Jorrit de Boer (24) is kistdrager: ‘Het maakt me bewust van mijn eigen sterfelijkheid’

Door Roeliene Bos 24 april 2018

Het is niet een beroep waar je iemand dagelijks over hoort, maar voor Jorrit de Boer is het een belangrijk onderdeel van zijn leven: zijn werk als kistdrager bij Dragers Centrale Utrecht. “Het is dankbaar en eervol werk.”

Zo’n twee jaar draagt Jorrit de kisten op begrafenissen, niet echt een alledaagse bijbaan. “Ik ben nooit iemand geweest die vakkenvuller of afwasser wilde worden. Ik heb als kippenslachter gewerkt, heftruckchauffeur, stukadoor, mijn cv staat vol met bizarre bijbanen. Ik kwam deze baan via een vriend op het spoor, die het echt bij me vond passen. Ik wist meteen: dit moet ik gaan doen.” Emotioneel zwaar is het voor de twintiger overigens niet, ondanks dat hij geregeld oog in oog met de dood staat. “Ik voel natuurlijk wel dat het tragisch is voor de vrienden en familie van de overledene, maar ik projecteer dat verdriet niet op mijzelf. De enige manier waarop ik hun verdriet kan verzachten, is door mijn werk goed te doen. De eerste paar keer werd ik een beetje ongemakkelijk van andermans verdriet, alsof ik er niet bij hoorde te zijn terwijl zij zo huilden. Maar nu ben ik er helemaal aan gewend en dat is ook goed. Dan kun je de familie eer bewijzen door je werk goed uit te voeren.”

Begrafenis zonder publiek

In de jaren dat Jorrit de kist draagt, heeft hij de meest uiteenlopende begrafenissen meegemaakt. “Ik heb ontzettend veel geleerd over de begrafenisrituelen van verschillende culturen. Ik heb joodse begrafenissen gezien, islamitische en zelfs een keer een Chinese. Ik kon er niks van verstaan, maar dat maakte het juist bijzonder. De katholieke uitvaarten zijn net een militaire dril, daar is het heel belangrijk dat je de protocollen volgt.”

“Was diegene niet geliefd?”

Toch is er een soort begrafenis waar Jorrit een beetje stil van wordt: de begrafenis zonder publiek. “Als er dan maar twee mensen komen of zelfs helemaal niemand, dan vraag ik me toch altijd af hoe dat komt. Was diegene niet geliefd of had hij zoveel pech in het leven? Dat soort dingen zetten me wel aan het denken.”

Veel bombarie

Inmiddels heeft Jorrit al zoveel begrafenissen gezien, dat hij zelfs precies weet hoe het er op zijn eigen uitvaart aan toe moet gaan. “Dat is misschien een beetje raar omdat ik nog maar 24 ben, maar ik ben me door dit werk heel bewust geworden van mijn eigen sterfelijkheid. Wanneer ik kom te overlijden, wil ik een begrafenis met ontzettend veel bombarie. Een uitvaartkoets met paarden ervoor, een processie met priesters en het bier moet rijkelijk vloeien.”

adv.