Apeldoorn

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Hans Carras is volkszanger én ambulancebroeder: ‘Altijd maar door en door’

Door Natalie Polman 2 oktober 2018
hans carras
foto indebuurt

Hans Carras (52) is er maar druk mee: hij werkt sinds zo’n vijftien jaar voltijd als ambulancebroeder, maar hij is al evenzo lang een zanger van het Nederlandse levenslied. Hij vertelt over de wonderlijke combi.

De geboren en getogen Apeldoorner zong al van jongs af aan, maar puur als hobby. “In de voetbalkantine muziek meeblèren en zo.”

Bokser

Nee, het zingen is pas de laatste jaren een serieuze job. Hans deed iets heel anders. Hij was professioneel bokser. “Stond naast onder meer Arnold van der Leijde en Orhan Delibaş, trainde twee tot drie keer per dag.”

‘Ik kwam in een zwart gat’

Totdat het noodlot toesloeg. “Mijn hele ellebooggewricht was kapot. Ik kon van de ene op de andere dag mijn arm niet meer bewegen.”

Nadat hij er door specialisten bovenop geholpen was, kon hij wel zijn arm weer bewegen, maar het was einde bokscarrière. Hij was 27. “Ik kwam in een zwart gat.”

Van de hak op de tak

Vanaf dat moment stuiterde Hans het leven door. “Ik begon allerlei opleidingen, van de hak op de tak. Sportmassage, voetreflexmassage, reiki. Ik maakte ze wel af, dat wel.”

Uiteindelijk kreeg de ex-bokser een baan bij het oude slaaphuis van Omnizorg.”Een leuke en goed betaalde baan.”

‘Het is het mooiste werk wat er bestaat’

Maar nu is hij alweer vijftien jaar ambulancebroeder. “Daar ben ik ingerold. Een vriend van mij en mijn vrouw werkte als verpleegkundige op de ambulance en vroeg of het niet iets was voor mijn vrouw.

ADHD

Maar zij was net een nieuwe opleiding begonnen en wilde die niet afbreken. “Toen zei ik: waarom doe ik het niet?”

“Typisch ik”, zo zegt hij. “Mijn ADHD.” Zeven jaar geleden bleek hij het te hebben.
“Altijd maar door en door en altijd met anderen bezig, en dol op onregelmatigheid.”

Na drie dextro-amfetamine pillen per dag bouwde hij het spul af, totdat hij twee jaar geleden helemaal stopte met medicatie. “Alles stompt ervan af, ook het positieve.”

Nu voelt hij zich als een vis in het water, juist tijdens nachtdiensten. “Een negen tot vijf baan zou ik sowieso niet meer doen. Ik ben echt een nachtmens, terwijl ik als bokser altijd om vijf uur ’s morgens opstond.”

Uitleven

Het zingen biedt daarin de perfecte tegenhanger. “Het is een fijne ontspanning, ik kan me er helemaal in uitleven.

Samen met zijn maat Robbie Kee vormt hij het duo Super Hollands, waarmee hij het hele land doortrekt. “De boekingen stromen binnen, het gaat heel goed.”

‘De boekingen stromen binnen, het gaat heel goed’

Mensen vragen me weleens waarom ik niet stop met dit werk om me voltijds op de muziek te storten. Maar dan móet ik omzet maken, nu mág ik omzet maken.

Bovendien is dit werk leuk. Het is het mooiste werk wat er bestaat. Je komt altijd ergens anders, het is enorm afwisselend.”

Glimlach op de gezichten

Of hij nu zingt of op de ambulance rijdt, altijd komt zijn ‘verzorgende typje’, zoals hij het zelf omschrijft, tot bloei.

“Om een glimlach op de gezichten van de mensen te toveren, ook als je voor alleen een onkostenvergoeding in een bejaardentehuis staat te zingen. Of iemand uit het publiek plukken die helemaal in een hoekje staat weggedrukt, even letterlijk in de spotlights zetten.

Het mooiste van mijn werk is empathie, dat je je moet inleven in mensen. Zo is het begrijpelijk dat een vader van een meisje dat op de scooter is aangereden, naar zijn dochter toe wil. Zo’n man moet je dan niet krampachtig gaan tegenhouden.”

Hij noemt nog een voorbeeld. “Dat ik ooit een heel chagrijnige meneer die aan zijn hart was geopereerd, na een week aan het lachen kreeg, met een rode clownsneus op. Of dat ik een meneer die stervende was onderweg naar zijn hospice vroeg wat hij nog graag wilde doen.

‘Paleis Het Loo’, zei hij, ‘daar ben ik nog nooit geweest’, terwijl hij zijn hele leven in Apeldoorn had gewoond”. We zijn erheen gereden, legden de situatie uit aan de poortwachters en zo reed hij samen met zijn vrouw en dochters rond het paleis. Ze maakten foto’s en hebben gehuild.

Als ik ooit stop met dit werk, is het als ik zulke dingen niet meer zou mogen doen.”

Ben of ken jij een Apeldoorner met een goed verhaal?

Laat het ons weten! Misschien wordt hij of zij binnenkort Apeldoorner van de Week op indebuurt.

Jolanda Spoedeisende hulp Apeldoorn

Jolanda werkt op de spoedeisende hulp: “Het mooie vind ik dat je iemand op kunt vangen in een stressvolle situatie”

Elke dag belanden er gemiddeld 60 mensen op de spoedeisende hulpafdeling van Gelre Ziekenhuizen Apel...
roger slangen

Muziekverzamelaar Roger heeft zo’n 2.500 lp’s: ‘In een platenzaak voel ik me als een kind in een snoepwinkel’

Roger Slangen (50) uit Apeldoorn is in het bezit van ongeveer 2.500 platen en verzamelt al achtender...

adv.