Amersfoort

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Wim is al twintig jaar stadsgids in Amersfoort: ‘De sterke verhalen, die vertel ik graag’

Door Ingelise de Vries 19 november 2019

Als iemand Amersfoort op zijn duimpje kent, is het Wim Sweers. Twintig jaar lang is hij inmiddels actief bij het Gilde, van de stadswandelingen. “Ik heb een achtergrond in wiskunde, maar een liefde voor verhalen vertellen.”

Wim de onderwijzer

“Omschrijf mij maar als een vitale zeventiger”, lacht Wim na de vraag hoe oud hij eigenlijk is. Wim begon zijn carrière als onderwijzer in een volksbuurt in Amsterdam. Nu, twee jaar na zijn pensioen, leidt hij mensen op tot stadsgids, één van de meest gewilde vrijwilligersbanen in onze stad. “Elke donderdagochtend ga ik met mijn collega en negen studenten de stad in”, vertelt hij. “In maart zijn ze afgestudeerd.” Met zestien dagdelen ‘college’ worden de nieuwe gidsen goed opgeleid. “Het zijn vrijwilligers, geen amateurs.”

Het onderwijzen loopt als een rode draad door het leven van Wim. Na zijn werk in het onderwijs, studie wiskunde en werk op het Freudenthalinstituut in het kader van leerplanontwikkeling voor de Universiteit Utrecht, gaat hij aan de slag als zelfstandig ondernemer om lesmateriaal voor uitgeverijen te ontwikkelen. Hij woont dan al een tijd in Amersfoort, dankzij de liefde. “Elke dag zat ik thuis op mijn kantoor. Iemand waarmee ik op het koor zat zei tegen me: ‘Wim, je moet er vaker uit, sluit je aan bij het Gilde’.” Zo geschiedde en inmiddels zijn we twintig jaar verder. Twee jaar geleden ging Wim met pensioen maar hij bleef actief bij het Gilde.

“Gids worden is als je rijbewijs halen: je leert het pas als je het in de praktijk doet.”

Elke groep is anders

Gids word je niet zomaar, vertelt Wim. “Het is als met je rijbewijs: je leert het pas als je het in de praktijk doet. Met je lesgroep is dat toch wat anders dan met een groep toeristen of kinderen.” De groepen zijn in elk geval wisselend. “Ik had laatst een groep mensen van een academisch ziekenhuis, ze hadden een conferentie. ‘U moet niks vertellen’, zeiden ze. ‘We hebben de hele ochtend gepraat en we moeten zo weer’.” Wim kiest een mooie route uit, maar besluit op een onbewaakt moment toch wat te zeggen. “‘Met negen artsen hoef ik me geen zorgen te maken om mijn gezondheid!’, zei ik. Ze begonnen allemaal te lachen, het waren economen.”

Ook rondleidingen met kinderen leveren grappige anekdotes op. “In de Dieventoren zat vroeger de beiaardschool. Een groep kinderen moest mij de geschiedenis vertellen. Eén meisje zei: ‘En vroeger zat hier de bejaardenschool’. Ik vroeg lachend: ‘Wat leerden ze daar dan.’ Alles wat ze waren vergeten, was het antwoord.”

“Bij elke gids hoor je een ander verhaal, ondanks dat je op dezelfde plekken bent.”

Eigen verhalen

De verhalen die worden verteld, zijn bij elke gids anders. “We vertellen altijd de verhalen waarvan we denken dat ze juist zijn. Op de heksenbrug bij het Havik vertellen we over de heksenvervolging. We weten nog steeds niet of daar echt vrouwen van de brug zijn gegooid, maar ik vertel het toch graag: de sterke verhalen.”

En eigen verhalen passeren ook de revue. “Ik kende natuurlijk ook mensen hier in de stad. Freek Brandsen, de begrafenisondernemer die aan de Langegracht woonde, bijvoorbeeld. Ik vraag altijd of mensen kunnen zien waar hij woonde. Aan zijn huis zitten twee engeltjes die hij heeft gekregen van de grafsteenhouwer, omdat hij al zoveel jaar trouw bestelde.”

Maar ook persoonlijke verhalen komen langs. “De broer van Freek wenkte me en zei: een gezelschap wilde laatst geen koffie en cake na de begrafenis maar pizza en rode wijn! Wat vindt u daar nou van?!” Iedere gids heeft een stramien, een basisverhaal. “Afhankelijk van je hobby of belangstelling zoek je toch je eigen verhalen. Bij elke gids hoor je dus een ander verhaal, ondanks dat je op dezelfde plekken bent.”

Geschiedenis als les

Niet alleen in de binnenstad is Wim actief, hij geeft ook rondleidingen in Kamp Amersfoort. “Dat is wel heel ander werk, een stuk zwaarder.” Bezoekers aan de stad zijn een dagje uit, legt Wim uit. “Er komen steeds meer toeristen, dankzij Koningsdag en andere televisieprogramma’s.” In Kamp Amersfoort is dat toch anders, legt hij uit. “Het is een kwestie van proberen het niet als geschiedenis te vertellen, maar mensen erop te wijzen wat indertijd gebeurd is. Het opkomend fascisme en de gevolgen ervan. Dat zou dit decennium ook weer kunnen gebeuren. Denk aan Erdogan, Trump en nog meer van dat soort mensen. Mensen die de macht veroveren en hun zin doordrijven. De taak van Kamp Amersfoort is niet alleen herdenken, maar ook wat we kunnen leren van wat er toen gebeurd is. En wat kun jij als klein mannetje of vrouwtje betekenen daarin. Alleen al naar de stembus gaan. Het is een heel klein beetje invloed, maar je moet er goed over nadenken.”

Amersfoorter van de week

Iedere week benoemen we een bijzondere inwoner van Amersfoort tot ‘Amersfoorter van de week’. Ken jij een leuk persoon voor deze rubriek? Laat het ons weten!

Elène Geertsma op de Vita Nova. Foto: Ingelise de Vries

Elène heeft de Vita Nova: ‘Ik dacht bij mijn oude baan: is dit het?’

Ze studeerde HBO Rechten, ging aan de slag als letselschadespecialist en vroeg zich na een paar jaar...

Venezolaan Jon Gantes: ‘Het weer in Nederland is echt fantastisch’

Amersfoorter/Italiaan Luca Gobbo: ‘Als ik in Venetië ben denk ik alleen maar: wat een domme boot’

adv.