Apeldoorn

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Anneke is terminaal ziek: ‘Als je positief blijft, dan zie je veel meer leuke dingen’

Door Anne Sophie Schotman 5 maart 2019

Apeldoorner Anneke (55) heeft terminale slokdarmkanker. Maar elke dag brengt voor haar iets positiefs. In gezelschap van haar man Tony en vrijwilliger Inge deelt ze – met een traan en een dosis droge humor – haar bijzondere verhaal. 

In haar huis in Osseveld staat Annekes bed midden in de woonkamer. Zonder Anneke, want die is in de gang haar lippenstift aan het bijwerken. Naast het bed een teiltje, ijslolly’s voor de keel, een pompje tegen de pijn. De buurvrouw komt even langs om hond Luca op te halen. Anneke zakt moeizaam terug in bed.

Rode spettertjes

Het begint drie jaar geleden met keelpijn en onverklaarbare klachten. Anneke loopt sinds die tijd bij een arts, haar gezondheid gaat langzaam achteruit, maar er komt geen diagnose. Woensdag 26 september 2018, op Tony en Annekes trouwdag, geeft Anneke over. “Ik zag vooral vocht en rode spettertjes,” herinnert ze zich, “en ik dacht meteen ‘kanker’. Ik wist het gewoon.” In de dagen die volgen komen artsen in het ziekenhuis tot dezelfde conclusie. Slokdarmkanker met uitzaaiingen naar de long en lever. Het enige wat nog rest is het rekken van tijd.

Na een nieuwe ziekenhuisopname in januari wordt er thuis een bed in de woonkamer geplaatst, waar Anneke sindsdien nauwelijks nog uitkomt. Praten is sinds een week moeilijker geworden, de pijn heviger, het overgeven regelmatiger. Maar als je de kans hebt om Anneke te ontmoeten zul je daar allemaal weinig van merken.

“Soms ben ik iemand aan het troosten en vraag ik me af, zou het niet andersom moeten zijn?”

Levensgenieter

Anneke is namelijk een levensgenieter. “Ik schrijf graag,” zegt Anneke. “Mijn hele leven al.” In haar teksten en gedichten schrijft ze bemoedigende woorden aan haar familie en vrienden. Zo positief is Anneke altijd al geweest, vertelt ze. “In alles. Ik heb meteen vanaf de eerste dag geaccepteerd dat ik ging sterven. Want als je positief blijft, dan zie je veel meer leuke dingen. Zoals het weer nu.” Anneke wijst naar buiten, waar de zon voor het eerst dit jaar weer echt schijnt.

Dat ze zich niet uit het veld laat slaan blijkt uit alles. Van de mandala’s die ze tekent, tot de keurig gelakte nagels, de droge grappen die ze met haar man deelt, de heldere lach als ze zich het gezicht van de buurvrouw herinnert, toen Luca zand op het bed achterliet en Anneke zei ‘laat maar liggen, dan kan ik vast wennen’. “Mensen denken dat het hier allemaal kommer en kwel is, maar we lachen meer dan dat we huilen.”

Anneke en Inge
Foto: indebuurt.nl

Kleine doelen

Dat neemt niet weg dat Anneke haar hele leven al heeft moeten vechten. Als ze negen maanden oud is komt ze tijdens een ernstig auto-ongeluk tegen het dashboard terecht. Ze raakt rechts halfzijdig verlamd en heeft haar leven lang last van epileptische aanvallen. Maar zelfs nu het einde nadert barst Anneke’s open blik van de levendigheid. “Je moet iets hebben om naar toe te leven. Anders red je het niet.”

En dus stelt ze zichzelf steeds opnieuw kleine doelen. Inge: “Dan zegt ze dat ze nog graag de kerstboom wil zien staan. Of haar verjaardag wil vieren.” “Als ik er niet zo instond,” zegt Anneke, “was ik er allang niet meer geweest.”

Hulp van De Kap

“Ik merk dat ik veel mensen nog moet helpen met mijn ziekte,” zegt Anneke. Lachend: “Soms ben ik iemand aan het troosten en vraag ik me af, zou het niet andersom moeten zijn?” Al snel na de diagnose beslist ze daarom dat ze iemand nodig heeft die net zo nuchter met haar ziekte en naderende einde kan omgaan als zij.

Ze komt bij zorgorganisatie De Kap terecht. Vrijwilligers van De Kap komen langs bij terminaal zieken om ze gezelschap te houden, om te praten over het leven en de dood, om een mantelzorger te ondersteunen in de zorg voor een partner, om de nacht door te brengen aan het bed of om gewoon op de achtergrond aanwezig te zijn.

Zo treden vrijwilligers Inge en Geke vanaf september drie keer per week in het leven van Anneke en Tony. “Het moet meteen klikken,” zegt Inge. “Als je ziek bent is je tijd te kostbaar om er omheen te draaien, dus ik vraag mensen altijd meteen eerlijk te zijn. Als het niet goed voelt komt er iemand anders.”

Zwemmen met dolfijnen

Maar tussen Inge en Anneke klikt het meteen. Inge: “We hebben zulke mooie gesprekken samen. Het klinkt misschien gek, maar ik kom altijd blij thuis als ik bij Anneke ben geweest.”

Anneke: “Ik vind het contact erg prettig. Het is fijn dat je niet altijd een beroep hoeft te doen op je familie of vrienden. Toen het nog kon zijn we samen naar de kapper geweest. En we hebben nog koffie gedronken bij de Intratuin. Geke kookt soms voor me. Inge komt langs en praat wat. Of we zetten rustige muziek op en dan masseert ze mijn voeten en benen. Heerlijk.”

Het is zo’n moment dat Inge vraagt of Anneke nog wensen heeft. ‘Zwemmen met dolfijnen,’ is het droge antwoord. Maar gelukkig voor Anneke denkt Inge groots. Ze belt de wensambulance en binnen een week is het geregeld: Anneke mocht afgelopen weekend in het Dolfinarium knuffelen met dolfijnen.

Afgelopen weekend bracht de Veluwse Wens Ambulance Anneke, Tony en Inge naar het Dolfinarium. Foto's: eigen
Anneke en haar man Tony in het Dolfinarium.
Inge: "Het was een topdag, ondanks de regen, Anneke heeft genoten!"

Afscheid

Inge: “De openheid tussen Tony en Anneke is ook zo mooi. Ik weet nog precies dat ik hier voor het eerst kwam en dat Anneke zei: ‘Tony, ik wil je iets vragen. Ik wil thuis sterven.’ Tony zei: ‘Natuurlijk, maar daarna ga je wel gelijk de deur uit. Ik kan je niet thuis opgebaard zien.’ En toen was het geregeld. Het is zo fijn als dit bespreekbaar is.”

Haar positieve instelling en enorme veerkracht maken dat Anneke binnen twee weken na de diagnose alles, maar dan ook alles, geregeld heeft. Het co-ouderschap van Tony en buurvrouw Elly over haar dierbare hond Luca, de condoleance, de kerkdienst, het drukwerk. “Ik heb meteen in het ziekenhuis al mijn familie aan mijn bed geroepen en ze álles verteld. Van de eerste keelpijn tot de uitkomst van de onderzoeken. Ik heb alles tegen ze gezegd wat ik wilde zeggen. Dat kan ik iedereen aanraden, want daarna ben je vrij om te genieten.”

Zou je net als Inge mensen als Anneke willen bijstaan als vrijwilliger? Dan is de Kap op zoek naar jou. Kijk op www.dekap.nl voor meer informatie.


Meer over De Kap ontdekken?

De Kap zorg

Vandaag gesloten

Regentesselaan 2-B, Apeldoorn

Bekijk meer:zorg

adv.