen trouwen, dus ik kon niet meer op mijn knieën gaan”, zegt Rob semi-teleurgesteld. “Het was druk”, glundert Rob, “al mijn familie was er”. Carla: “Het feest was in Hotel Bloemink (het huidige Bastion Hotel Het Loo, red.), waar we ook sliepen en de volgende dag hadden we onze huwelijksreis naar Indonesië.”

Rob: “We stonden al op Schiphol en toen kwamen we erachter dat we onze paspoorten waren vergeten”, lacht Rob. “Toen heb ik mijn werk (Rob werkte destijds als taxichauffeur, red.) gebeld, die belde een collega, die de paspoorten haalde en net op tijd naar ons heeft gebracht.” Na dit stressmoment volgde een “heerlijke reis.” Rob: “We hebben het huis in Jakarta waar mijn vader is geboren opgezocht en gingen daarna naar Bali.” Carla: “Dat was dus bijna veertig jaar geleden, wij waren de enige Nederlanders daar.” Rob: “Op het witte zandstrand waar we slechts één Canadees tegenkwamen, staat nu een megahotel.” De twee hoeven er niet meer naar terug. “We willen dat beeld van toen vasthouden.”

Slechte prater

Rob noemt zichzelf een “slechte prater”. “Ik heb altijd geleerd dat ik mijn emoties bij me moet houden. Mijn vader was vroeger weinig thuis, ik had een gehandicapt zus waar ik op paste. Ik ben nog steeds heel behulpzaam en zeg zelden ‘nee’, dat merk ik nu ook bij mijn werk in de thuiszorg.” Carla vult aan: “Hij vergeet zichzelf weleens”. Rob: “Vroeger wilde ik niet eens op vakantie.”

Het lukt hem nu beter af en toe te ontspannen en tijd te nemen voor zichzelf. En Carla zorgt ervoor dat ze ook af en toe de deur uitgaan. “Daarin neem ik wel het voortouw”, zegt Carla. “Mijn ouders scheidden toen ik heel jong was. Toen sliep ik veel bij mijn oma. Als ik dan uitging met een vriendin hoefde ik niet op een bepaalde tijd thuis te zijn, ‘als jullie maar samen thuis komen’, zei ze. Daar hield ik me aan en aangezien zij mij dat vertrouwen gaf, gaf dat mij vertrouwen in mezelf. Je leert voor jezelf opkomen.”

Grappig toeval is dat zowel Carla als Rob bij Orpheus hebben gewerkt, Carla schonk er koffie en deed er twintig jaar de boekhouding, Rob werkte er 12,5 jaar als facilitair medewerker. “Het was heel erg leuk en alle collega’s waren ook leuk, vaak gingen we met z’n allen stappen.”

‘Veel mensen vragen ons hoe we het volhouden, want we zijn zo verschillend’

Nu werkt Rob dus in de thuiszorg en Carla halve dagen op kantoor en als kok bij De Passerel. “Tijdens de afwas praten we over hoe onze dag was”, zegt Rob. “We hebben bewust geen vaatwasser gekocht”, lacht Carla. “Doordeweeks kook ik thuis en Carla in het weekend”, zegt Rob. Dat hoeven ze niet te overleggen, net als wie er afwast of afdroogt. “Dat is het voordeel van lang samen zijn, het is een geoliede machine”, concludeert Carla.

“Veel mensen vragen ons hoe we het volhouden, want we zijn zo verschillend”, zegt Carla. “Maar ik denk dat het feit dat we tegenpolen zijn, dat het elkaar opheft. “De aantrekkingskracht is er nog steeds”, de magnetische kracht is minder”, zegt Rob. “Vroeger ging ik overal mee naartoe als zij wegging en andersom, nu kan ik ook heel goed even alleen thuis zijn als Carla op pad is. Als ze haar jaarlijkse meidenweekend met haar vriendinnen heeft, denk ik: ‘Yes, een lang weekend voor mezelf!'” Carla: “Als je altijd alles samen doet, heb je elkaar niks meer te vertellen. Zo blijf je ook met elkaar in gesprek”, zegt Carla.

Liefje ontmoet in Apeldoorn

Heb jij ook je liefje ontmoet in Apeldoorn en wil je daarover vertellen? Mail ons en we nemen contact met je op!

Lees ook:

uschi moris shalom liefje ontmoet

Liefje ontmoet in Apeldoorn: ‘Waarom kwam ik hier een broodje eten? Alles heeft een reden’

Een nieuwe zomer-rubriek op indebuurt Apeldoorn! In 'Liefje ontmoet in Apeldoorn' spreken we elke we...
liefje ontmoet in apeldoorn arjen irina

Liefje ontmoet in Apeldoorn: ‘Ze is zó anders dan andere vrouwen die ik ooit gekend heb’

In de zomerserie ‘Liefje ontmoet in Apeldoorn’ vertellen stellen over de ontmoeting op die ene plek ...
Erik Kamphuis Apeldoorn tattoo

Erik (52) heeft een grote Apeldoorn-tattoo op zijn arm: ‘Apeldoorn is mijn stadsie’

Toen Erik Kamphuis 15 of 16 was, pakte hij een naald, doop die in Oost-Indische inkt, en prikte daar...
zomer serengeti (1)

Vakantie in eigen stad: 7 x op deze terrassen in Apeldoorn waan je je in verre oorden

Op vakantie naar een verre bestemming zit er voorlopig niet echt in. Maar je kunt je ook op vakantie...
binnenkijken bij saphia

Binnenkijken bij Saphia: ‘Af en toe moet je ook genieten van wat het is’

Saphia van Baren (38) woont met haar man Remo (39) en kinderen Coco (8), Lola (5) en Joah (4) in Wou...

Meer over

Apeldoorners

adv.