Apeldoorn

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Buschauffeur Sandra twittert over haar baan: ‘Om de positieve kanten te laten zien’

Door Natalie Polman 4 augustus 2020

Het zijn momenteel woelige tijden voor buschauffeurs in de regio Apeldoorn. Eerst kwam corona en nu speelt er een aanbestedingsschandaal van haar werkgever Keolis. Met buschauffeur Sandra Peters (49) praten we vooral over de positieve kanten van haar baan, waar ze ook over twittert: “Ik denk dat we de mooiste lijnen van Nederland hebben.”

Mannenberoep

Wat allereerst opvalt: Sandra is een vrouw en daarmee nog steeds in de (ruime) minderheid. “Van de 220 chauffeurs hier zijn er veertig vrouw. Veel te weinig”, zegt Sandra. “Het beeld dat buschauffeur een mannenberoep zou zijn is nog erg hardnekkig. Krijg dat label er maar eens af. Net als ‘het rondje om de kerk’.”

Sandra geeft toe dat ook zij dacht dat buschauffeur zijn “heel saai” was, “Dat je steeds hetzelfde rondje moet rijden. Dat is ook het beeld dat mensen over het algemeen hebben.” Toch maakte ze elf jaar geleden de overstap van touringcar naar de stads- en streekbus. En ze heeft gemerkt dat er van haar vooroordelen niets klopte.

‘Van de 220 chauffeurs hier zijn er veertig vrouw. Veel te weinig’

“Je kunt de ene dag ’s morgens naar Arnhem rijden, daarna naar Zwolle en ’s middags naar Harderwijk. En de volgende dag is niet te vergelijken. Elke dag is anders.”

Super enthousiast

“Vanaf het begin ben ik super enthousiast over het werk”, zegt Sandra. “En ik zie het ook bij collega’s. Mensen werken hier door tot aan hun pensioen, dat zouden ze niet doen als ze het niet leuk zouden vinden”, denkt de Apeldoornse. “Ook mensen die hier instromen vanuit een andere baan zeggen vaak: ‘Had ik dit maar jaren eerder gedaan.'”

Ze deelt haar belevenissen op het werk op Twitter, “Ook om de positieve kanten te laten zien en dat vanuit het perspectief van de chauffeur”, licht Sandra toe. “Als je iets hoort of leest over het openbaar vervoer, is het veelal negatief”, zegt Sandra. “De krant schreef een keer over een buschauffeur die een scooterrijder over het hoofd had gezien. Terwijl de scooterrijder nog even snel voor de bus langs wilde rijden. Mijn leidinggevenden hebben dat toen wel aangekaart bij de redactie en toen is de kop aangepast.”

Ze weet; “Als er iets gebeurt, word jij erop aangesproken, want jij bent de professionele chauffeur.”

Naast zelf rijden gaat ze als mentor en praktijkbegeleider mee met mensen die in worden gewerkt, . Hen geeft ze ook mee: “Ga geen ellenlange discussies aan in de bus. Er is altijd wel iemand die het leuk vindt om dat te filmen en op sociale media te zetten”, zegt Sandra. “Zul je zien dat ze dan ook alleen dat stukje erop zetten waarop jij boos wordt en niet wat daaraan vooraf ging.”

Stopknop

Sandra wordt dan ook zelden boos. “Er was eens een groepje jongeren ingestapt van wie iemand steeds op de stopknop drukte. In plaats van ze erop aan te spreken zei ik na een paar haltes door de intercom: “Goh, het lijkt erop dat we een storing hebben aan de stopknoppen, want die gaan telkens af. Laten we afspreken dat als je wilt dat we gaan stoppen, dat je dan even naar voren loopt.” Ze grijnst. “Toen was het opgelost. Zo maai je ze het gras voor de voeten weg.”

‘Als er iets gebeurt, word jij erop aangesproken, want jij bent de professionele chauffeur’

Ook toen de moeder van een tweeling (zoons van bijna 21) op een avondrit “voor van alles werd uitgemaakt” door een groepje negeerde ze de jongeren die al wat gedronken hadden en wenste ze hen vrolijk ‘Een fijne avond!’ bij het verlaten van de bus. “Met collega’s praten we vaak over dit soort situaties. Hoe gaan zij ermee om, hoe lossen zij het op?”

Groepsdruk

Zo heb je de laatste tijd “mensen die gratis proberen te reizen”, met als excuus dat ze geen 65+-kaartje meer kunnen kopen in de bus (wegens corona, red.), vertelt Sandra. “Laatst was er een meneer die instapte in de bus, die redelijk vol zat, en direct ging zitten. Ik vroeg of hij niet nog moest inchecken en toen zei hij dat hij geen 65+-kaartje bij me kon kopen en ook niet ging uitstappen. ‘Nou, dat is mooi’, dacht ik.

sandra peters buschauffeur
“Je hebt mensen die gratis proberen te reizen”, aldus Sandra. foto indebuurt

Ik besloot gebruik proberen te maken van groepsdruk en zei: “Al deze mensen hebben betaald, waarom zou u dat niet hoeven doen?”. Toen begonnen twee mannen zich ermee te bemoeien en zeiden dat zij inderdaad hadden betaald. Ik begon vast te rijden en dacht dat het zich wel zou oplossen daar achter.

En inderdaad, na enkele minuten pakte de man zijn chipkaart uit zijn zak en checkte in”, zegt Sandra,  triomfantelijk lachend. “Ik had ook kunnen weigeren te gaan rijden totdat hij zou betalen, maar dan waren de andere passagiers de dupe geweest van één iemands onwil”, gaat ze verder. “We hebben gewoon een kaartverkooppunt bij het busstation.”

Stampvolle bussen

Sandra hoopt dat de plannen van de provincie om alle bussen te vervangen voor elektrische exemplaren, snel wordt uitgevoerd. En dat de bus pakken laagdrempeliger wordt gemaakt. “Vroeger had je winkelkaartjes, daarmee kon je voor één vijftig of twee euro naar de stad in het weekend. Toen reden we met stampvolle bussen.”

Stampvol waren de bussen de laatste tijd al helemaal nooit meer, helemaal toen mensen werd geadviseerd alleen te reizen als het echt nodig was. “Het was veel rustiger, ineens reden we hele ritten met lege bussen. Maar je draait je dienst. Als iemand je nodig heeft, ben je er. Met alle collega’s zaten we in hetzelfde schuitje, samen zorgden we ervoor dat de dienstregeling in stand bleef. Dat gevoel van samenhorigheid is hier heel sterk.”

We spreken Sandra vlak voordat er – eventueel – meer duidelijkheid komt over de toekomst van Keolis in de regio. “We willen graag dat Keolis blijft. Hoe een bedrijf in elkaar steekt is heel erg van belang voor de sfeer op het werk en die is goed.” Ze haalt haar schouders op. Vooralsnog weten we niks. Stel dat ze zeggen: ‘we gaan niet verder met Keolis’, komt er dan misschien een rechtszaak? In deze elf jaar heb ik slechts één concessie meegemaakt, van Veolia naar Keolis, maar er zijn collega’s die er veel meer hebben doorstaan. Van VAD (Veluwse Auto Dienst, red.) naar Midnet, naar Connexxion, enzovoorts.

sandra peters buschauffeur
“Soms groeten mensen niet terug, of misschien is het niet te horen door de mondkapjes.” foto indebuurt

Praatstoel

Ze vertelt over een paar vaste klanten. “Een oudere dame reed iedere zaterdagochtend mee naar de markt, waar ze witte rozen en freesia’s kocht, die ze vroeger altijd van haar man kreeg – en het was ook haar trouwboeket . Maar die was al een aantal jaren overleden, dus nu haalde ze ze zelf.” Sandra glimlacht. Dat zijn mooie verhalen. “Of een man die één keer per week de eerste bus vanuit Epe naar Apeldoorn pakt om vervolgens met de trein naar Schiphol te reizen om daar vliegtuigen te spotten. Dat doet hij geloof ik al vijftig jaar.”

‘De verschillende verhalen en verschillende mensen maken het leuk’

“De stoel voorin naast de buschauffeur, die we ook wel de praatstoel noemen, is leeg sinds we de rood-witte kettingen hebben hangen. “Dat contact en die verhalen missen we nu”, zegt Sandra. “De verschillende verhalen en verschillende mensen maken het leuk.”

Mondkapjes

Contact maken is sowieso lastiger nu, wijst ze op de mondkapjes. “Passagiers stappen achterin in. Ik zeg altijd iedereen goedemorgen of goedemiddag als ik de bus instap”, zegt Sandra, terwijl ze een grote zwaaibeweging maakt om te illustreren hoe dat begroeten eruit ziet. “Soms groeten mensen niet terug, of misschien is het niet te horen door de mondkapjes. Aan mij ligt het in ieder geval niet”, glimlacht ze.

“We hebben 43 lijnen, waarvan 18 in de stad. De overige gaan naar Amersfoort, Zwolle, Arnhem, Ede, Nunspeet, Harderwijk… We komen over de hele Veluwe, door bossen en over de hei. Ik denk dat wij de mooiste lijnen hebben van Nederland.”

Een favoriete lijn heeft ze niet (“De afwisseling is het mooiste”), wel een voorkeurstijd: “Laat mij maar vroeg beginnen. Deze week start ik dagelijks om half zes. Dan ben ik tegen twee uur thuis. Dat is lekker, helemaal nu, want het wordt heel warm.”

Of ik hier tot mijn pensioen wil blijven? “Ja”, zegt ze zonder twijfel.

Ben of ken jij een Apeldoorner met een goed verhaal?

Laat het ons weten! Misschien wordt hij of zij binnenkort Apeldoorner van de Week op indebuurt!

Lees ook:

roy kiesbrink

Roy (28) stapte over van de gehandicaptenzorg naar de bus: ‘Ik wil tot mijn pensioen blijven rijden’

"Dit heeft wel nieuwe deuren voor me geopend". Busdeuren om precies te zijn. Roy Kiesbrink (28) werk...
carl nengerman de ducati deskundige

Drie keer Nederlands kampioen motorrijden en monteur aan de Griftstraat: ‘Het racen deed ik erbij’

Carl Nengerman (54) woont aan de Griftstraat nummer 36. Dat is ook het nummer waarmee hij drie keer ...
busbaan matenpoort

Mysterie: Waarom is de busbaan langs de Matenpoort zo hobbelig?

Reis je weleens met de bus vanuit De Maten naar het station, dan weet je wat we bedoelen met de 'hob...
peter bloemendaal pakketbezorger

Pakketbezorger Peter denkt dat het ‘na corona’ druk blijft: ‘Mensen hebben online winkelen ontdekt’

Veel bedrijven vielen om of hadden het moeilijk door het corona-virus, sommige floreerden juist. We ...
rens rent tegen kanker

Rens (28) rent door alle straten van Apeldoorn tegen kanker

Rens Korswagen (28) zou meedoen aan de Marathon van Rotterdam om geld in te zamelen voor de KWF Kank...
brassband jeanrick

Jeanrick (16) nieuwe bandleider Caribische brassband: ‘Ik dacht dat ik de potentie niet had’

Ze feestten met ons mee op de rotonde met de Drie Maagden in De Maten na de gewonnen wedstrijden tij...
bart tattoo

Bart’s vriendin zette wapen van Apeldoorn op zijn bovenbeen: ‘Het zit diep vanbinnen’

Bart (38) draagt sinds 2013 een grote rode arend op zijn bovenbeen. Niet zomaar een rode arend, het ...
zomer terras stadscafe

Riskeer geen coronaboete: aan deze regels moet je je deze zomer houden

Bij de zomer horen gezellige uitjes als een terras bezoeken, varen, naar een concert of er een dagje...
chris gimberg

Chris Gimberg (59) plaatst iedere dag een foto van Apeldoorn op Instagram

Hij werd geboren in Nieuw-Zeeland, is opgegroeid in Den Haag en woont sinds 1990 in Apeldoorn. Sinds...

adv.