Van suïcide naar de Spelen, Danny van Ee gaat ervoor: ‘Ik heb een tweede kans gekregen’

Door Ingelise de Vries 8 oktober 2019

Vier jaar geleden stond Danny van Ee bij een spoorwegovergang. Hij wachtte twee treinen en gooide zichzelf bij de derde op het spoor. Hij overleefde het, maar verloor beide benen. Nu heeft hij één doel voor ogen: de sprint rennen op de Paralympische Spelen 2024. “Iedere bondscoach op de NOC*NSF talentendag wilde me hebben.”

Een maand lang ligt de 22-jarige Danny in het ziekenhuis. Hij komt bij een revalidatiecentrum terecht waar hij niet alleen leert lopen op protheses, ook traint hij hard. “In trainen kan ik mijn ei kwijt. Na het ongeluk wist ik dat ik moest trainen”, vertelt hij in de sportschool. “En je moet fit zijn om op protheses te leren lopen.” Op dit moment zit Danny in een rolstoel. “Toen ik mijn protheses kreeg aangemeten, was ik tien kilo zwaarder. Ze moeten nu dus weer op maat worden aangepast.”

Makkelijk praten

Danny lijkt vrij makkelijk over de afgelopen vier jaar te kunnen vertellen. “Achteraf is alles natuurlijk makkelijker te bespreken. Ik merk dat het me wel veel doet. Je gaat elke keer weer even terug naar dat moment. Er zit zoveel gevoel, pijn en verdriet.” De reden dat het lukt is volgens hem dat hij een sterk karakter heeft. “Ik wil nu ook wat voor anderen doen door mijn verhaal te vertellen. Inmiddels heb ik al zoveel berichten gehad van mensen die uiteindelijk toch geen zelfmoordpoging hebben gedaan. Dat is ook wel waar je het voor doet.”

“Mijn verleden is voor mijn gevoel heel heftig”, vertelt Danny. Er ging een hoop vooraf aan het moment bij het spoor. “Ik had mijn thuissituatie graag anders gezien. Op een gegeven moment was ik mezelf niet meer. Niet op school, werk, in mijn relatie. Doordat ik alles aan het verliezen was, verloor ik ook mezelf.” Tegen journalisten laat hij zich bewust niet uit over de details.

Uitkering en dakloos

Na zijn ongeluk – Danny spreekt zelf steeds over ‘het ongeluk’ – gaat het niet meteen beter. “Ik was 19, had mijn eigen huis en een hele lage uitkering. Het voor mezelf zorgen kon ik prima, maar de rekeningen betalen op een gegeven moment niet meer.” Hij besluit wat bij te verdienen met een hennepkwekerij aan huis, om rond te komen. Tot hij wordt verraden, opgepakt en dakloos wordt. “Uiteindelijk kwam ik in een hele kleine kamer terecht met dezelfde uitkering. Soms leefde ik twee, drie dagen op crackers of noedelsoep. Ondanks dat ik er mentaal niet klaar voor was, wist ik dat ik werk moést zoeken.”

Hij vindt een baan bij een callcenter van een telecombedrijf en via zijn collega komt personal trainer Wouter Smit op zijn pad. De twee beginnen samen met trainen. Wouter besluit een crowdfunding op te zetten voor de blades waarmee Danny de sprint kan doen op de Spelen. “Ze kosten 7500 euro per been. Het is niet zomaar wat. Ik wil naar het beste van het beste, dat zijn de Spelen. Dat heeft een prijskaartje.”

Kansen moet je grijpen

Voor Danny voelt deze kans alsof het zo had moeten zijn. “Ik wilde wat goedmaken voor mijn familie. Dit is wel iets heel moois. Ik weet dat ik een sporter ben, dus ik wil hiervoor gaan. Bij het revalidatietraject zagen ze ook dat ik fitter ben dan normaal. Ze zeiden al snel dat ik talent heb om door te groeien. Dat klopte, ik heb me ingeschreven bij het NOC*NSF en elke bondscoach wilde me hebben.”

Makkelijk is het niet. “Dit is niet zomaar op mijn pad gekomen. Ik ben er nog lang niet, maar ik heb er vertrouwen in dat het gaat lukken.” Het rennen op blades is namelijk ook nog een training op zich. “In 2020 hoop ik de blades te hebben. Anders moet ik me denk ik wel focussen op een andere sport. Als ik in dan niet kan oefenen met de blades, ga ik me focussen op bankdrukken.” Dat is ook een flinke uitdaging. “Ze bankdrukken daar gerust op 230 of 240 kilo, mijn persoonlijk record is 140.”

Kansen krijgen en grijpen

“Zonder het ongeluk had ik de droom tot de spelen niet gehad”, besluit Danny. Zijn voortgang deelt hij op Instagram. “Ik wilde altijd profvoetballer worden, de kansen om dat te worden heb ik meerdere malen laten liggen. Daar heb ik wel spijt van gehad. Deze kansen moet je grijpen, je geeft je leven er een hele andere draai mee. Ik ben er wel heel dankbaar voor dat het nu wel kan. En ik ben ook enorm dankbaar dat mijn vrienden en familie me steunen. Soms voelt het alsof ik ze verwaarloos. Dan herinneren ze me eraan dat ze weten waarom ik het doe.”

Denk jij aan zelfmoord? Praten helpt! Bel 0900-0113 of chat via www.113.nl

Amersfoorter van de week

Iedere week zetten we een Amersfoorter in het zonnetje. Ken jij ook iemand met een bijzonder verhaal? Laat het ons weten!

Mattias Koning op zijn gitaar. Foto: Ingelise de Vries

Mattias Koning (12) maakte een cd: ‘Ik stop dingen die ik belangrijk vind in een liedje’

Pas twaalf is Mattias Koning, en nu al heeft de jonge zanger, muziekschrijver, pianist en gitarist e...

Bianca maakt de mooiste foto’s van Amersfoort: ‘De stad is ’s avonds echt van mij’

Suzanne wilde dokter worden maar is nu straatartiest: ‘Ik neem mensen mee in een andere wereld’

adv.